Lief,
Ik vond het wel eens tijd voor een brief nu ik de dertig nader en jou al even zo lang meemaak. Tijd om de balans van ons samenzijn op te maken. Er waren tijden dat het niet goed met me ging en dat ik echt even geen zin meer in je had. Tijden waarin de paniek me naar de keel vloog en ik niet goed begreep waarom ik jou had. En zulke tijden zullen we samen vast nog wel eens beleven. Maar nu is het goed. Ik ben hartstikke blij met je. Ook met je leuke loopje, al neem je ook wel eens een loopje met me...
En als het er weer eens van komt dat onze dagen meer grauw en donker dan zonnig zijn, dan weet ik dat het maar tijdelijk is. Dan weet ik dat er een dag komt dat je me gewoon weer zult toelachen. Dagen zoals vandaag, waarin ik lachend wakker werd en zingend in de badkamer stond. Dagen waarin het lijkt alsof ik, samen met jou, alles aankan. Dagen waarin ik niet eens meer weet hoe de regen zich ooit vermengde met mijn tranen omdat de hitte van de zon iedere traan nu meteen zou opdrogen.
Ik merk dat ik met name de laatste jaren ontzettend veel van je geleerd heb. Door jou ben ik volwassener, sterker en evenwichtiger geworden. Je hebt me laten zien dat ik het ook wel overleef wanneer me nare dingen overkomen…. Je hebt me geleerd mijn eigen koers te varen en gewoon van je te genieten. En dat lukt me steeds beter. En dat maakt me dankbaar.
Dankbaar ben ik ook voor alle bijzondere gebeurtenissen en lieve mensen die je op mijn pad hebt gebracht. Ik ben een gezegend mens met een geweldige familie, met lieve vrienden en vriendinnen én met de leukste man van de wereld aan mijn zij. Zonder jou was dat er allemaal niet geweest. Door jou kan ik er extra van genieten.
En nu dus dertig jaar hand in hand. Een mooi moment om de nare dingen die we samen hebben meegemaakt definitief achter ons te laten. Tijd om nog meer van je te gaan genieten. Ik heb er alle vertrouwen in dat mijn reis door jou vol verrassingen zal blijven. En ik weet zeker dat ik altijd in staat zal zijn om het goede in je te blijven zien.
Prachtig leven, dankjewel.
Op mijn dertigste verjaardag zal ik op je toasten! Leve het leven!!!
Fem
donderdag 1 juli 2010
maandag 28 juni 2010
Homo
Ik lees de laatste tijd weer veel te veel over homo's. En daar baal ik van. Niet omdat ik zo'n hekel heb aan homo's, integendeel. Eigenlijk laat het me volkomen koud of iemand nou homo, hetero, bi of wat dan ook maar is. Wat kan mij het nou schelen wat iedereen in zijn slaapkamer doet? Als ik er maar niet bij hoef te staan kijken (in geen geval...dus ook dat maakt qua geaardheid geen bal uit).
Er bestaan alleen nog net iets teveel mensen die het wél wat kan schelen wat een voor hen volslagen onbekend persoon in de slaapkamer (op tafel, of op het aanrecht of waar dan ook) uitspookt. Die zien een man hand in hand lopen met een andere man en vinden dat genoeg reden om hen te bespugen, of erger nog, volledig in elkaar te meppen. En ja, dat komt dan in de krant.
Dan heb je het nog over ruige, onbezonnen, vaak achterlijke jongens. Eigenlijk verbaast het je niet dat ze er zulke achterlijke ideeën op na houden. Hun looks verraadden eigenlijk al dat ze het buskruid niet hebben uitgevonden. Of zoals je ook kunt zeggen: ze hebben niet zoveel olie in het lampje. Maar wat te denken van André Rouvoet. Toch niet de minste, waar het hersencapaciteit betreft dan. Maar ook André denkt dat homoseksualiteit een keuze is en niet een aangeboren geaardheid waar de persoon in kwestie niet om gevraagd heeft. André wil dus best een homo op de lijst, maar die homo moet dan wel leven als hetero....of nou ja, als hetero....celibatair. Want een homo zonder vriend, dat mag wel. Dat is dan dus kennelijk geen homo.
Ben ik nou zo slim, of zijn zij nou zo dom?! En met 'zij' bedoel ik dus niet de homo's en lesbo's die ons land en mijn leven vrolijker maken. Heb je ooit een homo of lesbo gehoord die zei dat hij of zij zó gelukkig was dat ze zo zijn geboren? Heb je ooit iemand gesproken die zei dat hij ervoor gekozen had om homo te worden? Ik niet. Want die bestaan namelijk niet. Het hoort bij ze, net zoals ik toevallig als hetero ben geboren. Heel gek, maar er is nog nooit iemand geweest die mij vroeg waarom ik niet op vrouwen val.
Oké, dit stukje gaat er dus ook weer over. Over homo's. En dus valt er nog weer meer over homo's te lezen. En als er maar één iemand zou zijn die hierdoor een iets genuanceerder beeld over homo's krijgt, dan is dat mooi. En als dat niet lukt....tja. Dan kan ik alleen maar bedenken dat je je zo tegen ze afzet omdat je er nog niet helemaal zeker van bent dat je zelf niet bij de club hoort.... Of dat je niet genoeg mans bent om los van de kerk, je eigen ideeën te vormen. God is liefde...en niet alleen voor jou of mij. Voor iedereen. Zelfs voor homo's.
Er bestaan alleen nog net iets teveel mensen die het wél wat kan schelen wat een voor hen volslagen onbekend persoon in de slaapkamer (op tafel, of op het aanrecht of waar dan ook) uitspookt. Die zien een man hand in hand lopen met een andere man en vinden dat genoeg reden om hen te bespugen, of erger nog, volledig in elkaar te meppen. En ja, dat komt dan in de krant.
Dan heb je het nog over ruige, onbezonnen, vaak achterlijke jongens. Eigenlijk verbaast het je niet dat ze er zulke achterlijke ideeën op na houden. Hun looks verraadden eigenlijk al dat ze het buskruid niet hebben uitgevonden. Of zoals je ook kunt zeggen: ze hebben niet zoveel olie in het lampje. Maar wat te denken van André Rouvoet. Toch niet de minste, waar het hersencapaciteit betreft dan. Maar ook André denkt dat homoseksualiteit een keuze is en niet een aangeboren geaardheid waar de persoon in kwestie niet om gevraagd heeft. André wil dus best een homo op de lijst, maar die homo moet dan wel leven als hetero....of nou ja, als hetero....celibatair. Want een homo zonder vriend, dat mag wel. Dat is dan dus kennelijk geen homo.
Ben ik nou zo slim, of zijn zij nou zo dom?! En met 'zij' bedoel ik dus niet de homo's en lesbo's die ons land en mijn leven vrolijker maken. Heb je ooit een homo of lesbo gehoord die zei dat hij of zij zó gelukkig was dat ze zo zijn geboren? Heb je ooit iemand gesproken die zei dat hij ervoor gekozen had om homo te worden? Ik niet. Want die bestaan namelijk niet. Het hoort bij ze, net zoals ik toevallig als hetero ben geboren. Heel gek, maar er is nog nooit iemand geweest die mij vroeg waarom ik niet op vrouwen val.
Oké, dit stukje gaat er dus ook weer over. Over homo's. En dus valt er nog weer meer over homo's te lezen. En als er maar één iemand zou zijn die hierdoor een iets genuanceerder beeld over homo's krijgt, dan is dat mooi. En als dat niet lukt....tja. Dan kan ik alleen maar bedenken dat je je zo tegen ze afzet omdat je er nog niet helemaal zeker van bent dat je zelf niet bij de club hoort.... Of dat je niet genoeg mans bent om los van de kerk, je eigen ideeën te vormen. God is liefde...en niet alleen voor jou of mij. Voor iedereen. Zelfs voor homo's.
woensdag 23 juni 2010
Wonderlijke wereld
O wereld, wat laat je je vandaag weer op een wonderlijke manier aan me zien. Nou ja, jijzelf eigenlijk niet, maar de mensen die op je rondlopen. Tijdens mijn werk neem ik even een korte pauze van alle hersenactiviteit en loer ik vrolijk op Nu.nl. Met een druk op de knop en een scroll-beweging hier en daar wordt ik geleid langs de meest opmerkelijke berichten.
