Je hand zoekt de mijne. De mijne vindt de jouwe. Samen liggen ze, innig verstrengeld op mijn schoot. Jouw warmte verwarmt mijn koude vingers, mijn bovenbeen en mijn hart. Om ons heen is het donker, de lichten van tegemoet komende auto's en ver weg liggende steden zorgen voor een bijna romantisch schouwspel. Ik voel me rustig, tevreden en gelukkig. De kilometers snelweg vliegen onder ons door en brengen me opeens even terug bij een andere hand, terug naar een ander gevoel.
De vorige hand voelde zo anders. Kouder, dat zowiezo. Maar niet alleen in graden Celsius. Ook een ander soort koud. De kou die je voelt als je aan iets naars denkt. Een soort angstige, koude rilling. En terwijl ik stil sta bij de angst die ik voeldetoen ik die hand krampachtig vasthield, realiseer ik me ineens dat ik me al heel lang niet meer zo gevoeld heb. De angst lijkt verdwenen. Maar dat kan bijna niet, dus ik doe mijn best om iets te bedenken waarvoor ik vrees. Buiten de standaard dingen, zoals het verliezen van dierbaren of de angst om voor een grote groep mensen te spreken, komt er niets bij me op. Er is geen verlammende angst op de achtergrond aanwezig waartegen ik dag in dag uit een keiharde strijd moet leveren.
Ik begin bijna aan mezelf te twijfelen. Want 'bang' is bijna synoniem aan mijn voornaam. Ik kan me niet anders herinneren of ik was wel ergens bang voor. Het begon met het poedeltje van oma, daarna kwamen de enge katten, het wakker liggen omdat papa en mama toch eens dood zouden gaan, de angst om van mijn fiets gesleurd te worden, de angst voor inbrekers, het bang zijn voor het einde van mijn eerste relatie, de angst voor presentaties, en uiteindelijk de allesomvattende angst die mijn leven de laatste jaren heeft gedomineerd. De angst die samenhangt met een vernietigende liefde, de schade die een fatale liefde toebrengt. Angst van het ergste soort.
Ooit vertelde iemand met verstand van zaken me dat ik mezelf niet moest toestaan om vaker dan één keer per dag bang te zijn. Zijn advies bleek lange tijd uitvoerbaar. Maar niet meer op het moment dat ik de hand met de lange, slanke vingers en de droge velletjes om zijn nagels in de mijne hield en de tranen voelde branden omdat ik niet wist wat voor hart het bloed door die vingers pompte. Omdat ik door die hand niet de liefde terugkreeg die ik met mijn beide handen en heel mijn hart voor hem over had.
En nu zit ik hier met jouw hand in de mijne. Ik voel je hartslag, die jouw liefde een weg laat banen richting mijn handen. Die me jouw gelukkige glimlach laat voelen, zonder dat ik naar links hoef te kijken om in het licht van het dashboard vast te stellen dat je inderdaad zo gelukkig straalt. En opeens hoor ik je brommerige stem heel zachtjes en voorzichtig meezingen met Adele en weet ik dat ik nooit meer echt bang hoef te zijn.
zondag 6 februari 2011
donderdag 27 januari 2011
Boos
Ik ben boos. Gewoon boos, geirriteerd, prikkelbaar. En ik moet niet eens ongesteld worden. En toch zit er een gigantische frons tussen mijn wenkbrauwen en hangen mijn mondhoeken bijna voorbij mijn kaaklijn. Wanneer is het begonnen? Waar komt die boosheid vandaan? Is het iets tijdelijks, een oprisping van het vluchtige soort of gaat het om een sluimerende woede die al langer in mijn huist en nu ineens zijn weg naar mijn gezicht, mijn onderbuikgevoel en mijn bloeddruk heeft gevonden?
Ik hoop het eerste maar vrees het laatste. Ik ben boos over Jan Kooijman die op televisie zit te verkondigen dat hij een baby krijgt nadat ik eerst de 12-weken echo van één of andere suffe soapacteur heb zitten bekijken. Boos omdat vriendinnetje W al zo ontzettend lang, zo ontzettend graag een kindje hoopt te krijgen en maar nooit een keer geluk heeft. Ik ben boos omdat Mirko dood is. Natuurlijk kon ik op mijn vingers natellen dat hij niet ineens weer bij zijn ouders op de stoep zou staan en natuurlijk heb ik de afgelopen dagen niet telkens aan hem gedacht. Maar dat er één of andere vader! in Duitsland is geweest die het arme, prachtige jongetje heeft gedood en daarna ook nog eens zo stom is om de auto waarin hij destijds reed in Nederland te verkopen, dat maakt me zo boos. Mijn bloed kolkt bijna als ik dan ook nog denk aan Sahar. Dat mooie meisje uit het asielzoekerscentrum dat heel kort heeft gedacht dat ze gewoon kon blijven voetballen in Nederland en niet terughoefde naar een voetballoos Afghanistan, maar nu weer tussen hoop en vrees moet leven omdat minister Leers het nodig vindt om in hoger beroep te gaan tegen de verleende verblijfsvergunning. Ik wordt misselijk van kwaadheid als ik nadenk over alle tijd en geld die al in de politiemissie naar het geboorteland van Sahar is gestoken, zonder dat er ook maar één agent voet op zanderige bodem heeft gezet. En terwijl ik dit typ bijt ik mijn onderlip bijna stuk van frustratie als ik nadenk over het verband tussen het hoger beroep van Leers en de discussie over politie in Afghanistan. Hallo Den Haag!!! Als we het te link vinden om onze politiemannen met wapens naar dat land te sturen, dan kunnen we toch niet serieus vinden dat een totaal ingeburgerd 14-jarig meisje na 8 jaar weer terugmoet naar die woestijn vol bermbommen? Ben ik nou zo slim of zijn jullie nou zo dom?
En dan kijk ik even omhoog naar de televisie en zie ik een fragment van La vita é bella en spontaan klaart de frons een beetje op en betrap ik mezelf op een minuscuul barstje in mijn schild van boosheid. Een film die ik niet kan zien zonder voortdurend te glimlachen om vervolgens de zoute tranen van ontroering en verdriet van mijn wangen te vegen. Een film die zó boos zou kunnen maken, maar dat toch niet doet. Omdat de liefde van de vader voor de zoon dwars door alles heen gaat. Omdat de moed en het optimisme overtuigend en aanstekelijk zijn. En opeens, door mijn boosheid heen, voel ik het nu ook. Dat glimpje zon dat altijd weer om de wolken heen weet te piepen. Dat straaltje warmte dat de kilte in mijn hart een stukje ontdooit. Vriendin W is geen moeder, maar heeft een liefdevol huwelijk. Mirko is niet meer en dat is ruk. Maar er is ontzettend veel van hem gehouden. Sahar zit in onzekerheid, maar haar hele school leeft met haar mee. De politiemensen moeten misschien tegen wil en dank naar Afghanistan, maar ze zullen gemist worden. En hoe boos of chagerijnig ik ook ben... X houdt altijd nog wel een heel klein beetje van me.
Ik hoop het eerste maar vrees het laatste. Ik ben boos over Jan Kooijman die op televisie zit te verkondigen dat hij een baby krijgt nadat ik eerst de 12-weken echo van één of andere suffe soapacteur heb zitten bekijken. Boos omdat vriendinnetje W al zo ontzettend lang, zo ontzettend graag een kindje hoopt te krijgen en maar nooit een keer geluk heeft. Ik ben boos omdat Mirko dood is. Natuurlijk kon ik op mijn vingers natellen dat hij niet ineens weer bij zijn ouders op de stoep zou staan en natuurlijk heb ik de afgelopen dagen niet telkens aan hem gedacht. Maar dat er één of andere vader! in Duitsland is geweest die het arme, prachtige jongetje heeft gedood en daarna ook nog eens zo stom is om de auto waarin hij destijds reed in Nederland te verkopen, dat maakt me zo boos. Mijn bloed kolkt bijna als ik dan ook nog denk aan Sahar. Dat mooie meisje uit het asielzoekerscentrum dat heel kort heeft gedacht dat ze gewoon kon blijven voetballen in Nederland en niet terughoefde naar een voetballoos Afghanistan, maar nu weer tussen hoop en vrees moet leven omdat minister Leers het nodig vindt om in hoger beroep te gaan tegen de verleende verblijfsvergunning. Ik wordt misselijk van kwaadheid als ik nadenk over alle tijd en geld die al in de politiemissie naar het geboorteland van Sahar is gestoken, zonder dat er ook maar één agent voet op zanderige bodem heeft gezet. En terwijl ik dit typ bijt ik mijn onderlip bijna stuk van frustratie als ik nadenk over het verband tussen het hoger beroep van Leers en de discussie over politie in Afghanistan. Hallo Den Haag!!! Als we het te link vinden om onze politiemannen met wapens naar dat land te sturen, dan kunnen we toch niet serieus vinden dat een totaal ingeburgerd 14-jarig meisje na 8 jaar weer terugmoet naar die woestijn vol bermbommen? Ben ik nou zo slim of zijn jullie nou zo dom?
En dan kijk ik even omhoog naar de televisie en zie ik een fragment van La vita é bella en spontaan klaart de frons een beetje op en betrap ik mezelf op een minuscuul barstje in mijn schild van boosheid. Een film die ik niet kan zien zonder voortdurend te glimlachen om vervolgens de zoute tranen van ontroering en verdriet van mijn wangen te vegen. Een film die zó boos zou kunnen maken, maar dat toch niet doet. Omdat de liefde van de vader voor de zoon dwars door alles heen gaat. Omdat de moed en het optimisme overtuigend en aanstekelijk zijn. En opeens, door mijn boosheid heen, voel ik het nu ook. Dat glimpje zon dat altijd weer om de wolken heen weet te piepen. Dat straaltje warmte dat de kilte in mijn hart een stukje ontdooit. Vriendin W is geen moeder, maar heeft een liefdevol huwelijk. Mirko is niet meer en dat is ruk. Maar er is ontzettend veel van hem gehouden. Sahar zit in onzekerheid, maar haar hele school leeft met haar mee. De politiemensen moeten misschien tegen wil en dank naar Afghanistan, maar ze zullen gemist worden. En hoe boos of chagerijnig ik ook ben... X houdt altijd nog wel een heel klein beetje van me.
zondag 23 januari 2011
Op de eigenzinnigheid
"Op jou! En op de eigenzinnigheid!" Het is niet nu en ik ben niet ik. Ik ben een rechter, werk in Groningen en zit na een dag op kantoor even voor een afzakkertje met mijn collega in de kroeg. Hij was er aan toe. Vandaag kwam de gehele vaderlandse pers naar het noorden van het land door zijn beslissing. Hij belde me om te vragen of ik zin had om ons samen te verstoppen voor de cameras. En natuurlijk zei ik daar geen nee tegen. Niemand anders zou me op dit moment meer kunnen boeien dan hij. Op dit moment is hij even mijn held.
Nee, had hij er absoluut niet voor gekozen om vreemdelingenrechter te worden. Daar kiest geen mens voor nu de wet door Cohen en Verdonk zo is dichtgetimmerd dat je er als rechter niks maar dan ook niks meer mee kunt. Een vreemdelingenrechter is niets anders meer dan een stempelmachine. Een machine die zelden tot nooit "JA" stempelt. Toch was hij op die gevreesde stoel terecht gekomen en op een dag was daar Sahar. Een meisje uit het AZC in Sint Annaparochie dat naar het gymnasium in Leeuwarden gaat. Een meisje dat op foto's staat in oranje shirt terwijl zij samen met haar hollandse vriendinnetjes het Nederlands elftal aanmoedigt. Een meisje dat goed kan leren en vloeiend Nederlands spreekt. Een meisje dat al ruim acht jaren in Nederland woont. Meer dan de helft van haar leven. Een meisje dat houdt van voetbal en zeilen en dat doen meisjes niet in Afghanistan.