Zo gaat Bonnie St. Claire het jonge zangertje Jordy begeleiden. Jordy (wie kent hem niet) weet namelijk niet zo goed hoe hij met de media om moet gaan. Hij vond het nodig om in een televisieprogramma te vertellen dat hij 'er nog niet in en uit was geweest'. Daarbij dacht Jordy dat het Nederlandse volk wel geïnteresseerd was in het feit dat hij al wel ervaren was in het 'likken'.
Tja wereld, ik snap wel dat je je afvraagt waar je het allemaal nog voor doet. Al die mensen die op je rond mogen lopen, waar je water, voedsel en brandstoffen aan geeft. Al die mensen die mogen genieten van de zon die je vangt. Die mensen vertellen op televisie wat ze aan seksuele activiteiten verrichten en hopen vervolgens dat Bonnie - met haar lage IQ dat niet echt zo laag is maar gewoon kwam omdat ze te snel op het knopje drukte - hen gaat redden. Mensen die kennelijk geen ouders of grootouders hebben die ze tegen zichzelf in bescherming nemen en dus Bonnie - met een hoger alcoholpromillage in haar bloed dan saldo op haar bank - moeten inschakelen.
Tja wereld, ik heb met je te doen. Want Jordy en Bonnie zijn niet de enige wonderlijke exemplaren die jou bewandelen. Wat te denken van de mensen die een boze brief naar het OM schrijven omdat Paul de Leeuw heeft getwitterd dat hij bij het bekijken van het huwelijk van prinses Victoria stiekem zat te wachten op een zwarte auto die voor wat spektakel zou zorgen? Die mensen lopen ook op jou rond en hebben kennelijk niets beters te doen dan de twitters van Paul de Leeuw te volgen en daar vervolgens een belachelijk, zeikerige brief aan te wijden.
Waar doe je het nog voor? Voor die baas van BP, die terwijl de zee volstroomt met miljoenen liters olie, lekker gaat zeilen in een andere zee, zonder olie? Voor de vier broers en zussen die hun broer vier jaar lang (hartstikkene) dood in hun huis laten liggen? Voor die jongens op scooters die het leuk vinden mensen lukraak met yoghurt te bekogelen en de stuipen op het lijf te jagen? Voor de mensen in Israël die negen Turken doodden omdat ze onderweg waren naar Gaza? Voor de Franse voetballers die zich op het WK hebben gedragen als een klas vol verwende peuters met ADHD en PDD-NOS? Voor Joran van der S, zo'n beetje de meest gehate 22-jarige ter wereld?
Nee, voor hen doe je het waarschijnlijk niet. Maar blijf alsjeblieft draaien, wonderlijke wereld. Voor die jongen die zijn konijntje aan een lijntje uitlaat. Voor mijn pake die niet veel anders meer heeft dan genieten van de zon. Voor prins Daniël van Zweden, die zo aandoenlijk een traantje wegpinkte uit liefde voor Victoria. Voor X die altijd bezig is een beter mens te worden. Voor John Mayer, die de mooiste teksten schrijft en zingt. Voor alle mensen die mijn leven glans geven. En voor alle onbekende mensen die Nu.nl niet halen omdat ze gewoon lekker leven en er het beste van maken….
Zo gaat Bonnie St. Claire het jonge zangertje Jordy begeleiden. Jordy (wie kent hem niet) weet namelijk niet zo goed hoe hij met de media om moet gaan. Hij vond het nodig om in een televisieprogramma te vertellen dat hij 'er nog niet in en uit was geweest'. Daarbij dacht Jordy dat het Nederlandse volk wel geïnteresseerd was in het feit dat hij al wel ervaren was in het 'likken'.
Tja wereld, ik snap wel dat je je afvraagt waar je het allemaal nog voor doet. Al die mensen die op je rond mogen lopen, waar je water, voedsel en brandstoffen aan geeft. Al die mensen die mogen genieten van de zon die je vangt. Die mensen vertellen op televisie wat ze aan seksuele activiteiten verrichten en hopen vervolgens dat Bonnie - met haar lage IQ dat niet echt zo laag is maar gewoon kwam omdat ze te snel op het knopje drukte - hen gaat redden. Mensen die kennelijk geen ouders of grootouders hebben die ze tegen zichzelf in bescherming nemen en dus Bonnie - met een hoger alcoholpromillage in haar bloed dan saldo op haar bank - moeten inschakelen.
Tja wereld, ik heb met je te doen. Want Jordy en Bonnie zijn niet de enige wonderlijke exemplaren die jou bewandelen. Wat te denken van de mensen die een boze brief naar het OM schrijven omdat Paul de Leeuw heeft getwitterd dat hij bij het bekijken van het huwelijk van prinses Victoria stiekem zat te wachten op een zwarte auto die voor wat spektakel zou zorgen? Die mensen lopen ook op jou rond en hebben kennelijk niets beters te doen dan de twitters van Paul de Leeuw te volgen en daar vervolgens een belachelijk, zeikerige brief aan te wijden.
Waar doe je het nog voor? Voor die baas van BP, die terwijl de zee volstroomt met miljoenen liters olie, lekker gaat zeilen in een andere zee, zonder olie? Voor de vier broers en zussen die hun broer vier jaar lang (hartstikkene) dood in hun huis laten liggen? Voor die jongens op scooters die het leuk vinden mensen lukraak met yoghurt te bekogelen en de stuipen op het lijf te jagen? Voor de mensen in Israël die negen Turken doodden omdat ze onderweg waren naar Gaza? Voor de Franse voetballers die zich op het WK hebben gedragen als een klas vol verwende peuters met ADHD en PDD-NOS? Voor Joran van der S, zo'n beetje de meest gehate 22-jarige ter wereld?
Nee, voor hen doe je het waarschijnlijk niet. Maar blijf alsjeblieft draaien, wonderlijke wereld. Voor die jongen die zijn konijntje aan een lijntje uitlaat. Voor mijn pake die niet veel anders meer heeft dan genieten van de zon. Voor prins Daniël van Zweden, die zo aandoenlijk een traantje wegpinkte uit liefde voor Victoria. Voor X die altijd bezig is een beter mens te worden. Voor John Mayer, die de mooiste teksten schrijft en zingt. Voor alle mensen die mijn leven glans geven. En voor alle onbekende mensen die Nu.nl niet halen omdat ze gewoon lekker leven en er het beste van maken….
dinsdag 15 juni 2010
Onderbroekenlol
Mijn moeder, op zich best een nette dame, wist altijd alle synoniemen voor het woord penis uit het puzzelwoordenboek op te noemen. En dat deed ze dan ook. Wel met het excuus dat ze dat ooit eens had moeten opzoeken om de cryptogram op te lossen. Maar goed, welk mens onthoudt zoiets na het één keer te hebben gelezen? Mijn moeder dus. En wat hebben we daar niet vaak om gelachen. Penis, piemel, plasser, fallus, roede, lid....
De laatste dagen komt dat deel van mijn opvoeding me ineens heel goed van pas. X is namelijk besneden. En dan heb je echt wel een brede woordenschat nodig om die pijnlijke aangelegenheid draaglijk te maken. De lol begint al met het feit dat hij al vijf dagen in zijn campingoutfit rondloopt (tja, het mag niet te strak zitten natuurlijk) en van iedereen commentaar ontvangt - dat wij vrolijk pareren door rechtstreeks te melden wat de aanleiding is. Heerlijk om al die mannen meteen een beetje te zien krom trekken alsof ze de ingreep op dat moment zelf ondergaan. Ook schitterend om te merken dat de dames niet meer naar X zijn broek en kruis durven te kijken... Iedereen wordt er een beetje nerveus van. Wij niet.