En hij draaide in zijn stoel en las haar dossier. Hij krabde op zijn hoofd en zuchtte eens diep. Hij kroop 's nachts tegen zijn vrouw aan en vroeg haar wat hij er mee aan moest. Zijn vrouw wist het ook niet en fluisterde zacht: "Ga nou maar slapen lieverd, het komt allemaal wel goed. Het geeft niet dat Hart van Nederland komt filmen. Je bent hartstikke mooi op beeld." Mopperend had hij zich omgedraaid. Hart van Nederland was wel het laatste waar hij over inzat. Nee, minister Leers en de PVV-ers hielden hem van zijn schaarse nachtrust.
En nu zitten we hier. Hij heeft zijn hart laten spreken, dwars door alle regeltjes in het wetboek heen. Dwars tegen de rechtse stroming in. Sahar mag blijven als het aan hem ligt. En als het aan mij ligt ook. Dwars en trots toasten we op zijn moed en eigenzinnigheid. Nu maar afwachten wat Leers en zijn IND doen. Hij heeft in ieder geval een signaal afgegeven. Een signaal waar we niet omheen kunnen. En ik hoop ooit ook zo eigenzinnig te durven zijn en net zo te stralen in de camera van Hart van Nederland, ondanks de slapeloze nachten die soms horen bij het vak van rechter. Proost, op Sahar.
Nee, had hij er absoluut niet voor gekozen om vreemdelingenrechter te worden. Daar kiest geen mens voor nu de wet door Cohen en Verdonk zo is dichtgetimmerd dat je er als rechter niks maar dan ook niks meer mee kunt. Een vreemdelingenrechter is niets anders meer dan een stempelmachine. Een machine die zelden tot nooit "JA" stempelt. Toch was hij op die gevreesde stoel terecht gekomen en op een dag was daar Sahar. Een meisje uit het AZC in Sint Annaparochie dat naar het gymnasium in Leeuwarden gaat. Een meisje dat op foto's staat in oranje shirt terwijl zij samen met haar hollandse vriendinnetjes het Nederlands elftal aanmoedigt. Een meisje dat goed kan leren en vloeiend Nederlands spreekt. Een meisje dat al ruim acht jaren in Nederland woont. Meer dan de helft van haar leven. Een meisje dat houdt van voetbal en zeilen en dat doen meisjes niet in Afghanistan.
En hij draaide in zijn stoel en las haar dossier. Hij krabde op zijn hoofd en zuchtte eens diep. Hij kroop 's nachts tegen zijn vrouw aan en vroeg haar wat hij er mee aan moest. Zijn vrouw wist het ook niet en fluisterde zacht: "Ga nou maar slapen lieverd, het komt allemaal wel goed. Het geeft niet dat Hart van Nederland komt filmen. Je bent hartstikke mooi op beeld." Mopperend had hij zich omgedraaid. Hart van Nederland was wel het laatste waar hij over inzat. Nee, minister Leers en de PVV-ers hielden hem van zijn schaarse nachtrust.
En nu zitten we hier. Hij heeft zijn hart laten spreken, dwars door alle regeltjes in het wetboek heen. Dwars tegen de rechtse stroming in. Sahar mag blijven als het aan hem ligt. En als het aan mij ligt ook. Dwars en trots toasten we op zijn moed en eigenzinnigheid. Nu maar afwachten wat Leers en zijn IND doen. Hij heeft in ieder geval een signaal afgegeven. Een signaal waar we niet omheen kunnen. En ik hoop ooit ook zo eigenzinnig te durven zijn en net zo te stralen in de camera van Hart van Nederland, ondanks de slapeloze nachten die soms horen bij het vak van rechter. Proost, op Sahar.
maandag 10 januari 2011
Grootse plannen
2011 zou het jaar van de grote verandering worden. Rondom de jaarwisseling realiseerde ik me ineens dat als ik wat wilde, het nú moest zijn. Gewoon alle zekerheden overboord gooien en een compleet nieuw leven beginnen. Een andere omgeving, een andere cultuur, een andere taal en een andere rol. Ik ben nu immers nog jong en ongebonden. Geen kindermondjes om te voeden en af te vegen. Geen hondjes die uitgelaten moeten worden en zelfs geen hypotheek die betaald moet worden. Dit is hét moment om het roer eens goed om te gooien.
Maar waar moest dat roer me dan naar toe sturen? Wat is op dit moment zo'n beetje het meest onbekende dat ik kan bedenken? Ik bedacht al snel dat ik dan in de Arabisch wereld terecht moest komen. Ik spreek de taal niet, snap hun letters niet, zal in no-time vergeten dat ik van rechts naar links moet lezen/schrijven en niet andersom en ik ben al helemaal niet gewend aan zand tussen mijn tanden. Dus mijn plan werd om ergens in het Midden Oosten terecht te komen. Flexibel als ik ben, liet ik het over aan het Lot en bepaalde Ezeltje Prik op de wereldkaart, dat Iran mijn bestemming moest worden. Ideaal, het contrast kon ook qua staatsvorm en vrijheid van meningsuiting niet groter zijn. En dat was immers wat ik wilde. Een grote verandering.
Het ticket was al bijna geboekt. Maar ik moest nog één vraag beantwoorden. Wat zou ik in Iran moeten doen? Ook daar zocht ik de tegenstelling met mijn huidige levensstijl en ik kon niet anders dan vaststellen dat ik dan terug zou moeten naar de schoolbanken, naar het vrije en ongebonden studentenleven. Niet meer voorr dag en dauw braaf in mijn boodschappenwagentje, al filerijdend, mijn Vinex-wijk verlaten voor en brave, degelijke baan in het centrum van de stad. Nee, uitslapen, omhangen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen leren. Handige bijkomstigheid leek het me dat ik dan ook de taal wat zou leren. Dus het moest een studie Arabisch aan een Iraanse universiteit worden. Briljant! Zo zou mijn leven er in 2011 uit gaan zien.
Maar het gaat niet door. Nu.nl vertelt me net dat ze de regels aan de universiteit hebben aangescherpt. Geverfde haren, lange nagels, geëpileerde wenkbrauwen, een laagje make-up en strakke spijkerbroeken worden niet langer getolereerd. En laat dat nou net alles zijn waardoor ik nog een beetje appetijtelijk voor de dag kan komen. Dus ik blijf thuis. Tja, ik ga natuurlijk niet een partij voor joker lopen als ik nieuwe mensen wil leren en de wereld wil veroveren. Ik stap morgen gewoon weer in mijn auto en rijd gewoon weer naar mijn werk. Met make-up, lange nagels, geblondeerd haar en een veel te strakke spijkerbroek. Ze weten niet wat ze missen, daar in Iran.
Maar waar moest dat roer me dan naar toe sturen? Wat is op dit moment zo'n beetje het meest onbekende dat ik kan bedenken? Ik bedacht al snel dat ik dan in de Arabisch wereld terecht moest komen. Ik spreek de taal niet, snap hun letters niet, zal in no-time vergeten dat ik van rechts naar links moet lezen/schrijven en niet andersom en ik ben al helemaal niet gewend aan zand tussen mijn tanden. Dus mijn plan werd om ergens in het Midden Oosten terecht te komen. Flexibel als ik ben, liet ik het over aan het Lot en bepaalde Ezeltje Prik op de wereldkaart, dat Iran mijn bestemming moest worden. Ideaal, het contrast kon ook qua staatsvorm en vrijheid van meningsuiting niet groter zijn. En dat was immers wat ik wilde. Een grote verandering.
Het ticket was al bijna geboekt. Maar ik moest nog één vraag beantwoorden. Wat zou ik in Iran moeten doen? Ook daar zocht ik de tegenstelling met mijn huidige levensstijl en ik kon niet anders dan vaststellen dat ik dan terug zou moeten naar de schoolbanken, naar het vrije en ongebonden studentenleven. Niet meer voorr dag en dauw braaf in mijn boodschappenwagentje, al filerijdend, mijn Vinex-wijk verlaten voor en brave, degelijke baan in het centrum van de stad. Nee, uitslapen, omhangen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen leren. Handige bijkomstigheid leek het me dat ik dan ook de taal wat zou leren. Dus het moest een studie Arabisch aan een Iraanse universiteit worden. Briljant! Zo zou mijn leven er in 2011 uit gaan zien.
Maar het gaat niet door. Nu.nl vertelt me net dat ze de regels aan de universiteit hebben aangescherpt. Geverfde haren, lange nagels, geëpileerde wenkbrauwen, een laagje make-up en strakke spijkerbroeken worden niet langer getolereerd. En laat dat nou net alles zijn waardoor ik nog een beetje appetijtelijk voor de dag kan komen. Dus ik blijf thuis. Tja, ik ga natuurlijk niet een partij voor joker lopen als ik nieuwe mensen wil leren en de wereld wil veroveren. Ik stap morgen gewoon weer in mijn auto en rijd gewoon weer naar mijn werk. Met make-up, lange nagels, geblondeerd haar en een veel te strakke spijkerbroek. Ze weten niet wat ze missen, daar in Iran.
Bijna gewoon
Ze vertelt dat hij haar leuk vindt. Ik grijns en stoot wat kirrende geluidjes uit. Ik weet nog net een hysterisch gejuich als van een zestienjarige bakvis te onderdrukken. Vooral omdat zij hem ook zo leuk vindt. Ik ben blij dat ze verliefd is. Na een paar jaar totaal manloos vroeg ik me af of het er ooit nog van zou komen. En ik gun het haar zo. Ze is een leuke meid, vrolijk en spontaan. En een goede vriendin, door dik en dun.
En nu is het er dan eindelijk eens van gekomen. Een kerel aan de haak. Maar er is een maar. Er is altijd een maar. Zodra je de magische grens van dertig gepasseerd bent en je kansen waagt op de liefdesmarkt, kom je geen ongeschonden exemplaren zonder enorme rugzak meer tegen. Heeft hij niet een of ander jeugdtrauma, dan komt ie wel net uit een relatie en weet hij nog niet zo goed wat hij echt wil. Hij heeft kinderen, of juist een knoopje laten aanleggen om dat te voorkomen. En er zijn natuurlijk ook de exemplaren die nog niet helemaal officieel op de liefdesmarkt beschikbaar zijn. Zo ook dit exempaar. Je zou kunnen zeggen dat hij van het soort is dat geen oude schoenen weggooit voordat hij nieuwe heeft. Maar je zou het ook wat rooskleuriger kunnen omschrijven. En dat doen we natuurlijk, blij als we zijn met haar recente ontwikkelingen op liefdesgebied. Dus zeggen we dat zij zo bijzonder is dat ze zijn ogen geopend heeft en hem heeft doen inzien dat zijn relatie niet goed zit.
En waarschijnlijk is dat ook zo. Maar het gemak waarmee we het constateren en de luchtigheid die we tentoonspreiden op het moment dat we fantaseren over een toekomst voor die twee... het zet me aan het denken. Waar is de tijd gebleven dat ik mensen die hun geliefden bedrogen nog veroordeelde? En waar is de tijd dat ik het vreselijk vond voor de kleine kindjes die er bij betrokken zouden raken? Het lijkt een eeuwigheid geleden. Het lijkt wel over een andere Fem te gaan. De pre-hysterische Fem. Zou het komen doordat ik zelf eens de liefde ontdekte terwijl ik nog niet de stoute schoenen had durven aantrekken om mijn relatie te beëindigen? Of komt het doordat X zijn relatie pas op de juiste waarde wist te schatten nadat hij als een blok voor mij was gevallen (logisch ;-))? Als het ons kan overkomen, dan geldt dat toch voor iedereen? Maar die kindjes dan? Maakt dat dan geen verschil? Waarom stap ik daar zo gemakkelijk over heen? Misschien is het uit liefde voor mijn vriendin, die ik het allerbeste gun. Maar misschien komt het wel door iets anders.
Het leven is niet meer zo simpel als toen ik klein was. Toen waren we nog zó verbaasd dat de buurman en buurvrouw gingen scheiden, tegelijk met de ouders van een klasgenootje dat we er meteen de verklaring voor bedachten dat de buurman dan wel iets met de moeder van het klasgenootje moest hebben. Scheiden was een zeldzaamheid en we bleken het qua aanleiding ook nog bij het juiste eind te hebben. Tegenwoordig stikt het van de "Te Koop" bordjes in de vinexwijken. Een teken van een relatiebreuk, soms maar een paar maanden nadat de tuin nog werd opgesierd door een dikke ooievaar. Ongemerkt is het gewoon geworden. Het idee van samengestelde gezinnen, tweede of zelfs derde leggen en stiefmoeders en - vaders is zelfs in mijn romantische, ietwat naieve denkwereld gewoner geworden. Zo gewoon dat ik me bijna niet kan voorstellen dat ik, net als mijn ouders, een levenlang gelukkig kan blijven met de toekomstige vader van mijn kindjes. Maar gelukkig net niet gewoon genoeg om er niet alles aan te blijven doen om samen de eindstreep te halen. Een eindstreep waar we hand in hand, achter onze rollator, gevolgd door een horde kleinkinderen over heen zullen strompelen, als het aan mij ligt.
En nu is het er dan eindelijk eens van gekomen. Een kerel aan de haak. Maar er is een maar. Er is altijd een maar. Zodra je de magische grens van dertig gepasseerd bent en je kansen waagt op de liefdesmarkt, kom je geen ongeschonden exemplaren zonder enorme rugzak meer tegen. Heeft hij niet een of ander jeugdtrauma, dan komt ie wel net uit een relatie en weet hij nog niet zo goed wat hij echt wil. Hij heeft kinderen, of juist een knoopje laten aanleggen om dat te voorkomen. En er zijn natuurlijk ook de exemplaren die nog niet helemaal officieel op de liefdesmarkt beschikbaar zijn. Zo ook dit exempaar. Je zou kunnen zeggen dat hij van het soort is dat geen oude schoenen weggooit voordat hij nieuwe heeft. Maar je zou het ook wat rooskleuriger kunnen omschrijven. En dat doen we natuurlijk, blij als we zijn met haar recente ontwikkelingen op liefdesgebied. Dus zeggen we dat zij zo bijzonder is dat ze zijn ogen geopend heeft en hem heeft doen inzien dat zijn relatie niet goed zit.
En waarschijnlijk is dat ook zo. Maar het gemak waarmee we het constateren en de luchtigheid die we tentoonspreiden op het moment dat we fantaseren over een toekomst voor die twee... het zet me aan het denken. Waar is de tijd gebleven dat ik mensen die hun geliefden bedrogen nog veroordeelde? En waar is de tijd dat ik het vreselijk vond voor de kleine kindjes die er bij betrokken zouden raken? Het lijkt een eeuwigheid geleden. Het lijkt wel over een andere Fem te gaan. De pre-hysterische Fem. Zou het komen doordat ik zelf eens de liefde ontdekte terwijl ik nog niet de stoute schoenen had durven aantrekken om mijn relatie te beëindigen? Of komt het doordat X zijn relatie pas op de juiste waarde wist te schatten nadat hij als een blok voor mij was gevallen (logisch ;-))? Als het ons kan overkomen, dan geldt dat toch voor iedereen? Maar die kindjes dan? Maakt dat dan geen verschil? Waarom stap ik daar zo gemakkelijk over heen? Misschien is het uit liefde voor mijn vriendin, die ik het allerbeste gun. Maar misschien komt het wel door iets anders.
Het leven is niet meer zo simpel als toen ik klein was. Toen waren we nog zó verbaasd dat de buurman en buurvrouw gingen scheiden, tegelijk met de ouders van een klasgenootje dat we er meteen de verklaring voor bedachten dat de buurman dan wel iets met de moeder van het klasgenootje moest hebben. Scheiden was een zeldzaamheid en we bleken het qua aanleiding ook nog bij het juiste eind te hebben. Tegenwoordig stikt het van de "Te Koop" bordjes in de vinexwijken. Een teken van een relatiebreuk, soms maar een paar maanden nadat de tuin nog werd opgesierd door een dikke ooievaar. Ongemerkt is het gewoon geworden. Het idee van samengestelde gezinnen, tweede of zelfs derde leggen en stiefmoeders en - vaders is zelfs in mijn romantische, ietwat naieve denkwereld gewoner geworden. Zo gewoon dat ik me bijna niet kan voorstellen dat ik, net als mijn ouders, een levenlang gelukkig kan blijven met de toekomstige vader van mijn kindjes. Maar gelukkig net niet gewoon genoeg om er niet alles aan te blijven doen om samen de eindstreep te halen. Een eindstreep waar we hand in hand, achter onze rollator, gevolgd door een horde kleinkinderen over heen zullen strompelen, als het aan mij ligt.
dinsdag 28 december 2010
Alles weten maakt niet gelukkig
Ik verveelde me. En hoewel psyhologen beweren dat het goed voor je is, vond ik er niks aan. Wat een saaie boel als de tijd niet voorbij wil en er niks anders op lijkt te zitten dan vroeg mijn bedje in te duiken. In plaats van dat laatste zocht ik wat vermaak op het wereldwijde web. En natuurlijk kwam ik toen ook even terecht bij mijn oude vriend; Hyves.
Mocht ik vergeten zijn waarom ik ookal weer van Hyves was gegaan, dan is dat me nu weer duidelijk. Wat ik daar zag, maakte de verveling misschien wat kleiner, maar mijn verbazing groter. Volwassen mannen die op filmpjes vertellen over de intergalactische wijsheid van de strijd tegen de illusie van angst terwijl ze in kleermakerzit op een paars geschilderde zolderkamer zitten en steentjes in bijzondere patronen in zand leggen (ik ben niet bepaald dom, maar dit ging me volledig boven de pet), volwassen meiden die hele verhalen over de diarree en hun eigen 'loopjes naar de wc' de ether inslingeren, ooit o zo fruitige dames die nu alleen nog maar foto's van hun kroost aan de wereld willen tonen omdat van hun mooie looks weinig meer is overgebleven dan een puddinkje met vettig haar in een joggingbroek en op nep-Uggs. De trouwfoto's in combinatie met de vakantiefoto's van na de eerste bevalling tonen een pijnlijk voor en na scenario. Zo'n scenario waardoor je zelf bijna af wilt zien van het voortbrengen van nageslacht... helemaal als er dan ook nog bij ge-wie-wat-waart wordt dat de hele diarree-familie weer is opgeknapt en morgen afreist naar Plopsa-land. Is dat mijn voorland?
No way hosee. Ik hyve dan misschien niet meer over mijn geweldige-fantastische-flitsende (ahum) leventje. Eén ding is zeker...als er kleine FeMmetjes komen, ligt moeders keurig gemake-uped en opgepoetst in het kraambed. Oké Uggs zullen aan mijn voeten pronken, maar daaronder zitten dan wel mooi rood gelakte teennageltjes. En net als vriendinnetje M, zal ik met mijn blubberbuikje (keurig opgevouwen in de correctiehempjes van de Hema) stralen als nooit tevoren en met prachtig gemanicuurde vingertjes mijn kroost aan mijn (hopelijk dan weer goed gevulde) boezem vleien. En mocht ik eens last krijgen van diarree, dan blijft dat iets tussen mij en de wc-pot. Sommige dingen wil ik niet weten, sommige dingen willen jullie niet weten. Want alles weten maakt niet gelukkig. Maar niet meer hyven wel.
Mocht ik vergeten zijn waarom ik ookal weer van Hyves was gegaan, dan is dat me nu weer duidelijk. Wat ik daar zag, maakte de verveling misschien wat kleiner, maar mijn verbazing groter. Volwassen mannen die op filmpjes vertellen over de intergalactische wijsheid van de strijd tegen de illusie van angst terwijl ze in kleermakerzit op een paars geschilderde zolderkamer zitten en steentjes in bijzondere patronen in zand leggen (ik ben niet bepaald dom, maar dit ging me volledig boven de pet), volwassen meiden die hele verhalen over de diarree en hun eigen 'loopjes naar de wc' de ether inslingeren, ooit o zo fruitige dames die nu alleen nog maar foto's van hun kroost aan de wereld willen tonen omdat van hun mooie looks weinig meer is overgebleven dan een puddinkje met vettig haar in een joggingbroek en op nep-Uggs. De trouwfoto's in combinatie met de vakantiefoto's van na de eerste bevalling tonen een pijnlijk voor en na scenario. Zo'n scenario waardoor je zelf bijna af wilt zien van het voortbrengen van nageslacht... helemaal als er dan ook nog bij ge-wie-wat-waart wordt dat de hele diarree-familie weer is opgeknapt en morgen afreist naar Plopsa-land. Is dat mijn voorland?
No way hosee. Ik hyve dan misschien niet meer over mijn geweldige-fantastische-flitsende (ahum) leventje. Eén ding is zeker...als er kleine FeMmetjes komen, ligt moeders keurig gemake-uped en opgepoetst in het kraambed. Oké Uggs zullen aan mijn voeten pronken, maar daaronder zitten dan wel mooi rood gelakte teennageltjes. En net als vriendinnetje M, zal ik met mijn blubberbuikje (keurig opgevouwen in de correctiehempjes van de Hema) stralen als nooit tevoren en met prachtig gemanicuurde vingertjes mijn kroost aan mijn (hopelijk dan weer goed gevulde) boezem vleien. En mocht ik eens last krijgen van diarree, dan blijft dat iets tussen mij en de wc-pot. Sommige dingen wil ik niet weten, sommige dingen willen jullie niet weten. Want alles weten maakt niet gelukkig. Maar niet meer hyven wel.
dinsdag 21 december 2010
Klokhuisvragen
Bij een aantal van mijn vriendinnen sta ik inmiddels bekend om mijn Klokhuisvragen. Want ik zit vol met dringende levensvragen die ik graag zou willen stellen maar waarvan ik weet dat menig bevraagde zijn wenkbrauwen zou fronsen. En dus stel ik ze niet. En natuurlijk schrijf ik al helemaal geen brief naar Klokhuis, want ik denk niet dat ze daadwerkelijk een item zouden willen besteden aan de dingen die ik me afvraag over de laatste schaamhaartrends en de hygiënische aspecten daarvan. Ik denk ook niet dat ze daadwerkelijk een gynaecoloog zullen vragen wat hij/zij wenselijk vindt ten aanzien van hoogzwangere, dikbuikige dames die liggen te baren. Maar ik vraag me zulke dingen dus wel af.