Wij proberen er de humor maar van in te zien. Dus tijdens een etentje doen we net alsof we de Bar Mitszwa van X vieren. Of we melden op een feestje aan onze vrienden dat we met deze actie onze steun aan de moslims willen betuigen na de verkiezingszege van Wilders. Al die verschrikte koppies, en wij maar gniffelen. Helaas is het natuurlijk niet alleen maar lollig. Het is vooral heel lullig, want X heeft me toch een pijn! Hij voelt zich natuurlijk behoorlijk klote (haha, grappig).
En ondertussen probeer ik het leed maar een beetje te verzachten door allerlei koosnaampjes te bedenken die enigszins fallus-gerelateerd zijn. De woorden uit het puzzelwoordenboek zijn te serieus, dus ik geef er mijn eigen draai maar aan. Tampeloerissie, Piemelorusje, Pielemuisje, Pielemansje en wat er verder maar in me opkomt...
En X? Die lacht, maar wel als een boer met een besneden roede ;-)
De laatste dagen komt dat deel van mijn opvoeding me ineens heel goed van pas. X is namelijk besneden. En dan heb je echt wel een brede woordenschat nodig om die pijnlijke aangelegenheid draaglijk te maken. De lol begint al met het feit dat hij al vijf dagen in zijn campingoutfit rondloopt (tja, het mag niet te strak zitten natuurlijk) en van iedereen commentaar ontvangt - dat wij vrolijk pareren door rechtstreeks te melden wat de aanleiding is. Heerlijk om al die mannen meteen een beetje te zien krom trekken alsof ze de ingreep op dat moment zelf ondergaan. Ook schitterend om te merken dat de dames niet meer naar X zijn broek en kruis durven te kijken... Iedereen wordt er een beetje nerveus van. Wij niet.
Wij proberen er de humor maar van in te zien. Dus tijdens een etentje doen we net alsof we de Bar Mitszwa van X vieren. Of we melden op een feestje aan onze vrienden dat we met deze actie onze steun aan de moslims willen betuigen na de verkiezingszege van Wilders. Al die verschrikte koppies, en wij maar gniffelen. Helaas is het natuurlijk niet alleen maar lollig. Het is vooral heel lullig, want X heeft me toch een pijn! Hij voelt zich natuurlijk behoorlijk klote (haha, grappig).
En ondertussen probeer ik het leed maar een beetje te verzachten door allerlei koosnaampjes te bedenken die enigszins fallus-gerelateerd zijn. De woorden uit het puzzelwoordenboek zijn te serieus, dus ik geef er mijn eigen draai maar aan. Tampeloerissie, Piemelorusje, Pielemuisje, Pielemansje en wat er verder maar in me opkomt...
En X? Die lacht, maar wel als een boer met een besneden roede ;-)
maandag 14 juni 2010
PTSS
PEE-TEE-ES-ES, zing maar mee, ptsssss
PEE-TEE-ES-ES, olé olé olé!
Als je het zo leest, en je klapt er een paar keer bij in je handen, dan lijkt het een vrolijke fenomeen, zo'n PTSS. Volgens mij waren we met deze tekst verder gekomen op het Songfestival dan met het (schitterende) Shalalalie van Sieneke….Vader Abraham eat your heart out! Here comes Fem.
Maar vandaag klinkt het liedje toch echt een beetje anders;
PEE-TEE-ES-ES, daar ben je mooi klaar mee, ptsssss
PEE-TEE-ES-ES, ojee, ojee!
En niks in je handen klappen. Hooguit de eeuwige toon van piepjes in je ene en piepjes in je andere oor. Of het ritme van een voor je ogen heen en weer bewegende hand.
Vandaag is zo'n dag dat ik even mijn frustratie en boosheid over die ellendige PTSS kwijt moet. Zo'n dag waarop mijn lichaam de hele dag al voelt dat ik vanavond weer aan de bak moet om mijn verleden te verwerken. Een verleden dat ik zelf heb gecreëerd doordat ik hem honderdduizend keer over mijn grenzen heb laten gaan. Een verleden dat maakt dat mijn grenzen nu keihard en huizenhoog zijn. De Berlijnse muur is er niks bij!
Aan alle kanten wordt met hele kleine beiteltjes aan de muur gesloopt. Ikzelf pak af en toe een bulldozer, dat schiet tenminste lekker op. En over een poosje zal de muur geslecht zijn, komen Oost en West gewoon weer samen. Niks grenzen, muren, vrees of nare herinneringen. Over een poosje geldt;
Oost, west, Fem op haar best.
PEE-TEE-ES-ES, olé olé olé!
Als je het zo leest, en je klapt er een paar keer bij in je handen, dan lijkt het een vrolijke fenomeen, zo'n PTSS. Volgens mij waren we met deze tekst verder gekomen op het Songfestival dan met het (schitterende) Shalalalie van Sieneke….Vader Abraham eat your heart out! Here comes Fem.
Maar vandaag klinkt het liedje toch echt een beetje anders;
PEE-TEE-ES-ES, daar ben je mooi klaar mee, ptsssss
PEE-TEE-ES-ES, ojee, ojee!
En niks in je handen klappen. Hooguit de eeuwige toon van piepjes in je ene en piepjes in je andere oor. Of het ritme van een voor je ogen heen en weer bewegende hand.
Vandaag is zo'n dag dat ik even mijn frustratie en boosheid over die ellendige PTSS kwijt moet. Zo'n dag waarop mijn lichaam de hele dag al voelt dat ik vanavond weer aan de bak moet om mijn verleden te verwerken. Een verleden dat ik zelf heb gecreëerd doordat ik hem honderdduizend keer over mijn grenzen heb laten gaan. Een verleden dat maakt dat mijn grenzen nu keihard en huizenhoog zijn. De Berlijnse muur is er niks bij!
Aan alle kanten wordt met hele kleine beiteltjes aan de muur gesloopt. Ikzelf pak af en toe een bulldozer, dat schiet tenminste lekker op. En over een poosje zal de muur geslecht zijn, komen Oost en West gewoon weer samen. Niks grenzen, muren, vrees of nare herinneringen. Over een poosje geldt;
Oost, west, Fem op haar best.
woensdag 9 juni 2010
Stilte
Het is al een tijdje stil op mijn blog. Zelf kan ik niet helemaal bedenken waar het van komt. Beleef ik niets meer? Vind ik niets meer? Neuh, dat is het niet. Ik beleef van alles en ik vind natuurlijk nog veel meer. Maar op één of andere manier vinden mijn gedachten en meningen even niet hun weg naar mijn blog.
Omdat ik weet dat er een groepje mensen is dat mijn (ver)schrijfsels trouw volgt, wilde ik even laten weten dat het niet een definitieve stilte is. Hooguit stilte voor de storm.
Over een dikke maand heb ik een andere functie en zal er vast en zeker weer genoeg te schrijven zijn. Ik verheug me er al op. Jullie hopelijk ook.
Veel liefs,
Fem
Omdat ik weet dat er een groepje mensen is dat mijn (ver)schrijfsels trouw volgt, wilde ik even laten weten dat het niet een definitieve stilte is. Hooguit stilte voor de storm.
Over een dikke maand heb ik een andere functie en zal er vast en zeker weer genoeg te schrijven zijn. Ik verheug me er al op. Jullie hopelijk ook.
Veel liefs,
Fem
vrijdag 7 mei 2010
Trendsetter
Het is gebeurd. Ik heb iets gekocht en het zonder er iets over te zeggen in mijn kledingkast gelegd. Zo zie je maar weer dat je nooit weet wat het leven allemaal voor je in petto heeft.