Gelukkig is er de sauna. Een belangrijk deel van mijn levensvragen wordt daar proefondervindelijk beantwoord. Zo weet ik inmiddels dat mensen met teveel buik ook vaak teveel haargroei hebben en ik vermoed dat daar een praktisch verband tussen bestaat....ze kunnen er waarschijnlijk niet goed bij of ze zien niet hoe weinig florisant hun tuintje erbij staat. Ook weet ik dat een keurig gemaaid plantsoentje niet alleen iets is van mijn leeftijdscategorie, maar ook wordt gewaardeerd door dames en heren die ouder zijn dan mijn ouders.
En dat brengt me ineens op een heel andere gedachte. Een gedachte die zo spoedig mogelijk uitgebannen moet worden. Pap en mam zijn - as i write - in het zuiden des lands neergestreken voor een paar dagen Thermen en andere geneugten des levens. Ineens ben ik gelukkig dat vaderlief te beknepen was om naar de naakte-mensen-sauna te gaan en gewoon keurig zijn zwembroekje aantrekt. Want als één Klokhuisvraag wat mij betreft nooit beantwoord hoeft te worden, dan is het wel die naar de trends in buiktuintjes onder ouders (en dan bedoel ik niet de buiktuintjes die ze in Den Haag gebruiken om aan te duiden dat iemand is gaan hemelen). Alles weten maakt niet gelukkig...
Gelukkig is er de sauna. Een belangrijk deel van mijn levensvragen wordt daar proefondervindelijk beantwoord. Zo weet ik inmiddels dat mensen met teveel buik ook vaak teveel haargroei hebben en ik vermoed dat daar een praktisch verband tussen bestaat....ze kunnen er waarschijnlijk niet goed bij of ze zien niet hoe weinig florisant hun tuintje erbij staat. Ook weet ik dat een keurig gemaaid plantsoentje niet alleen iets is van mijn leeftijdscategorie, maar ook wordt gewaardeerd door dames en heren die ouder zijn dan mijn ouders.
En dat brengt me ineens op een heel andere gedachte. Een gedachte die zo spoedig mogelijk uitgebannen moet worden. Pap en mam zijn - as i write - in het zuiden des lands neergestreken voor een paar dagen Thermen en andere geneugten des levens. Ineens ben ik gelukkig dat vaderlief te beknepen was om naar de naakte-mensen-sauna te gaan en gewoon keurig zijn zwembroekje aantrekt. Want als één Klokhuisvraag wat mij betreft nooit beantwoord hoeft te worden, dan is het wel die naar de trends in buiktuintjes onder ouders (en dan bedoel ik niet de buiktuintjes die ze in Den Haag gebruiken om aan te duiden dat iemand is gaan hemelen). Alles weten maakt niet gelukkig...
zondag 12 december 2010
Moeder en zoon
Je denkt er niet bij na, maar ook grote mannen van twee meter hebben een moeder. En hoe stoer of dapper ze zich ook voordoen, op het moment dat die moeder dan ter sprake komt, gebeurt er iets. Ze worden zachter, sommigen bijna week. Als ze vertellen over hun moeder, is alle bravoure verdwenen en voel je de liefde uit hun hart, doorklinken in hun stem.
Niet alleen kleine jongetjes met een schaafwond op hun knie hebben hun moeder nodig. Ook grote mannen van twee meter, die zich de laatste schaafwond niet eens meer kunnen herinneren, hebben hun moeder nodig. Sommigen voor hele basale dingen, zoals het doen van hun vieze stinkwas. Anderen omdat ze na de zoveelste verbroken relatie weer even een logeerbed nodig hebben. Maar moeders zijn er ook voor een warme hap en voor goede raad aangaande partnerkeuze. Zo vertelde vriend M laatst dat zijn moeder altijd goed kijkt wie hij nu weer aan de haak slaat. En het is niet gauw goed. 'Wanneer neem je nou eens een normaal meiske mee naar huis?', vroeg ze hem. Aan de meesten mankeerde wel wat. Hadden ze geen problemen, dan leken ze wel weer een type uit de Murkstraat.
Het is mooi om te zien hoe grote mannen van twee meter omgaan met hun moeder. Hoe ze weer even kleine jongetjes worden als moeders in de buurt is. Oké, er zijn uitzonderingen op de mooie band tussen moeder en zoon. Soms draaft moeders wat door en creëert ze al doende een Frankenstein-achtig exemplaar... Maar meestal is het mooi, de liefde van een zoon voor zijn moeder en van een moeder voor haar zoon. X moet dat allemaal missen. Maar ook hij, met zijn 36 lentes jong, zou nog veel moeder hebben kunnen gebruiken. Gewoon voor het portie onvoorwaardelijke liefde, het warme prakje en het thuisgevoel, dat ieder mens zo nodig heeft. Hij mist het, soms zonder het te weten. Ze heeft een leegte geslagen, een leegte die ik nooit kan opvullen. Want ik ben zijn moeder niet. En zijn vader is zijn moeder ook niet. Er is maar één je moeder, en dat is altijd de liefste van de wereld. Wat had ik hem gegund dat hij vol warmte en liefde over zijn moeder kon spreken. Dat hij een moeder had die hem vertelde wie hij was en waar hij heen moest. Dat hij geen verdriet had om haar gemis. Dat hij altijd een plek had om naar terug te gaan...
Niet alleen kleine jongetjes met een schaafwond op hun knie hebben hun moeder nodig. Ook grote mannen van twee meter, die zich de laatste schaafwond niet eens meer kunnen herinneren, hebben hun moeder nodig. Sommigen voor hele basale dingen, zoals het doen van hun vieze stinkwas. Anderen omdat ze na de zoveelste verbroken relatie weer even een logeerbed nodig hebben. Maar moeders zijn er ook voor een warme hap en voor goede raad aangaande partnerkeuze. Zo vertelde vriend M laatst dat zijn moeder altijd goed kijkt wie hij nu weer aan de haak slaat. En het is niet gauw goed. 'Wanneer neem je nou eens een normaal meiske mee naar huis?', vroeg ze hem. Aan de meesten mankeerde wel wat. Hadden ze geen problemen, dan leken ze wel weer een type uit de Murkstraat.
Het is mooi om te zien hoe grote mannen van twee meter omgaan met hun moeder. Hoe ze weer even kleine jongetjes worden als moeders in de buurt is. Oké, er zijn uitzonderingen op de mooie band tussen moeder en zoon. Soms draaft moeders wat door en creëert ze al doende een Frankenstein-achtig exemplaar... Maar meestal is het mooi, de liefde van een zoon voor zijn moeder en van een moeder voor haar zoon. X moet dat allemaal missen. Maar ook hij, met zijn 36 lentes jong, zou nog veel moeder hebben kunnen gebruiken. Gewoon voor het portie onvoorwaardelijke liefde, het warme prakje en het thuisgevoel, dat ieder mens zo nodig heeft. Hij mist het, soms zonder het te weten. Ze heeft een leegte geslagen, een leegte die ik nooit kan opvullen. Want ik ben zijn moeder niet. En zijn vader is zijn moeder ook niet. Er is maar één je moeder, en dat is altijd de liefste van de wereld. Wat had ik hem gegund dat hij vol warmte en liefde over zijn moeder kon spreken. Dat hij een moeder had die hem vertelde wie hij was en waar hij heen moest. Dat hij geen verdriet had om haar gemis. Dat hij altijd een plek had om naar terug te gaan...
donderdag 25 november 2010
En natuurlijk ook een nieuwe: STOM!
* dat het makkelijker is om stomme dingen te bedenken dan leuke * gladheid * dat MTV elke ochtend dezelfde liedjes uitzendt als ik me aankleedt * dat ze kipfiletjes opgepoetst in een pakje doen en ik toch elke keer weer de wereld aan bloed en pezen tegenkom bij het uitpakken * liegen * dat één chocopinda nooit genoeg is * dat je gepaste kleding zelf moet terughangen bij de WE - weet ik veel waar ik alles vandaan heb? * afgebladderde nagellak * dolfijnentattoos * valse bescheidenheid * Sonja Bakker die in de Linda intellectueel doet * dunne meisjes die zichzelf dik vinden * mensen die ze achter de ellebogen hebben * dat het parket zo koud is aan mijn blote voetjes * de nieuwe clip van 'Sterretje'* MARLIES DEKKERS * dat ik mijn hele leven al een hondje wil en hem nog steeds niet heb * stappen om het zuipen * dat de zwaartekracht mijn lichaam niet met rust laat * Wilfred Genee * reclames over 'ongewenst goud' * rimpels * verkopers die nepaardig zijn * wantrouwen * regen op de heenweg * dat tien chocopinda's nooit genoeg zijn * dat Wesley en Yolanthe niet gewoon betalen * sleehakken * blote ruggen in de winter * nagelbijten * dat de foto's op Twitter zo klein zijn dat ik mensen niet herken * houdbaarheidsdata * mensen die indruk willen maken met moeilijke woorden * lekkere trek * drugs * dat ik nu dit typ en niet aan het rennen ben * dat Oudjaarsavond altijd tegenvalt * mensen die altijd stinken * brillenkoordjes * BONT * dat de kantinejuf steeds moppert dat ik teveel sla pak * dat de knopen op mijn nieuwe, veel te dure jas, niet goed vast zitten * dat ik geen liedjes meer kan downloaden op mijn telefoon * jeugdpuistjes op je dertigste * dat ik niet kan zingen * x-benen * aanrechtdoekjes * dat een handje vol chocopinda's pas het begin is *
Een nieuwe: Leuk!
* dat P zegt dat ik ren als een hinde * Will&Grace * chocopinda's * twee ovens * dat ik qua werk helemaal weet wat ik wil * henneprooidagen * een dansende X * dat ik me een fluoriscerende lolly voel als ik ren * lachen * dansen alsof niemand kijkt * het gevoel dat de Sint Pieter me gaf * Rihanna * verrassingen * dat ik me 12 keer kan opdrukken * de daadkracht van X * gekte * dat P&K gaan trouwen * dat Suus een baby krijgt en W ook!!! * dat ik tegenwoordig blij word van de spiegel * schilderen * Fuck You * mijn collega's * PANTERPRINTJES * dat mijn tennismattie ook mijn mattie is zonder tennis * nieuwe mensen leren kennen * de retro-bel op mijn fiets * de reünie van Take That * Rome * dat broerlief zo lekker gitaar speelt * rode teennagels (natuurlijk!) * scheisse aan alles * het buikspier-kwartier * Linda * 'de dokter' * dat mijn ouders nog zo blij met elkaar zijn * The New Kids (ik snap ook niet dat ik telkens weer lach om het stukknijpen van een gevukd blikje bier) * een dertiende maand * dat beppe leert genieten zonder pake * flauwe grappen over Feyenoord * Albert-Heijn reclame * America's Next Topmodel * dat erwtensoep eindelijk weer bij de tijd van het jaar past * opgetild worden * de handdans * korting * kerstborrels * Twitteren * puzzeltjes * Spongebob squarepants *een schitterende sterrenhemel * strandwandelingen bij avond * twinkeloogjes * jacuzzi's in de tuin (wil ik ook!) * een telefoon die alles kan * oude vriendschappen vernieuwen * TVOH * samen zingen in de auto * de 4 mijl van Groningen * winterbanden * de post ptss fase * John Mayer met Alicia Keys * pindakaas * Veertje (poes) die languit op zijn rug ligt te snurken * nep Uggs * Dennis Weening * Jokertje * de woordgrappen van X * hihihi *
dinsdag 23 november 2010
Loca loca loca
Shakira, dat elastiekje uit Colombia, nooit was ik echt fan haar. Kreeg hooguit pijntjes op plaatsen in mijn lichaam waarvan ik het bestaan niet kende, als ik haar op het scherm zag kronkelen, terwijl zij onbegrijpelijke teksten zong met haar - in mijn ogen - vreselijke accent. Om dan nog maar te zwijgen van dat beknepen stemgeluid.
Maar nu zingt ze "I'm crazy but you like it". En opeens die houterige heupen van mij worden in gang gezet alsof ze een slang in een mandje zijn waar een slangenbezweerder zijn kunsten op loslaat. Niet alleen om het deuntje, maar vooral om de tekst. Loca loca loca. Ergens voel ik me erdoor aangesproken.
Misschien is dat omdat ik de laatste tijd toch officieel een beetje gestoord was. Ik zat tenslotte niet voor niks elke week bij een psychotherapeut. Maar ik denk toch at het vooral is omdat ik altijd een beetje anders dan anders ben geweest. Vroeger baalde ik daarvan. Voelde ik me raar en had ik het gevoel nergens bij te horen. En dat gevoel is er af en toe nog wel eens. Maar het is niet meer zo vervelend. Ik vind het eigenlijk best fijn dat ik afwijk. Dat ik een beetje 'gek' ben. Soms maak ik mezelf wijs dat ik bijzonder ben. Maar nu vind ik "Loca loca loca" ook wel een goede omschrijving.
Ik hoorde Hedy D'Ancona ooit zeggen dat ze een rijk geestelijk leven had. En toen heb ik mezelf beloofd dat ook te willen en te krijgen. En volgens mij is dat gelukt. In mijn hoofd gebeurt zoveel, ik hoef me nooit te vervelen. De rare gedachtensprongetjes - die ik volgens velen schijn te maken - zorgen voor een permanente voorziening aan binnenpretjes en voor een rijk geestelijk leven. Misschien is dat gek. Maar: Loca loca lucky...that's me.
Maar nu zingt ze "I'm crazy but you like it". En opeens die houterige heupen van mij worden in gang gezet alsof ze een slang in een mandje zijn waar een slangenbezweerder zijn kunsten op loslaat. Niet alleen om het deuntje, maar vooral om de tekst. Loca loca loca. Ergens voel ik me erdoor aangesproken.
Misschien is dat omdat ik de laatste tijd toch officieel een beetje gestoord was. Ik zat tenslotte niet voor niks elke week bij een psychotherapeut. Maar ik denk toch at het vooral is omdat ik altijd een beetje anders dan anders ben geweest. Vroeger baalde ik daarvan. Voelde ik me raar en had ik het gevoel nergens bij te horen. En dat gevoel is er af en toe nog wel eens. Maar het is niet meer zo vervelend. Ik vind het eigenlijk best fijn dat ik afwijk. Dat ik een beetje 'gek' ben. Soms maak ik mezelf wijs dat ik bijzonder ben. Maar nu vind ik "Loca loca loca" ook wel een goede omschrijving.
Ik hoorde Hedy D'Ancona ooit zeggen dat ze een rijk geestelijk leven had. En toen heb ik mezelf beloofd dat ook te willen en te krijgen. En volgens mij is dat gelukt. In mijn hoofd gebeurt zoveel, ik hoef me nooit te vervelen. De rare gedachtensprongetjes - die ik volgens velen schijn te maken - zorgen voor een permanente voorziening aan binnenpretjes en voor een rijk geestelijk leven. Misschien is dat gek. Maar: Loca loca lucky...that's me.
zondag 21 november 2010
PPTSS
Eerst was er Fem. Toen was er Fem met een PTSS. En nu is er Fem met een PPTSS. Een post posttraumatische stress stoornis. Iemand met verstand van zaken zei ooit; een PTSS legt een waas over je persoonlijkheid. En ik snapte niet precies wat ze bedoelde, want ik voelde geen waas en ik zag hem ook niet. Maar nu de waas weg is, snap ik ineens wat ze bedoelde.
De waas is weg en ik ben terug. Gewoon Fem in vol ornaat. Zonder fratsen, zonder schaduw, zonder sluier, gewoon weer "what you see is what you get". Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen merken dat het over was. Dat ik genezen was. Maar nu merk ik het. Sterker nog, ik weet het zeker. Want toen ik de aanstichter van het leed weer zag, voelde ik niets. Gewoon niks, nakkes, nada. Een wonder. En ik bevind me dus ineens in de post ptss. Een fase waarin het gewoon wennen is om weer mezelf te zijn. Die ptss heeft mijn persoon, mijn leven, toch een flink aantal jaren beheerst en bepaald. Ik mis het bijna, zo gewoon was het geworden. Dus nu moet ik op zoek. Op zoek naar wie ik ookal weer ben. Hoe ik ookal weer ben. Of beter gezegd; hoe ik ben geworden.
Een mooie ontdekkingsreis. Vol verrassingen. Was ooit mijn motto dat de mens het meest lijdt, door het lijden dat hij vreest... Inmiddels is het geworden: NO GUTS NO GLORY. En dus maakt het niet uit wat ik ga vinden achter de volgende deur, na de volgende bocht. Mijn levenspad was hobbelig, en zal dat vast blijven. Maar ik kan het aan, en alles komt altijd wel weer eens goed. Post PTSS en Pre AWKG (alles wat komen gaat).
Het begint gewoon bij 30!
De waas is weg en ik ben terug. Gewoon Fem in vol ornaat. Zonder fratsen, zonder schaduw, zonder sluier, gewoon weer "what you see is what you get". Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen merken dat het over was. Dat ik genezen was. Maar nu merk ik het. Sterker nog, ik weet het zeker. Want toen ik de aanstichter van het leed weer zag, voelde ik niets. Gewoon niks, nakkes, nada. Een wonder. En ik bevind me dus ineens in de post ptss. Een fase waarin het gewoon wennen is om weer mezelf te zijn. Die ptss heeft mijn persoon, mijn leven, toch een flink aantal jaren beheerst en bepaald. Ik mis het bijna, zo gewoon was het geworden. Dus nu moet ik op zoek. Op zoek naar wie ik ookal weer ben. Hoe ik ookal weer ben. Of beter gezegd; hoe ik ben geworden.
Een mooie ontdekkingsreis. Vol verrassingen. Was ooit mijn motto dat de mens het meest lijdt, door het lijden dat hij vreest... Inmiddels is het geworden: NO GUTS NO GLORY. En dus maakt het niet uit wat ik ga vinden achter de volgende deur, na de volgende bocht. Mijn levenspad was hobbelig, en zal dat vast blijven. Maar ik kan het aan, en alles komt altijd wel weer eens goed. Post PTSS en Pre AWKG (alles wat komen gaat).
Het begint gewoon bij 30!
donderdag 18 november 2010
Fix You
Om de tijd even te doden zoek ik mijn favoriete nummer aller tijde op. Daar staat Chris Martin van Coldplay ineens op mijn scherm. Kwetsbaar staart hij in de lens en nog kwetsbaarder zingt hij hoe erg het is om van iemand te houden en het toch niet lukt samen. Hij zingt over het licht, dat je naar huis zal leiden en je hart zal verlichten. En hij zingt dat hij me zal proberen te fixen, helen.
Ooit sprongen de tranen spontaan in mijn ogen en had ik een brok van hier tot gunder in mijn keel. Chris zong over mij en troostte me. En dat voelde goed, maar ook verdrietig. En nu luister ik weer naar hem. En nog steeds is het nummer even prachtig. Maar mijn keel blijft leeg en mijn wangen droog.
Oké, kwetsbaar ben ik nog steeds. En dat zal ik vast altijd blijven. Maar de meeste barsten in mijn ziel zijn weer aan elkaar gelijmd. Er hoeft even niks gefixt te worden. Ik heb het gewoon gefixt, veel lijmen, veel tranen plengen en nu is het goed.
Als ik Chris nu hoor, denk ik aan mijn broer, die me bij het concert van Chris en consorten optilde om te zorgen dat ik het goed kon zien. Ik denk aan de warme band die ik met hem heb. Een broer die voor altijd een veilige thuishaven zal zijn. Ook als er weer een barstje bijkomt. En dat is een troostende gedachte, een rijkdom, waar ik dan toch wel weer een brok van in mijn keel krijg.
Ooit sprongen de tranen spontaan in mijn ogen en had ik een brok van hier tot gunder in mijn keel. Chris zong over mij en troostte me. En dat voelde goed, maar ook verdrietig. En nu luister ik weer naar hem. En nog steeds is het nummer even prachtig. Maar mijn keel blijft leeg en mijn wangen droog.
Oké, kwetsbaar ben ik nog steeds. En dat zal ik vast altijd blijven. Maar de meeste barsten in mijn ziel zijn weer aan elkaar gelijmd. Er hoeft even niks gefixt te worden. Ik heb het gewoon gefixt, veel lijmen, veel tranen plengen en nu is het goed.
Als ik Chris nu hoor, denk ik aan mijn broer, die me bij het concert van Chris en consorten optilde om te zorgen dat ik het goed kon zien. Ik denk aan de warme band die ik met hem heb. Een broer die voor altijd een veilige thuishaven zal zijn. Ook als er weer een barstje bijkomt. En dat is een troostende gedachte, een rijkdom, waar ik dan toch wel weer een brok van in mijn keel krijg.
vrijdag 12 november 2010
Vrijdagochtend
Daar zaten we dan. Het was een gure donderdagavond en we waren aan de bar geschoven in een kroeg waarvan ik nog nooit de vloer had kunnen zien omdat het er altijd zo vol was dat ik niet verder kwam dan zicht op borsthoogte. Nu zag de vieze houten planken en rook ik de geur van verschaald bier. Ik hoefde niet naar de barman te wenken, ze stonden twee man sterk voor onze neus en hadden zelfs tijd voor een gesprek. Een diepgaand gesprek zelfs, want ze waren meer dan barman. Ze waren twee knappe jongens die heel erg goed een feestje konden bouwen op zaterdagavond. Maar op donderdagavond wisten ze niet waar ze heen wilden met hun leven. Achter de bar staan vonden ze best leuk, maar ze zagen ergens ook wel in dat het wat treurig zou worden als ze op hun 45ste nog biertjes tapten en knipoogden naar meisjes van 18.
Ik gaf ze gelijk. En zag mezelf door hun ogen. Wat ouder, leuk werk, wel aardig doelgericht...IIemand waar ze wel wat van wilden aannemen omdat ze het echt even niet meer wisten. Even was ik een baken in de woeste zee. En opeens realiseerde ik me dat ik er drie jaar geleden net zo bij had gezeten als zij. Niet wetend waarheen, met wie en op welke manier. Luisterend naar iedereen die meer ervaren was dan ik. En opeens zat ik daar mensen raad te geven, mee te denken en groeide het besef dat er iets veranderd is in mij. Ik ben weer Fem. Gewoon Fem, zonder de sluier van een trauma over mijn persoonlijkheid. Gewoon Fem die alles wat ze bedenkt eruit flapt en hoopt dat mensen zien dat ze het altijd goed bedoelt. Niet meer de Fem die van buiten best georganiseerd lijkt maar van binnen een wervelstorm is.