Menig vriendinnetje vertelde me verhalen over alle kleding die ze kocht en het gezeur dat ze daarover van manlief te verduren kreeg. Bélachelijk vond ik het! Je wilt toch geen relatie waarin je man je mag vertellen wat je wel en niet van je (eigen, zuurverdiende) geld koopt? Mij niet gezien hoor. Dat zou me nooit overkomen. Ik ben de baas over mijn eigen portemonnee en al helemaal over mijn eigen klerenkast.
Natuurlijk ging het de vriendjes van de vriendinnetjes minder om wát ze kochten en meer over hoeveel ze kochten. In mijn geval ligt het ietsje anders. Maar het gevoel, toen ik met mijn tasje naar boven sloop en mijn nieuwe aanwinst tussen de oudere aanwinsten in de kast legde, moet ongeveer hetzelfde zijn geweest. Sneaky me....
Geen trots, geen modeshow in de kamer en al helemaal geen bewonderende blikken en complimentjes van X. Gewoon húp de kast in. Ik word er bijna droevig van. Want het gaat hier niet om het geld dat ik uitgeef. Het gaat om mijn karakter, mijn identiteit, mijn IK. En ergens heb ik dus het idee gekregen dat ik dit prachtige exemplaar beter linea recta naar boven kan verhuizen om er vervolgens, op een geschikt moment, achteloos mee de kamer in te lopen en hopelijk de show alsnog te stelen. Misschien ook wel omdat ik mijn blijdschap niet wilde laten verprutsen door een frons of een opgetrokken neus van X. Als ik er nu over nadenk, leek het me waarschijnlijk beter om het niet op een haakje te tonen, maar met mijn stralende hoofd er boven en de juiste accesoires erom heen. Zoiets...
Het mag dan wel zo zijn dat mijn trendsettende inspanningen als kloon van Nel Veerkamp eindelijk hun vruchten hebben afgeworpen... De modeindustrie erkent de dierenprint gelukkig als waar fashionitem, maar ik vrees dat manlief toch ietwat moeite zal hebben met een shirtje in panterprint met een glitter-doodshoofd erop. Maar het zou natuurlijk zo kunnen zijn dat ik me vergis. Ach wel nee.... ;-)
Menig vriendinnetje vertelde me verhalen over alle kleding die ze kocht en het gezeur dat ze daarover van manlief te verduren kreeg. Bélachelijk vond ik het! Je wilt toch geen relatie waarin je man je mag vertellen wat je wel en niet van je (eigen, zuurverdiende) geld koopt? Mij niet gezien hoor. Dat zou me nooit overkomen. Ik ben de baas over mijn eigen portemonnee en al helemaal over mijn eigen klerenkast.
Natuurlijk ging het de vriendjes van de vriendinnetjes minder om wát ze kochten en meer over hoeveel ze kochten. In mijn geval ligt het ietsje anders. Maar het gevoel, toen ik met mijn tasje naar boven sloop en mijn nieuwe aanwinst tussen de oudere aanwinsten in de kast legde, moet ongeveer hetzelfde zijn geweest. Sneaky me....
Geen trots, geen modeshow in de kamer en al helemaal geen bewonderende blikken en complimentjes van X. Gewoon húp de kast in. Ik word er bijna droevig van. Want het gaat hier niet om het geld dat ik uitgeef. Het gaat om mijn karakter, mijn identiteit, mijn IK. En ergens heb ik dus het idee gekregen dat ik dit prachtige exemplaar beter linea recta naar boven kan verhuizen om er vervolgens, op een geschikt moment, achteloos mee de kamer in te lopen en hopelijk de show alsnog te stelen. Misschien ook wel omdat ik mijn blijdschap niet wilde laten verprutsen door een frons of een opgetrokken neus van X. Als ik er nu over nadenk, leek het me waarschijnlijk beter om het niet op een haakje te tonen, maar met mijn stralende hoofd er boven en de juiste accesoires erom heen. Zoiets...
Het mag dan wel zo zijn dat mijn trendsettende inspanningen als kloon van Nel Veerkamp eindelijk hun vruchten hebben afgeworpen... De modeindustrie erkent de dierenprint gelukkig als waar fashionitem, maar ik vrees dat manlief toch ietwat moeite zal hebben met een shirtje in panterprint met een glitter-doodshoofd erop. Maar het zou natuurlijk zo kunnen zijn dat ik me vergis. Ach wel nee.... ;-)
maandag 3 mei 2010
Het is mij: de hinde
Met een blij, oververhit hoofd, stap ik naar de zon in. De stoep en de straat op, tussen het winkelende en verveeld kijkende publiek. Normaalgesproken übertuttig en té bewust van mijn omgeving. Maar nu? Twee verschillende kleuren sportschoenen - zwart en wit - met grijze sokken onder een zwarte legging met een tuniekje. Geen porem, geen gezicht, niet hip, niet fris....maar oooh, wat voel ik me fruitig.
Jaar in jaar uit fietste ik langs deze route de stad in en werd ik keer op keer geconfronteerd met mijn heimelijke jaloezie. Met mijn afgunst ten opzichte van al die atletisch gebouwde, soepel bewegende mensen die een rondje om de gracht zo uit hun mouw leken te schudden. Wat wilde ik graag zijn zoals zij. Sportief, flitsend en fruitig tot en met. Als je sportschoenen moest laten aanmeten en uitproberen, dan moest je iets goed doen in het leven.
En moet je me nu zien gaan! Zonder blikken of blozen doe ik een rondje om de gracht. En dus is de enige conclusie: ik doe iets goed in het leven! Ik voel me stoer en trots. Zo trots dat ik die avond zelfs mijn nieuwe hardloopschoenen meeneem om aan mijn ouders te laten zien. Ik zou er het liefst, net als vroeger met de bruine enkellaarsjes van Sinterklaas, mee gaan slapen.
Eindelijk kan ik harlopen met plezier, zonder kop als een boei en nare bloedsmaak. Lopen als een hinde. Wie had dat gedacht!
Jaar in jaar uit fietste ik langs deze route de stad in en werd ik keer op keer geconfronteerd met mijn heimelijke jaloezie. Met mijn afgunst ten opzichte van al die atletisch gebouwde, soepel bewegende mensen die een rondje om de gracht zo uit hun mouw leken te schudden. Wat wilde ik graag zijn zoals zij. Sportief, flitsend en fruitig tot en met. Als je sportschoenen moest laten aanmeten en uitproberen, dan moest je iets goed doen in het leven.
En moet je me nu zien gaan! Zonder blikken of blozen doe ik een rondje om de gracht. En dus is de enige conclusie: ik doe iets goed in het leven! Ik voel me stoer en trots. Zo trots dat ik die avond zelfs mijn nieuwe hardloopschoenen meeneem om aan mijn ouders te laten zien. Ik zou er het liefst, net als vroeger met de bruine enkellaarsjes van Sinterklaas, mee gaan slapen.
Eindelijk kan ik harlopen met plezier, zonder kop als een boei en nare bloedsmaak. Lopen als een hinde. Wie had dat gedacht!
maandag 26 april 2010
De Houdini van de Lage Landen
Daar zit hij. Zo van de achterkant ziet hij er gewoon uit als anders. Een kaal hoofd met een keurig getrimd grijs randje haar. Even denk ik nog dat ze het allemaal een beetje hebben overdreven, dat het wel meevalt. Maar terwijl mijn voeten me dichterbij zijn voorkant brengen, zet mijn binnenste zich toch maar een beetje schrap. En niet voor niets, blijkt zodra ik durf te kijken naar zijn gezicht.
Het is dat ik zijn achterkant en zijn te hoog opgetrokken broek meteen herken, maar anders had het iedereen behalve mijn pake kunnen zijn. Mijn pake heeft geen negerlippen, mijn pake kan gewoon zijn ogen opendoen. Mijn pake brabbelt niet, maar spreekt gewoon volzinnen en mijn pake is niet bont en blauw en bedekt met schaafwonden.