En nu, op de vrijdagochtend na de donderdagavond is dat besef alleen nog maar groter. Ik ben ontzettend veranderd maar meer mezelf dan ooit. Mijn ervaringen hebben me eerst keihard op de grond gesmeten, maar me later gelouterd, me completer gemaakt en er zelfs toe geleid dat ik soms iets voor een ander kan betekenen. Niet alleen voor de eerste de beste barman met een identiteitscrisis, maar ook voor haar. Dat meisje dat nog helemaal aan het begin staat van genezing, heling en verandering. Dat meisje dat van buiten straalt maar van binnen kolkt. Ik pak haar hand en knijp er af en toe in als ik voel dat ze het moeilijk heeft. En ik weet zeker dat zij over een tijdje net zo'n vrijdagochtend zal hebben als ik vandaag.
Ik gaf ze gelijk. En zag mezelf door hun ogen. Wat ouder, leuk werk, wel aardig doelgericht...IIemand waar ze wel wat van wilden aannemen omdat ze het echt even niet meer wisten. Even was ik een baken in de woeste zee. En opeens realiseerde ik me dat ik er drie jaar geleden net zo bij had gezeten als zij. Niet wetend waarheen, met wie en op welke manier. Luisterend naar iedereen die meer ervaren was dan ik. En opeens zat ik daar mensen raad te geven, mee te denken en groeide het besef dat er iets veranderd is in mij. Ik ben weer Fem. Gewoon Fem, zonder de sluier van een trauma over mijn persoonlijkheid. Gewoon Fem die alles wat ze bedenkt eruit flapt en hoopt dat mensen zien dat ze het altijd goed bedoelt. Niet meer de Fem die van buiten best georganiseerd lijkt maar van binnen een wervelstorm is.
En nu, op de vrijdagochtend na de donderdagavond is dat besef alleen nog maar groter. Ik ben ontzettend veranderd maar meer mezelf dan ooit. Mijn ervaringen hebben me eerst keihard op de grond gesmeten, maar me later gelouterd, me completer gemaakt en er zelfs toe geleid dat ik soms iets voor een ander kan betekenen. Niet alleen voor de eerste de beste barman met een identiteitscrisis, maar ook voor haar. Dat meisje dat nog helemaal aan het begin staat van genezing, heling en verandering. Dat meisje dat van buiten straalt maar van binnen kolkt. Ik pak haar hand en knijp er af en toe in als ik voel dat ze het moeilijk heeft. En ik weet zeker dat zij over een tijdje net zo'n vrijdagochtend zal hebben als ik vandaag.
zondag 7 november 2010
Handen thuis
Het is een zeldzaam verschijnsel; Fem die zich vertoont in een van de provicie hoofdstedelijke kroegen. Maar gisteren (of eigenlijk de eerste uurtjes van deze dag) was het dan toch weer eens zover. Ik had mijn kekke hakskes aangetrokken, een shirtje dat net iets meer Fem liet zien dan de gemiddelde koltrui en het haar was grondig in model gekneed. De oorlogskleuren zaten keurig op hun plek geschminkt en het humeur was opperbest. Klaar voor de strijd! Ergens in mijn brein had zich een nieuw kronkeltje ontwikkeld. Dat kronkeltje zorgde voor voorpret en gaf me het idee dat ik iets had om me op te verheugen. Het zou een topavond worden. Vrolijk reed ik in mijn nieuwe bakkie de stad in, met vriendinnetje Y aan mijn zij. Ook haar strijdtenue was zeer geslaagd. We waren er helemaal klaar voor.
Enige tijd later tref ik mezelf aan in de spiegel die achter de bar hangt. Halloohooo, is dat nu dat meisje dat me drie uur geleden nog zo leuk en stralend aankeek in de badkamerspiegel? Ik herken haar niet. Waar is die verwachtingsvolle, fleurige blik gebleven? Geen idee, maar ergens vannacht maakte mijn brein een nieuwe kronkel. Een kronkel richting het besef dat ik niet gemaakt ben voor het uitgaansleven. De kronkel die me er weer even fijntjes aan herinnerde dat een bezoekje aan de kroeg hetzelfde is als een film voor de tweede keer bekijken. De acteurs zijn hetzelfde en ze spelen gewoon weer dezelfde rol. Dus weer zag ik Bobby, bekend van de handdans (een dansje waarbij je hand in hand naast elkaar gaat staan en de armen wat heen en weer zwaait; compleet doelloos, maar je moet wat als je teveel bier drinkt en eigenlijk weinig anders te doen hebt) en van zijn waterige oogjes. En weer zag ik teveel mannen die hun jassen nog aan hielden en een ketting over hun trui droegen. Zelfs de barman deed nog steeds zijn treurige trucjes met gratis shotjes voor wat extra aandacht.
En ook ik verviel als automatisch weer in mijn oude rol. Lol makend en dansend met mijn lieve vriendinnetje, maar onderwijl met ogen in mijn achterhoofd. Want dat iedereen in een straal van twee meter om ons heen ons in de gaten hield, kon me niet ontgaan. De starende, dronken blikken van het manvolk, afgewisseld met een vijandige blik van dames met hun namen aan een gouden kettinkje, maakten dat ik me niet echt op mijn gemak voelde. Helaas kon die alerte houding niet voorkomen dat één of andere treurige kerel zijn hand veel te lang en vervelend aan mijn derriere te goed deed. BAM!!! Explosie in mijn hoofd; 'houd je handen thuis' schreeuwde ik hem toe, zonder te weten wie precies de dader was. Om vervolgens in de ogen van een enorme creep te staren. Boos, verontwaardigd, maar nog steeds keurig in mijn rol, laat ik na hem een dreun voor zijn kop te geven. Hij had het verdiend. Maar ik blijf dat ietwat bange, voorzichtige meisje, dat zich geen raad weet in het uitgaansleven en al helemaal niet met mannen die duidelijk onder invloed van het een of ander zijn. En dus sla ik niet. Doe ik niks. Sta ik daar maar beteuterd te bedenken dat het thuis leuker is. Om vervolgens mijn autosleutels op te graven en naar huis te rijden met het idee dat mijn portie heb gehad. Uitgaan is net als Forrest Gump. Iets waar je met een blij hart eens in de zoveel tijd best eens naar wilt kijken, maar waarbij je telkens vergeet dat Jenny aan het eind van het verhaal doodgaat.
Enige tijd later tref ik mezelf aan in de spiegel die achter de bar hangt. Halloohooo, is dat nu dat meisje dat me drie uur geleden nog zo leuk en stralend aankeek in de badkamerspiegel? Ik herken haar niet. Waar is die verwachtingsvolle, fleurige blik gebleven? Geen idee, maar ergens vannacht maakte mijn brein een nieuwe kronkel. Een kronkel richting het besef dat ik niet gemaakt ben voor het uitgaansleven. De kronkel die me er weer even fijntjes aan herinnerde dat een bezoekje aan de kroeg hetzelfde is als een film voor de tweede keer bekijken. De acteurs zijn hetzelfde en ze spelen gewoon weer dezelfde rol. Dus weer zag ik Bobby, bekend van de handdans (een dansje waarbij je hand in hand naast elkaar gaat staan en de armen wat heen en weer zwaait; compleet doelloos, maar je moet wat als je teveel bier drinkt en eigenlijk weinig anders te doen hebt) en van zijn waterige oogjes. En weer zag ik teveel mannen die hun jassen nog aan hielden en een ketting over hun trui droegen. Zelfs de barman deed nog steeds zijn treurige trucjes met gratis shotjes voor wat extra aandacht.
En ook ik verviel als automatisch weer in mijn oude rol. Lol makend en dansend met mijn lieve vriendinnetje, maar onderwijl met ogen in mijn achterhoofd. Want dat iedereen in een straal van twee meter om ons heen ons in de gaten hield, kon me niet ontgaan. De starende, dronken blikken van het manvolk, afgewisseld met een vijandige blik van dames met hun namen aan een gouden kettinkje, maakten dat ik me niet echt op mijn gemak voelde. Helaas kon die alerte houding niet voorkomen dat één of andere treurige kerel zijn hand veel te lang en vervelend aan mijn derriere te goed deed. BAM!!! Explosie in mijn hoofd; 'houd je handen thuis' schreeuwde ik hem toe, zonder te weten wie precies de dader was. Om vervolgens in de ogen van een enorme creep te staren. Boos, verontwaardigd, maar nog steeds keurig in mijn rol, laat ik na hem een dreun voor zijn kop te geven. Hij had het verdiend. Maar ik blijf dat ietwat bange, voorzichtige meisje, dat zich geen raad weet in het uitgaansleven en al helemaal niet met mannen die duidelijk onder invloed van het een of ander zijn. En dus sla ik niet. Doe ik niks. Sta ik daar maar beteuterd te bedenken dat het thuis leuker is. Om vervolgens mijn autosleutels op te graven en naar huis te rijden met het idee dat mijn portie heb gehad. Uitgaan is net als Forrest Gump. Iets waar je met een blij hart eens in de zoveel tijd best eens naar wilt kijken, maar waarbij je telkens vergeet dat Jenny aan het eind van het verhaal doodgaat.
zaterdag 6 november 2010
De kunst van het weglaten
Wat kon mij die ouwe meuk schelen. Ik ging voor de kerken en musea. Oude gebouwen, ruines, ik heb er niks mee. Totdat ik met vriendlief ineens in het Colosseum rondliep. Holy Guacamoly, dat was wat! Zo'n enorm gebouw en zo oud. Met mijn ogen halfdicht en mijn gedachten bij die heerlijk foute serie Spartacus, zag ik ineens voor me hoe de oude Romeinen hier hun slaven een gebouw van jewelste uit de grond lieten stampen.
Tijdens de 'hop-on hop-off' tour vertelde de mevrouw in de koptelefoon over een ander theater dat door één of andere rijke pief voor zijn neefje was gebouwd. Doe mij zo'n oom zeg! Moet je je voorstellen wat voor tijden het moeten zijn geweest. Tijden van groot-groter-grootst. Tijden van pracht en praal en rijkdom. Tijden van onbegrensd denken en onmetelijke dromen. Niks 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' en al helemaal geen 'less is more'. De kunst van het weglaten was onbekend. Was er nog een vierkante centimeter over, dan kon daar nog best een stukje bladgoud. Nog een hoekje naast een wandschildering van jewelste? Doen we daar toch nog een leuk engelenhoofdje? Hangt dat beeld daar wat allenig, geen punt, we hangen er gewoon een tiental gouden bloemen omheen. 'Hé Flavius, zie je dat hoekje daar links boven het altaar? Wel wat saai he?! Ik stel voor dat we daar nog een paar weken aan schilderen en er een beeltenis van de heilige maagd Maria aan toevoegen, wat jij?'
Moet je nu eens om komen. Loop de eerste de beste, vers uit de grond gestampte 'samen op weg' kerk binnen en je waant je in een crematorium uit de jaren tachtig. Systeemplafonds, bakstenen muren en gewapend glas. Zelfs geen glas-in-loodje meer te bekennen. En dat noemen ze vooruitgang. Als lichtbakreclame aan de gevel van een kerk vooruitgang is, ben ik malle pietje.
Als ik langer nadenk over de kerkenevolutie, zou ik bijna pleitbezorger van de herinvoering van de slavernij worden. Bijna...namelijk voor zover slavernij staat voor de grote verschillen die er kunnen en mogen bestaan tussen mensen. Die verschillen maken immers dat het niet meer riskant is om je kop boven het maaiveld uit te steken. Die wordt dan niet afgehakt, want als je je nek uitsteekt zie je meer mensen die dat doen en kun je groots denken en dromen zonder dat je met de nek wordt aangekeken. We moeten ophouden te streven naar gelijkwaardigheid en de mensen prijzen die net ietsje meer gelijk zijn dan wij. Grootsheid moet gestimuleerd worden. Zodat over honderden jaren de harten van archeologen ook sneller gaan kloppen als ze de wederopstandingskerk uit Leeuwarden opgraven en ze niet teleurgesteld hoeven te raken over het zoveelste systeemplafonnetje. Ik zeg; More is more!