Maar het is wel mijn pake. Mijn pake die voor de tweede keer is ontsnapt uit het verzorgingscentrum voor Alzheimerpatienten. Dit keer uit Nieuw Mellens, hij woonde er net een dag. We hoopten dat het een thuis voor hem zou zijn, maar daar dacht hij duidelijk anders over. En dus liep hij weg. Verward en bang zwierf hij meerdere uren door de stad die hij ooit zo goed kende en die hem nu vast vreemd voor zal hebben gekomen. Om tenslotte, zwaargewond te eindigen in een ambulance.
Hoe en wat er is gebeurd zullen we nooit precies weten. Hij kan het ons niet vertellen want hij weet het niet meer. Misschien is hij gewoon heel ongelukkig gevallen. Misschien is het erger. Feit blijft dat hij nu heel veel pijn heeft, geopereerd moet worden en misschien wel nooit meer zo wordt als hij was. Feit blijft dat Nieuw Mellens niet goed op hem gepast heeft.
Want pake woont niet meer bij beppe, woont niet meer in zijn geliefde huis, omdat hij telkens ontsnapt. Omdat het te onveilig voor hem was dat wij op hem pasten, vroegen we het aan anderen. Aan mensen die dat goed kunnen, aan mensen die daar geld voor krijgen. En die mensen, lieten hem, wetende dat hij de Houdini van de Lage Landen was, gewoon ontsnappen. En dus ben ik boos en verdrietig.
Want pake heeft pijn, pake kan niet meer kijken, pake kan niet meer praten. Pake is niet meer pake. En hij weet niet eens waar hij is, hoe het komt en wanneer het overgaat. Niet alleen opgesloten in zijn hoofd, ook nog opgesloten in zijn lichaam... Ik ben boos, verdrietig en heb medelijden. En ik vraag me alleen maar af of de deur deze keer wel goed op slot zit.
Het is dat ik zijn achterkant en zijn te hoog opgetrokken broek meteen herken, maar anders had het iedereen behalve mijn pake kunnen zijn. Mijn pake heeft geen negerlippen, mijn pake kan gewoon zijn ogen opendoen. Mijn pake brabbelt niet, maar spreekt gewoon volzinnen en mijn pake is niet bont en blauw en bedekt met schaafwonden.
Maar het is wel mijn pake. Mijn pake die voor de tweede keer is ontsnapt uit het verzorgingscentrum voor Alzheimerpatienten. Dit keer uit Nieuw Mellens, hij woonde er net een dag. We hoopten dat het een thuis voor hem zou zijn, maar daar dacht hij duidelijk anders over. En dus liep hij weg. Verward en bang zwierf hij meerdere uren door de stad die hij ooit zo goed kende en die hem nu vast vreemd voor zal hebben gekomen. Om tenslotte, zwaargewond te eindigen in een ambulance.
Hoe en wat er is gebeurd zullen we nooit precies weten. Hij kan het ons niet vertellen want hij weet het niet meer. Misschien is hij gewoon heel ongelukkig gevallen. Misschien is het erger. Feit blijft dat hij nu heel veel pijn heeft, geopereerd moet worden en misschien wel nooit meer zo wordt als hij was. Feit blijft dat Nieuw Mellens niet goed op hem gepast heeft.
Want pake woont niet meer bij beppe, woont niet meer in zijn geliefde huis, omdat hij telkens ontsnapt. Omdat het te onveilig voor hem was dat wij op hem pasten, vroegen we het aan anderen. Aan mensen die dat goed kunnen, aan mensen die daar geld voor krijgen. En die mensen, lieten hem, wetende dat hij de Houdini van de Lage Landen was, gewoon ontsnappen. En dus ben ik boos en verdrietig.
Want pake heeft pijn, pake kan niet meer kijken, pake kan niet meer praten. Pake is niet meer pake. En hij weet niet eens waar hij is, hoe het komt en wanneer het overgaat. Niet alleen opgesloten in zijn hoofd, ook nog opgesloten in zijn lichaam... Ik ben boos, verdrietig en heb medelijden. En ik vraag me alleen maar af of de deur deze keer wel goed op slot zit.
Berlijn
Niet alleen de vogels vlogen van Oost naar West Berlijn omdat ze soms in het oosten, soms ook in het westen willen zijn. Nee, deze fladderaar vloog ook, van west naar oost, van oost naar west, zonder te weten wanneer ze zich nou precies in oost of in west bevond. Gewoon omdat het kon, gewoon omdat het leuk was. Maar tegelijk met een besef dat er, iedere keer dat een stukje muur opdoemde, keihard inhakte. Tot twintig jaar geleden konden de Duitse Femmes niet heen en weer, of op en neer lopen waneer ze maar wilden. Tot twintig jaar geleden werden mensen teruggevloten en zelfs neergeschoten als ze een poging deden van oost naar west of andersom te reizen.
Berlijn. Wat een stad. Ik slenter met mijn lief over de Kürfurstendam, drink een bakje koffie onder de TV zendmast, bezoek de Alexanderplatz, sta stil bij de Gedächtniskirche en voel me stil in de Berliner Dom. Ik geniet van de Duitse zon die mijn gezicht verwarmt en neurie telkens weer het liedje van Klein Orkest. 'Over de Muur, over het IJzeren gordijn...'.
Ik zit met mijn lief in de dubbeldekkerbus die ons langs de schatten van de stad rijdt. Met de wind door mijn haren luister ik naar de Vlaamse mevrouw die door de koptelefoon vertelt dat een bekende dichter nog voor de oorlogen over Berlijn zei: Het is een stad die gedoemd is altijd te 'worden' en nooit gewoon te 'zijn'. En ik denk aan de tekst die me zo dierbaar is: 'Happiness is a journey, not a destination' om me vervolgens te beseffen dat Berlijn en ik best veel gemeen hebben.
Altijd op weg naar wat we kunnen zijn. Altijd 'under construction'. Maar het geluk zit hem in de weg, en niet in de bestemming. En dat voelde ik, daar in die prachtige stad Berlijn, op de gelukkigste dag van mijn volwassen leven.
Berlijn. Wat een stad. Ik slenter met mijn lief over de Kürfurstendam, drink een bakje koffie onder de TV zendmast, bezoek de Alexanderplatz, sta stil bij de Gedächtniskirche en voel me stil in de Berliner Dom. Ik geniet van de Duitse zon die mijn gezicht verwarmt en neurie telkens weer het liedje van Klein Orkest. 'Over de Muur, over het IJzeren gordijn...'.
Ik zit met mijn lief in de dubbeldekkerbus die ons langs de schatten van de stad rijdt. Met de wind door mijn haren luister ik naar de Vlaamse mevrouw die door de koptelefoon vertelt dat een bekende dichter nog voor de oorlogen over Berlijn zei: Het is een stad die gedoemd is altijd te 'worden' en nooit gewoon te 'zijn'. En ik denk aan de tekst die me zo dierbaar is: 'Happiness is a journey, not a destination' om me vervolgens te beseffen dat Berlijn en ik best veel gemeen hebben.
Altijd op weg naar wat we kunnen zijn. Altijd 'under construction'. Maar het geluk zit hem in de weg, en niet in de bestemming. En dat voelde ik, daar in die prachtige stad Berlijn, op de gelukkigste dag van mijn volwassen leven.
maandag 12 april 2010
Stom
Een woord zwart maken om het te benadrukken, terwijl de achtergrond al zwart is * bijwerkingen * Je huissleutels in de deur laten zitten, welkom inbrekers! * Wilfred Genee * Een jurk kopen die voor geen meter staat en hem vervolgens ook nog aan doen omdat ie zo duur was * Het gas laten branden en aan het eind van de dag thuis komen in een heel warm huis * Je stretcher weggooien en vervolgens verlangen naar een middagje op de stretcher in de zon * Denken dat je alles al weet * Verwachten dat je man liever naar jou kijkt dan naar voetbal * Met je cambuursjaal op de foto (wat bezielde me?) * Jennifer Aniston * Iedere nieuwe hardlooppoging vergeten dat die ene schoen voor blaren zorgt * Slap vel * Je boodschappen twee uur lang midden op straat laten staan * Buren die niet even zeggen dat je boodschappen midden op straat staan * Heidi Montag * De zakenclub van Cambuur (dacht even dat ik geteleporteerd was naar een buurtcentrum in een achterstandswijk) * Spuiten en Slikken * pukkels * Wildersstemmers * dat Martijn Krabbe niet bij mijn moeder voor de deur stond met koffer 14 en een miljoen erin * de arrogante manier waarop Peter R een reportage in elkaar knutselt * een lege pinpas * piercings * dat mijn haar sneller groeit dan ik zin heb om het te verven zodat ik elke keer met zo'n Poolse streep over straat moet * regen op het moment dat ik naar huis moet * Veertig dagen zonder jou van de EO * Angelina Jolie *
donderdag 8 april 2010
Vraagje
Waarom zeggen - ook niet de meest domme - mensen dingen als:
"Ik ga even kijken als Eva er al aankomt."
Terwijl ze dan echt niet bedoelen dat ze pas gaan kijken als Eva eraan komt, maar gewoon even gaan kijken óf ze er al aankomt.
???
"Ik ga even kijken als Eva er al aankomt."
Terwijl ze dan echt niet bedoelen dat ze pas gaan kijken als Eva eraan komt, maar gewoon even gaan kijken óf ze er al aankomt.
???
Tijdmachine
Wanneer was het? Waar was het? Ik heb het niet gemerkt, maar kennelijk heb ik ergens, op enig moment de tijdmachine weer geactiveerd. De tijdmachine waarvan ik dacht dat ik hem achter de dikste deur, met het dikste slot had opgeborgen. De tijdmachine die me al zo vaak had meegenomen uit het nu, terug naar momenten van toen. Terug naar de gevoelens van toen, alsof die gewoon nog bij het nu hoorden.
Ik dacht dat dat ding inmiddels wel onder een dikke laag stof zou liggen en dat ergens wel een relais zou zijn doorgebrand, waardoor hij het nooit meer zou doen. De batterijen leeg ofzo... Maar nee hoor, iets of iemand heeft hem weer tevoorschijn gehaald, opgelapt en ik ben de Sjaak. Iets anders kan ik er niet van maken.
Als ik niet beter zou weten was het hooguit een paar weken geleden dat ik daar, in dat huis, rondliep alsof het ook een beetje mijn thuis was. Als ik niet beter zou weten fietste ik na mijn werk gewoon weer die kant op. Als ik niet beter zou weten hing zijn huissleutel gewoon nog aan mijn bos. Het voelt alsof het verleden mijn binnenste heeft overvallen en gegijzeld houdt. Mijn hart klopt het gespannen ritme van toen. Mijn hoofd voelt weer net zo zwaar van alle zorgen. En mijn ogen…de spiegel bevestigt wat ik al voelde, ze zijn net zo dik en opgezet als toen.
Ik voel weer hoe het was. Hoe mooi, heel soms. En hoe lelijk, te vaak. Goed om me dat te beseffen. Dat wel….maar zo zwaar. Kan iemand mij misschien vertellen hoe die tijdmachine werkt en hoe ik hem uitzet?!
Ik dacht dat dat ding inmiddels wel onder een dikke laag stof zou liggen en dat ergens wel een relais zou zijn doorgebrand, waardoor hij het nooit meer zou doen. De batterijen leeg ofzo... Maar nee hoor, iets of iemand heeft hem weer tevoorschijn gehaald, opgelapt en ik ben de Sjaak. Iets anders kan ik er niet van maken.
Als ik niet beter zou weten was het hooguit een paar weken geleden dat ik daar, in dat huis, rondliep alsof het ook een beetje mijn thuis was. Als ik niet beter zou weten fietste ik na mijn werk gewoon weer die kant op. Als ik niet beter zou weten hing zijn huissleutel gewoon nog aan mijn bos. Het voelt alsof het verleden mijn binnenste heeft overvallen en gegijzeld houdt. Mijn hart klopt het gespannen ritme van toen. Mijn hoofd voelt weer net zo zwaar van alle zorgen. En mijn ogen…de spiegel bevestigt wat ik al voelde, ze zijn net zo dik en opgezet als toen.
Ik voel weer hoe het was. Hoe mooi, heel soms. En hoe lelijk, te vaak. Goed om me dat te beseffen. Dat wel….maar zo zwaar. Kan iemand mij misschien vertellen hoe die tijdmachine werkt en hoe ik hem uitzet?!
dinsdag 30 maart 2010
Op zoek
Het had wat voeten in de aarde voordat vriendin S zich op het internet-daten durfde te storten. Zo moest er eerst gezocht worden naar een gunstige foto. Dat had ongeveer twee maanden nodig, of kwam dat soms doordat het grote internet zo eng leek? Nou ja, toen moest er natuurlijk nog een wervelende tekst onder dat - overigens nauwelijks zichtbare - plaatje van 2 bij 3 centimeter geschreven worden. En dat was ook nog een hele toer. Uiteindelijk mocht ik lezen wat het geworden was. Vol verwachting klopte mijn hart. Na zoveel tijd en moeite moest het wel iets moois zijn geworden. Iets bijzonders, dat meteen in het oog zou springen. Dat de mannen bij bosjes haar kant op zou trekken.
Niks bleek minder waar. Het was gewoon een leuke opsomming van haar karaktertrekken en wensen. Meer niet. Niks geks, niks extreems. Het had onder honderden foto's gepast. Maar vriendin S was er blij mee en de inhoud klopte op zich wel. Ik zou denken dat je zo'n tekst - zeker gelet op het feit dat taal haar werk is - in no time hebt verzonnen….maar misschien was de inhoud niet zozeer de moeilijkheid, maar ging het ook hier weer om koud-water-vrees. Gelukkig is S zo dat als ze iets dan toch éindelijk besloten heeft, ze wel lekker doorpakt. Dus mevrouw had zich meteen op meerdere sites aangemeld.
En dus kon het grote gluren beginnen. Hordes mannen scrolden onder onze muis en onze ogen door. Het leuke van die sites is dat ze matches voor je zoeken. Minder leuk is het als je een rijtje 'matches' onder elkaar ziet en moet constateren dat het allemaal vrij sneue figuren zijn. Tussen de DennisDeVikings en SimonSchatje's stikt het van de suffe foto's en vooral van de taalfouten. Wat is bijvoorbeeld een "vlote jongen"? Is dat een type dat een hele scheepsvloot tot zijn beschikking heeft of gaat het dan toch om een dyslexiepatiëntje? We vielen van de ene verbazing in de andere. Zo zijn er mannen die een 'businessclass-lady' zoeken. Waar vriendinnetje S dan weer fijntjes van vond dat ik zo'n typetje ben; en bedankt! Maar er zijn ook mannen die op de foto staan in één of ander beduimeld appartementje waar de rookaanslag van de muur afslaat en het nodig vinden om te vermelden dat ze heerlijk wonen in hun mooie koophuis. Met de nadruk op koop. Ook zijn er types die zichzelf omschrijven vanuit het perspectief van hun kind. Zeker gelezen dat mannen achter een kinderwagen extra sex-appeal hebben ofzo. We lachen, we sputteren, we twijfelen aan de echtheid van een goddelijke foto. Datingsites zijn schitterend. Een en al vertier. Ook voor mij. Toch fijn dat ik zelf niet meer hoef te zoeken…want het is niet zo makkelijk.