Tijdens de 'hop-on hop-off' tour vertelde de mevrouw in de koptelefoon over een ander theater dat door één of andere rijke pief voor zijn neefje was gebouwd. Doe mij zo'n oom zeg! Moet je je voorstellen wat voor tijden het moeten zijn geweest. Tijden van groot-groter-grootst. Tijden van pracht en praal en rijkdom. Tijden van onbegrensd denken en onmetelijke dromen. Niks 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' en al helemaal geen 'less is more'. De kunst van het weglaten was onbekend. Was er nog een vierkante centimeter over, dan kon daar nog best een stukje bladgoud. Nog een hoekje naast een wandschildering van jewelste? Doen we daar toch nog een leuk engelenhoofdje? Hangt dat beeld daar wat allenig, geen punt, we hangen er gewoon een tiental gouden bloemen omheen. 'Hé Flavius, zie je dat hoekje daar links boven het altaar? Wel wat saai he?! Ik stel voor dat we daar nog een paar weken aan schilderen en er een beeltenis van de heilige maagd Maria aan toevoegen, wat jij?'
Moet je nu eens om komen. Loop de eerste de beste, vers uit de grond gestampte 'samen op weg' kerk binnen en je waant je in een crematorium uit de jaren tachtig. Systeemplafonds, bakstenen muren en gewapend glas. Zelfs geen glas-in-loodje meer te bekennen. En dat noemen ze vooruitgang. Als lichtbakreclame aan de gevel van een kerk vooruitgang is, ben ik malle pietje.
Als ik langer nadenk over de kerkenevolutie, zou ik bijna pleitbezorger van de herinvoering van de slavernij worden. Bijna...namelijk voor zover slavernij staat voor de grote verschillen die er kunnen en mogen bestaan tussen mensen. Die verschillen maken immers dat het niet meer riskant is om je kop boven het maaiveld uit te steken. Die wordt dan niet afgehakt, want als je je nek uitsteekt zie je meer mensen die dat doen en kun je groots denken en dromen zonder dat je met de nek wordt aangekeken. We moeten ophouden te streven naar gelijkwaardigheid en de mensen prijzen die net ietsje meer gelijk zijn dan wij. Grootsheid moet gestimuleerd worden. Zodat over honderden jaren de harten van archeologen ook sneller gaan kloppen als ze de wederopstandingskerk uit Leeuwarden opgraven en ze niet teleurgesteld hoeven te raken over het zoveelste systeemplafonnetje. Ik zeg; More is more!
Mooi van lelijkheid
Daar, in één van die duizenden souvenirwinkeltjes leek hij me aan te staren van onder het felle tl-licht. Hij zag er prachtig uit en sprong er echt uit tussen al die andere mokken. En nu staat hij hier naast me, in al zijn lelijkheid. Een mok met als handvat een gladiator uit het oude Rome. Maar dan geen stoere, nee, het is een schattige. Een lief lachende, blije gladiator. En hij zet me aan het denken. Zoveel kitscherige lelijkheid, uit een stad met zoveel kunstige schoonheid. Een groter contrast bestaat bijna niet.
Terwijl ik wat thee uit de mok nip, dwalen mijn gedachten af naar de Sint Pieter. Op het moment dat ik naar binnen stapte en Pieter zijn schoonheid aan mij toonde, viel mijn mond open en stootte mijn lichaam een zeldzame zucht van bewondering uit. Een zucht van verbazing, van verheerlijking en ook van emotie. De schoonheid die zich aan me openbaarde was van zo grote omvang dat ik er stil van werd. De tranen sprongen me letterlijk in de ogen en een gevoel van geluk overviel me. Het eerste dat in me opkwam was dat God wel moest bestaan. Zoveel schoonheid kunnen mensenhoofden niet bedenken en mensenhanden niet maken.
Nu had ik al vaker in kerken ervaren welke rust je daar kan overvallen, maar Pieter had meer voor me in petto. Ik voelde een enorme dankbaarheid dat ik zoveel moois mocht aanschouwen. En ik zeeg neer op een bankje om alles rustig op me in te laten werken. Het was daar en toen dat alles helder voor me werd. Waar ik vandaan kom en vooral waar ik heen wil. Waar het leven om draait.
En dan ineens blijkt mijn gladiator-mokje toch weer heel veel met de Sint Pieter gemeen te hebben. Zo'n mokje staat voor de traditie van X en ik om in elke plaats waar we komen een mok mee te nemen. Een traditie die elk kopje koffie of thee iets extra's meegeeft. Een traditie die van ons huis een thuis maakt. Een traditie die ons bindt en weergeeft dat het gaat om de kleine dingen. Het leven draait om genieten van die kleine dingen en van elkaar. En als ik dat weer eens even vergeet kijk ik gewoon even naar die foto van jou en mij in de Sint Pieter of drink ik uit ons lelijke mokje.
Terwijl ik wat thee uit de mok nip, dwalen mijn gedachten af naar de Sint Pieter. Op het moment dat ik naar binnen stapte en Pieter zijn schoonheid aan mij toonde, viel mijn mond open en stootte mijn lichaam een zeldzame zucht van bewondering uit. Een zucht van verbazing, van verheerlijking en ook van emotie. De schoonheid die zich aan me openbaarde was van zo grote omvang dat ik er stil van werd. De tranen sprongen me letterlijk in de ogen en een gevoel van geluk overviel me. Het eerste dat in me opkwam was dat God wel moest bestaan. Zoveel schoonheid kunnen mensenhoofden niet bedenken en mensenhanden niet maken.
Nu had ik al vaker in kerken ervaren welke rust je daar kan overvallen, maar Pieter had meer voor me in petto. Ik voelde een enorme dankbaarheid dat ik zoveel moois mocht aanschouwen. En ik zeeg neer op een bankje om alles rustig op me in te laten werken. Het was daar en toen dat alles helder voor me werd. Waar ik vandaan kom en vooral waar ik heen wil. Waar het leven om draait.
En dan ineens blijkt mijn gladiator-mokje toch weer heel veel met de Sint Pieter gemeen te hebben. Zo'n mokje staat voor de traditie van X en ik om in elke plaats waar we komen een mok mee te nemen. Een traditie die elk kopje koffie of thee iets extra's meegeeft. Een traditie die van ons huis een thuis maakt. Een traditie die ons bindt en weergeeft dat het gaat om de kleine dingen. Het leven draait om genieten van die kleine dingen en van elkaar. En als ik dat weer eens even vergeet kijk ik gewoon even naar die foto van jou en mij in de Sint Pieter of drink ik uit ons lelijke mokje.
Ansjela
Lieve Ans,
Ooit huppelde je met warrig haar, beenwarmers en gekke enkellaarsjes door het beeldscherm en zat je vol bewondering naar je te kijken in mijn pyamaatje met mijn natte, gekamde haartjes en een plastic tupperware bakje met chips op schoot. In 'De Uitdaging' baande je de weg voor de Wendy's en Natassen die je later zouden volgen. Nooit konden ze in je voetsporen treden, want jij was de enige echte weldoenster die enorme projecten voor elkaar bokste zonder er een cent voor te betalen. En dat deed je met zoveel passie en enthousiasme dat ik dacht dat je nooit meer stuk kon. Niet bij mij, noch bij de rest van televisiekijkend Nederland.
En toen gebeurde er iets. Ergens tussen mijn natte-haartjes-bakje-chips-moment en mijn welke-hypotheek-vorm-zal-ik-nemen-moment. Je was ineens een ouwe zure doos, met een fronsrimpel waar je U tegen zegt. Zo'n rimpel die je na het douchen nog eens extra met je handdoek naloopt omdat achterblijvend vocht na een dag gaat ruiken als een navel waarop al weken geen douche heeft gestraald. Zo'n rimpel waar botox zelfs verlamd van raakt. Waar heb je die rimpel toch opgeduikeld? Was dat bij de Avro, waar ze je op schandelijke wijze loosden voor Karel van der Graaff? Nee toch meis? Dat ze je loosden was wel een ramp, maar toen bleek dat ze je inruilden voor Karel moet je toch een week in een deuk hebben gelegen en meteen hebben geweten dat je de Avro nooit meer serieus zou kunnen nemen? Een beetje zoals gedumpt worden door de man van je dromen voor een enorm goedkope sloerie...oké het doet even pijn, maar je neemt hem ook totaal niet meer serieus en snapt meteen niet meer waarom je ooit op hem viel. Toch? Maar toch die rimpel. En eigenlijk was je ook niet meer zo schattig, passievol en energiek als toen. En dat terwijl je je meisjes toch heel fruitig Lola en Nona hebt genoemd. Dat getuigt dan wel weer van guitigheid en vooral van rimpelloze luchtigheid.
Ik snapte er gewoon niks van Ansj. Maar toen kwam vriendlief X. En hij riep telkens naar de televisie dat ie je zo cool vond als je weer eens spastisch schuddend met je boezem in beeld kwam terwijl je zat te genieten van een mooi optreden. Hij vond je zo lief en zo enthousiast. Morrend moest ik zo nu en dan toegeven dat ie gelijk had. En zo veranderde mijn beeld van jou heel langzaam. Zo nu en dan zag ik om die rimpel heen weer dat meisje van toen. En vandaag was je op de radio. Met een prachtig liedje. En ineens was de magie terug. Ineens vond ik je weer die leuke meid van toen. Ineens graaide ik onnadenkend in mijn schoot, op de tast naar mijn bakje met paprikachipjes. Het bakje was weg. Maar jij bent er weer. En hoe?! Die rimpel, oke het was even wennen. Maar ik weet nu dat die staat voor diepgang, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Met de jaren ben je mooier geworden en heb je een liedje geschreven dat mijn X de tranen in de ogen bracht. Dus ik vind je weer leuk. Welkom terug.
Ooit huppelde je met warrig haar, beenwarmers en gekke enkellaarsjes door het beeldscherm en zat je vol bewondering naar je te kijken in mijn pyamaatje met mijn natte, gekamde haartjes en een plastic tupperware bakje met chips op schoot. In 'De Uitdaging' baande je de weg voor de Wendy's en Natassen die je later zouden volgen. Nooit konden ze in je voetsporen treden, want jij was de enige echte weldoenster die enorme projecten voor elkaar bokste zonder er een cent voor te betalen. En dat deed je met zoveel passie en enthousiasme dat ik dacht dat je nooit meer stuk kon. Niet bij mij, noch bij de rest van televisiekijkend Nederland.
En toen gebeurde er iets. Ergens tussen mijn natte-haartjes-bakje-chips-moment en mijn welke-hypotheek-vorm-zal-ik-nemen-moment. Je was ineens een ouwe zure doos, met een fronsrimpel waar je U tegen zegt. Zo'n rimpel die je na het douchen nog eens extra met je handdoek naloopt omdat achterblijvend vocht na een dag gaat ruiken als een navel waarop al weken geen douche heeft gestraald. Zo'n rimpel waar botox zelfs verlamd van raakt. Waar heb je die rimpel toch opgeduikeld? Was dat bij de Avro, waar ze je op schandelijke wijze loosden voor Karel van der Graaff? Nee toch meis? Dat ze je loosden was wel een ramp, maar toen bleek dat ze je inruilden voor Karel moet je toch een week in een deuk hebben gelegen en meteen hebben geweten dat je de Avro nooit meer serieus zou kunnen nemen? Een beetje zoals gedumpt worden door de man van je dromen voor een enorm goedkope sloerie...oké het doet even pijn, maar je neemt hem ook totaal niet meer serieus en snapt meteen niet meer waarom je ooit op hem viel. Toch? Maar toch die rimpel. En eigenlijk was je ook niet meer zo schattig, passievol en energiek als toen. En dat terwijl je je meisjes toch heel fruitig Lola en Nona hebt genoemd. Dat getuigt dan wel weer van guitigheid en vooral van rimpelloze luchtigheid.