We willen immers helemaal geen koophuis, we willen geen kind van een andere moeder, we willen geen roker, we willen geen ondernemertje dat een vrouwtje zoekt om mee te pronken. We willen gewoon een heerlijke, lieve, gezellige leuke man. Nog eentje maar….voor S.
Niks bleek minder waar. Het was gewoon een leuke opsomming van haar karaktertrekken en wensen. Meer niet. Niks geks, niks extreems. Het had onder honderden foto's gepast. Maar vriendin S was er blij mee en de inhoud klopte op zich wel. Ik zou denken dat je zo'n tekst - zeker gelet op het feit dat taal haar werk is - in no time hebt verzonnen….maar misschien was de inhoud niet zozeer de moeilijkheid, maar ging het ook hier weer om koud-water-vrees. Gelukkig is S zo dat als ze iets dan toch éindelijk besloten heeft, ze wel lekker doorpakt. Dus mevrouw had zich meteen op meerdere sites aangemeld.
En dus kon het grote gluren beginnen. Hordes mannen scrolden onder onze muis en onze ogen door. Het leuke van die sites is dat ze matches voor je zoeken. Minder leuk is het als je een rijtje 'matches' onder elkaar ziet en moet constateren dat het allemaal vrij sneue figuren zijn. Tussen de DennisDeVikings en SimonSchatje's stikt het van de suffe foto's en vooral van de taalfouten. Wat is bijvoorbeeld een "vlote jongen"? Is dat een type dat een hele scheepsvloot tot zijn beschikking heeft of gaat het dan toch om een dyslexiepatiëntje? We vielen van de ene verbazing in de andere. Zo zijn er mannen die een 'businessclass-lady' zoeken. Waar vriendinnetje S dan weer fijntjes van vond dat ik zo'n typetje ben; en bedankt! Maar er zijn ook mannen die op de foto staan in één of ander beduimeld appartementje waar de rookaanslag van de muur afslaat en het nodig vinden om te vermelden dat ze heerlijk wonen in hun mooie koophuis. Met de nadruk op koop. Ook zijn er types die zichzelf omschrijven vanuit het perspectief van hun kind. Zeker gelezen dat mannen achter een kinderwagen extra sex-appeal hebben ofzo. We lachen, we sputteren, we twijfelen aan de echtheid van een goddelijke foto. Datingsites zijn schitterend. Een en al vertier. Ook voor mij. Toch fijn dat ik zelf niet meer hoef te zoeken…want het is niet zo makkelijk.
We willen immers helemaal geen koophuis, we willen geen kind van een andere moeder, we willen geen roker, we willen geen ondernemertje dat een vrouwtje zoekt om mee te pronken. We willen gewoon een heerlijke, lieve, gezellige leuke man. Nog eentje maar….voor S.
vrijdag 26 maart 2010
K** Kanker
Kanker. De ziekte die altijd een ver van mijn bed show leek, rukt steeds verder op mijn veilige wereldje in. Een tante die haar borsten moet missen en nu voor de tigste keer in het ziekenhuis ligt. De vriendin van X die de strijd op 31-jarige leeftijd al heeft verloren. Een rij prachtige jonge mensen op televisie die aan Yvon Jaspers vertellen dat ze dood gaan. Ik kijk elke week en elke week zit ik weer met tranen in mijn ogen.
Door de verhalen op tv realiseer ik me ineens wat X en zijn vrienden hebben gezien toen ze hun vriendin verloren. De vertwijfeling, de angst, het doorzettingsvermogen, de machteloosheid, de overgave en de achteruitgang. Ze was 31 toen ze stierf. Toen ze net zo oud was als ik nu ben, droomde ze gewoon over vakanties, over moeder worden. En een jaar later was er die ziekte al. Nooit zou ze moeder worden. Haar moeder zou haar overleven.
Ik laat mijn gedachten los en kijk weer naar Yvon Jaspers. Ze zit bij de danseres op de bank. De danseres met enorme littekens op haar buik en een bol gezichtje van de Prednison. Ze krijgt geen kinderen meer. En dat is erg. Niet voor haar hoor, zegt ze sterk. Maar als ze vertelt dat ze het zo erg vindt dat ze haar ouders geen opa en oma gaat maken, breekt ze. En ik breek mee... Vooral omdat haar vriend zo lief en dapper over haar been aait. Ik zie hem sterk zijn en weet hoe zijn leven zal worden zonder haar. De beste vriend van X maakt het allemaal door. De eerste weken alleen, de roes die verandert in een steeds normaler leven. De verandering van 'de man van' in de gewoon 'de man zonder'. Het besef dat je haar stem niet meer kunt herinneren. Het schuldgevoel omdat je verder gaat. En dat allemaal zo jong en zo zinloos.
Ik heb me maar aangemeld om te collecteren. Naast geld geven is er verder niet zoveel wat ik kan doen. Behalve stiekem bidden dat mij en mijn dierbaren dergelijk vreselijk leed bespaard zal blijven. En dat er ooit een medicijn wordt uitgevonden om een einde te maken aan die akelige K** Kanker.
Door de verhalen op tv realiseer ik me ineens wat X en zijn vrienden hebben gezien toen ze hun vriendin verloren. De vertwijfeling, de angst, het doorzettingsvermogen, de machteloosheid, de overgave en de achteruitgang. Ze was 31 toen ze stierf. Toen ze net zo oud was als ik nu ben, droomde ze gewoon over vakanties, over moeder worden. En een jaar later was er die ziekte al. Nooit zou ze moeder worden. Haar moeder zou haar overleven.
Ik laat mijn gedachten los en kijk weer naar Yvon Jaspers. Ze zit bij de danseres op de bank. De danseres met enorme littekens op haar buik en een bol gezichtje van de Prednison. Ze krijgt geen kinderen meer. En dat is erg. Niet voor haar hoor, zegt ze sterk. Maar als ze vertelt dat ze het zo erg vindt dat ze haar ouders geen opa en oma gaat maken, breekt ze. En ik breek mee... Vooral omdat haar vriend zo lief en dapper over haar been aait. Ik zie hem sterk zijn en weet hoe zijn leven zal worden zonder haar. De beste vriend van X maakt het allemaal door. De eerste weken alleen, de roes die verandert in een steeds normaler leven. De verandering van 'de man van' in de gewoon 'de man zonder'. Het besef dat je haar stem niet meer kunt herinneren. Het schuldgevoel omdat je verder gaat. En dat allemaal zo jong en zo zinloos.
Ik heb me maar aangemeld om te collecteren. Naast geld geven is er verder niet zoveel wat ik kan doen. Behalve stiekem bidden dat mij en mijn dierbaren dergelijk vreselijk leed bespaard zal blijven. En dat er ooit een medicijn wordt uitgevonden om een einde te maken aan die akelige K** Kanker.
Meneer de Haas
Ik stuur mijn auto (of hetgeen daar nog voor door moet gaan na twee botsinkjes in korte tijd) de bocht om. Mijn koplampen verlichten de verlaten straat. Ineens beweegt er iets voor me. Even denk ik nog dat het een frivole kat is die dartel over de weg danst. Maar als ik beter kijk zie ik dat het een haasje is dat de weg al hippend, sierlijk oversteekt. Een haasje! Aan de rand van mijn buurt zie ik af en toe een stel fazanten dat me het schijngevoel van wonen in de natuur bezorgt, maar een haas! Hier in mijn straat...tussen huizen, asfalt, klinkers, keurige gazonnetjes, ladingen grind en strakke bloemperken. Geen velden te bekennen tussen al deze wegen.