Ik snapte er gewoon niks van Ansj. Maar toen kwam vriendlief X. En hij riep telkens naar de televisie dat ie je zo cool vond als je weer eens spastisch schuddend met je boezem in beeld kwam terwijl je zat te genieten van een mooi optreden. Hij vond je zo lief en zo enthousiast. Morrend moest ik zo nu en dan toegeven dat ie gelijk had. En zo veranderde mijn beeld van jou heel langzaam. Zo nu en dan zag ik om die rimpel heen weer dat meisje van toen. En vandaag was je op de radio. Met een prachtig liedje. En ineens was de magie terug. Ineens vond ik je weer die leuke meid van toen. Ineens graaide ik onnadenkend in mijn schoot, op de tast naar mijn bakje met paprikachipjes. Het bakje was weg. Maar jij bent er weer. En hoe?! Die rimpel, oke het was even wennen. Maar ik weet nu dat die staat voor diepgang, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Met de jaren ben je mooier geworden en heb je een liedje geschreven dat mijn X de tranen in de ogen bracht. Dus ik vind je weer leuk. Welkom terug.
Wie het weet...
Een stedentrip van een week. Aanleiding tot een heleboel vragen. Terwijl ik vrolijk neuriend achter vriendlief aansjokte en om me heen keek, zag ik zoveel om me heen gebeuren en vroeg ik me evenzoveel af.
Zo wil ik wel eens weten waarom vrouwen er tijdens een vakantie geen moer om lijken te geven hoe ze erbij lopen. Oké, je kent er waarschijnlijk niemand aangezien je aan de andere kant van de oceaan bent, maar betekent dat dan dat je als rechtgeaarde Amerikaanse persé op je witste sportschoenen moet rondstappen terwijl je je vaalste joggingbroek om je te dikke billen hebt gewrongen? Nee toch? Je kunt toch ook best leuke kleding en schoenen dragen? Het lukte mij tenslotte ook en heus, mijn voeten deden niet meer pijn dan die van jou hoor. Scheelt ook voor de kiekjes die je thuis wilt laten zien. Je moet er toch niet aan denken dat de buurvrouw, tegenover wie je zorgvuldig een imago van perfect gesoigneerde housemom hebt opgebouwd, ineens te zien krijgt dat je eigenlijk niets meer bent dan 'trailerpark trash'.
En wat te denken van al die prachtig slanke en keurig verzorgde Oostblok-typjes. Aan de ene arm een lelijke dikke en vaak ook veel oudere man en aan de andere arm een tas van Prada, een tas van Bvlgari, een tas van D&G en een paraplu van Versace. Ik vraag me dan meteen af; heeft die lelijke man een schitterend karakter of een nog schitterender platinum gold card? Dat wil ik weten. En ik wil ook weten waarom jullie alleen maar kleding dragen waar de merken vanaf schreeuwen. Klopt mijn idee dat jullie dat alleen maar doen om te verbloemen dat jullie vroeger met een traantje op jullie vieze wangetjes in de rij stonden voor een Russische variant op de voedselbank? En klopt het ook dat jullie Baboeschka jullie van jongs af aan heeft opgevoed met het idee dat je gewoon een rijke man aan de haak moest slaan? To hell with love, show me the money! Ik weet het niet, vertel het me. Plaats mijn beeld van Rome in perspectief.
En vertel me dan ook alsjeblieft waar al die zwervers met afgezette ledematen en zelfs verdwenen neuzen vandaan komen. Is er een verborgen industrie waarin artsen voor een dikke vergoeding gezonde lichaamsdelen afzetten zodat er tenminste goed gebedeld kan worden? Of krijg je in Italie gewoon geen uitkering als je lichaam niet meer compleet is?
En nu ik toch bezig ben wil ik ook wel graag weten of er een oorzakelijk verband bestaat tussen het aantal zwervers en de lage parkeertarieven. Oké in Amsterdam betaal je je scheel aan parkeergeld, maar daar struikel je niet over allerlei zielige mensjes. In Rome kost parkeren nauwelijks iets...hoe zit dan nou?
Wie het weet mag het zeggen.
Zo wil ik wel eens weten waarom vrouwen er tijdens een vakantie geen moer om lijken te geven hoe ze erbij lopen. Oké, je kent er waarschijnlijk niemand aangezien je aan de andere kant van de oceaan bent, maar betekent dat dan dat je als rechtgeaarde Amerikaanse persé op je witste sportschoenen moet rondstappen terwijl je je vaalste joggingbroek om je te dikke billen hebt gewrongen? Nee toch? Je kunt toch ook best leuke kleding en schoenen dragen? Het lukte mij tenslotte ook en heus, mijn voeten deden niet meer pijn dan die van jou hoor. Scheelt ook voor de kiekjes die je thuis wilt laten zien. Je moet er toch niet aan denken dat de buurvrouw, tegenover wie je zorgvuldig een imago van perfect gesoigneerde housemom hebt opgebouwd, ineens te zien krijgt dat je eigenlijk niets meer bent dan 'trailerpark trash'.
En wat te denken van al die prachtig slanke en keurig verzorgde Oostblok-typjes. Aan de ene arm een lelijke dikke en vaak ook veel oudere man en aan de andere arm een tas van Prada, een tas van Bvlgari, een tas van D&G en een paraplu van Versace. Ik vraag me dan meteen af; heeft die lelijke man een schitterend karakter of een nog schitterender platinum gold card? Dat wil ik weten. En ik wil ook weten waarom jullie alleen maar kleding dragen waar de merken vanaf schreeuwen. Klopt mijn idee dat jullie dat alleen maar doen om te verbloemen dat jullie vroeger met een traantje op jullie vieze wangetjes in de rij stonden voor een Russische variant op de voedselbank? En klopt het ook dat jullie Baboeschka jullie van jongs af aan heeft opgevoed met het idee dat je gewoon een rijke man aan de haak moest slaan? To hell with love, show me the money! Ik weet het niet, vertel het me. Plaats mijn beeld van Rome in perspectief.
En vertel me dan ook alsjeblieft waar al die zwervers met afgezette ledematen en zelfs verdwenen neuzen vandaan komen. Is er een verborgen industrie waarin artsen voor een dikke vergoeding gezonde lichaamsdelen afzetten zodat er tenminste goed gebedeld kan worden? Of krijg je in Italie gewoon geen uitkering als je lichaam niet meer compleet is?
En nu ik toch bezig ben wil ik ook wel graag weten of er een oorzakelijk verband bestaat tussen het aantal zwervers en de lage parkeertarieven. Oké in Amsterdam betaal je je scheel aan parkeergeld, maar daar struikel je niet over allerlei zielige mensjes. In Rome kost parkeren nauwelijks iets...hoe zit dan nou?
Wie het weet mag het zeggen.
woensdag 27 oktober 2010
Bram
Dan ben je advocaat. En je komt uit een geslacht van advocaten. Je doet het leuk, wordt steeds bekender. Vooral omdat je je zaakjes goed voor elkaar hebt.
En wat doe je dan? Dan kruip je naast Albert achter een desk in een showprogramma en twinkel je af en toe met je oogjes om te laten merken dat het toch eigenlijk allemaal maar niets voor jou is. Dan scoor je, na een hele reeks jonge blaadjes, een nieuwslezeres van de NOS die je aan de haak hebt geslagen doordat je weer eens ijdel in een blaadje moest.
Maar altijd behoudt je je uiterlijke klasse en spreek je keurig, iets te geaffecteerd ABN. En tussendoor doe je nog even het proces van de eeuw, waarin je keer op keer de onpartijdigheid van de rechter aan de orde stelt. Uiteindelijk zelfs succesvol. En al doende wordt je bekender, geliefder en ijdeler.
Om vervolgens op een doodgewone dinsdagavond langs Powned te zappen en een bekend gezicht te zien. Je zapt nog eens terug en krabt eens achter je oor...wie was ze ookal weer? Heb je haar nou wel of niet tussen de lakens gehad? Een schrijfstertje, ja dat was het. Huh, wat zegt ze nu? Ben je goed met je tong? Even denk je nog dat ze bedoelt dat je niet op je mondje gevallen bent. Totdat nog een bekend gezicht de beeldbuis vult en je maag zich bijna omkeert. Even vraag je je af of ze "In de hoofdrol" weer uitzenden en ze vergeten zijn om je uit te nodigen. Maar al snel merk je dat niet al je exen aan het woord komen. Nee, alleen die twee rancuneuze die je op een gegeven moment gewoon niet meer gebeld hebt omdat ze toch een beetje tegenvielen. Nou, dat blijkt wel. Jouw klasse hebben ze duidelijk niet als het item wordt afgerond met de conclusie dat je een maar een 'kort gedingetje' in je broek hebt.
Arme Bram. Zoveel wrok. Hopelijk strijk je Eva nooit tegen de haren in. Want als ze over jouw gereedschap net zo vurig spreekt als over haar 'boobies', nou berg je dan maar en geloof in eeuwige liefde.
En wat doe je dan? Dan kruip je naast Albert achter een desk in een showprogramma en twinkel je af en toe met je oogjes om te laten merken dat het toch eigenlijk allemaal maar niets voor jou is. Dan scoor je, na een hele reeks jonge blaadjes, een nieuwslezeres van de NOS die je aan de haak hebt geslagen doordat je weer eens ijdel in een blaadje moest.
Maar altijd behoudt je je uiterlijke klasse en spreek je keurig, iets te geaffecteerd ABN. En tussendoor doe je nog even het proces van de eeuw, waarin je keer op keer de onpartijdigheid van de rechter aan de orde stelt. Uiteindelijk zelfs succesvol. En al doende wordt je bekender, geliefder en ijdeler.
Om vervolgens op een doodgewone dinsdagavond langs Powned te zappen en een bekend gezicht te zien. Je zapt nog eens terug en krabt eens achter je oor...wie was ze ookal weer? Heb je haar nou wel of niet tussen de lakens gehad? Een schrijfstertje, ja dat was het. Huh, wat zegt ze nu? Ben je goed met je tong? Even denk je nog dat ze bedoelt dat je niet op je mondje gevallen bent. Totdat nog een bekend gezicht de beeldbuis vult en je maag zich bijna omkeert. Even vraag je je af of ze "In de hoofdrol" weer uitzenden en ze vergeten zijn om je uit te nodigen. Maar al snel merk je dat niet al je exen aan het woord komen. Nee, alleen die twee rancuneuze die je op een gegeven moment gewoon niet meer gebeld hebt omdat ze toch een beetje tegenvielen. Nou, dat blijkt wel. Jouw klasse hebben ze duidelijk niet als het item wordt afgerond met de conclusie dat je een maar een 'kort gedingetje' in je broek hebt.
Arme Bram. Zoveel wrok. Hopelijk strijk je Eva nooit tegen de haren in. Want als ze over jouw gereedschap net zo vurig spreekt als over haar 'boobies', nou berg je dan maar en geloof in eeuwige liefde.
Abonneren op:
Posts (Atom)