Het haasje rept zich voor me uit. Verder de straat in. Ik minder vaart en kijk vol medelijden toe hoe hij de afslag naar de natuur zoekt. Hij kan hem niet vinden. Want die afslag is hier niet. Nou ja, tenzij hij de ploemp in wil. Maar bij mijn weten kiest hij liever het hazenpad dan een duik in het water te nemen. Plotseling staat het haasje stil, recht voor mijn auto. Hij kijkt achterom, alsof hij mij om de weg wil vragen. Dan springt hij weg....recht voor me uit, verder en verder de straat in. Steeds verder de verkeerde kant op.
Ik parkeer mijn auto. Doof mijn lichten en blijf kijken tot ik het haasje niet meer kan zien. Ik voel me verdrietig over onze ontmoeting. En ik vraag me af waar het haasje vandaan komt. Woonde hij hier al voordat Vinex zijn intrek nam op zijn stukje land? Is hij gewoon telkens een beetje verhuisd als er weer een nieuw stuk beton werd opgetrokken. Werd zijn stukje groen steeds grijzer totdat hij het op een avond niet meer aankon en zijn spullen pakte om ervandoor te gaan? Op zoek naar een nieuw thuis? En was dat net het moment dat ik thuis kwam, niet in mijn buurt maar eigenlijk in zijn buurt... Meneer de Haas ik hoop dat je een mooi plekje hebt gevonden. En anders ben je welkom in onze tuin. Gras genoeg....en je mag er best een legertje in graven.
Het haasje rept zich voor me uit. Verder de straat in. Ik minder vaart en kijk vol medelijden toe hoe hij de afslag naar de natuur zoekt. Hij kan hem niet vinden. Want die afslag is hier niet. Nou ja, tenzij hij de ploemp in wil. Maar bij mijn weten kiest hij liever het hazenpad dan een duik in het water te nemen. Plotseling staat het haasje stil, recht voor mijn auto. Hij kijkt achterom, alsof hij mij om de weg wil vragen. Dan springt hij weg....recht voor me uit, verder en verder de straat in. Steeds verder de verkeerde kant op.
Ik parkeer mijn auto. Doof mijn lichten en blijf kijken tot ik het haasje niet meer kan zien. Ik voel me verdrietig over onze ontmoeting. En ik vraag me af waar het haasje vandaan komt. Woonde hij hier al voordat Vinex zijn intrek nam op zijn stukje land? Is hij gewoon telkens een beetje verhuisd als er weer een nieuw stuk beton werd opgetrokken. Werd zijn stukje groen steeds grijzer totdat hij het op een avond niet meer aankon en zijn spullen pakte om ervandoor te gaan? Op zoek naar een nieuw thuis? En was dat net het moment dat ik thuis kwam, niet in mijn buurt maar eigenlijk in zijn buurt... Meneer de Haas ik hoop dat je een mooi plekje hebt gevonden. En anders ben je welkom in onze tuin. Gras genoeg....en je mag er best een legertje in graven.
woensdag 24 maart 2010
Waar hij niet wil zijn
Acht uur 's morgens. Een gemiste oproep van mijn moeder. Meteen schiet door mijn hoofd dat er iets ergs moet zijn gebeurd. Ik denk aan pake. Hij is vast dood. Als ik terugbel is mama in gesprek. Geen goed teken, flitst er door mijn hoofd. Dan krijg ik haar te pakken en blijkt dat pake niet dood is. Gelukkig. Maar mama is verdrietig. Want pake is er vandoor gegaan. Midden in de nacht. Helemaal alleen.
Hij woont juist in de crisisopvang omdat hij er thuis iedere keer tussenuit piepte en het gevaarlijk werd. Maar als een ware Houdini heeft hij ook zijn uitvlucht uit die zwaarbeveiligde vesting gevonden. Hoe is het mogelijk? Zou hij alle deuren hebben gecontroleerd in de hoop dat er eentje per ongeluk niet goed afgesloten was? En had hij toevallig geluk? Wat zal hij een euforie hebben gevoeld toen hij de vrijheid tegemoet wandelde.
Ik probeer me voor te stellen hoe het moet voelen voor pake. Zijn verstand laat hem volledig in de steek, maar ergens in zijn hoofd zit continu het besef dat hij op een vreemde plaats is en dat hij naar huis moet. Wat een onrust. Toen hij tegen zijn nieuw gemaakte vriend zei dat die gewoon het gebouw uit moest lopen, lachten we erom. We wisten zeker dat pake zoiets nooit zou doen. Maar toch is hij vertrokken. Op weg naar beppe. Want hij miste haar zo, zei hij tegen de agenten die hem gelukkig hebben gevonden.
Ik moet een beetje lachen en voel me stiekem ook een beetje trots. Wilskracht zit kennelijk in de familie. Maar tegelijk zit er toch ook een klein steentje in mijn maag. Wat had er wel niet allemaal kunnen gebeuren? En wat zal er toch in pake zijn omgegaan toen hij ineens, in het donker, zonder jas, in wildvreemde omgeving rondschuifelde? Om nog maar niet te denken aan de enorme teleurstelling die hij zal hebben gevoeld toen ze hem niet naar beppe brachten. Terug naar de plaats waar hij niet wil zijn.
Hij woont juist in de crisisopvang omdat hij er thuis iedere keer tussenuit piepte en het gevaarlijk werd. Maar als een ware Houdini heeft hij ook zijn uitvlucht uit die zwaarbeveiligde vesting gevonden. Hoe is het mogelijk? Zou hij alle deuren hebben gecontroleerd in de hoop dat er eentje per ongeluk niet goed afgesloten was? En had hij toevallig geluk? Wat zal hij een euforie hebben gevoeld toen hij de vrijheid tegemoet wandelde.
Ik probeer me voor te stellen hoe het moet voelen voor pake. Zijn verstand laat hem volledig in de steek, maar ergens in zijn hoofd zit continu het besef dat hij op een vreemde plaats is en dat hij naar huis moet. Wat een onrust. Toen hij tegen zijn nieuw gemaakte vriend zei dat die gewoon het gebouw uit moest lopen, lachten we erom. We wisten zeker dat pake zoiets nooit zou doen. Maar toch is hij vertrokken. Op weg naar beppe. Want hij miste haar zo, zei hij tegen de agenten die hem gelukkig hebben gevonden.
Ik moet een beetje lachen en voel me stiekem ook een beetje trots. Wilskracht zit kennelijk in de familie. Maar tegelijk zit er toch ook een klein steentje in mijn maag. Wat had er wel niet allemaal kunnen gebeuren? En wat zal er toch in pake zijn omgegaan toen hij ineens, in het donker, zonder jas, in wildvreemde omgeving rondschuifelde? Om nog maar niet te denken aan de enorme teleurstelling die hij zal hebben gevoeld toen ze hem niet naar beppe brachten. Terug naar de plaats waar hij niet wil zijn.
EMDR
Piepjes. Elke maandagavond luister ik anderhalf uur naar piepjes. Omdat ze zeggen dat het helpt doe ik het. Maar ik snap er niks van. Hoe kunnen piepjes de stenen uit mijn rugzak halen? Hoe kunnen piepjes de tranen van mijn wangen vegen? Hoe kunnen piepjes het nu weer nu maken en toen écht toen?
Vraag niet hoe het kan, profiteer ervan! Dat is hoe ik er inmiddels tegenaan kijk. Oké, het is loeizwaar om iedere week het luikje naar de nare herinneringen open te trekken en alles te voelen wat ik toen niet aankon. Maar het werkt! Na maanden stug doorzetten voel ik ineens dat mijn rugzak iets makkelijker te dragen wordt. Voel ik ineens weer wie ik ben en besef ik beter hoe het hier en nu in elkaar zit. Niet elke nare herinnering sleept me meteen terug naar toen. Niet elk liedje van toen tovert een knoop in mijn maag. Niet elke gedachte aan een nare gebeurtenis brengt me tot tranen. Ik slik gewoon even, en ben weer in het nu.
En wat voor nu! Een nu waarin ik mezelf langzaam terugvind en ontdek dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n druktemaker ben als ik dacht. Een nu waarin ik mezelf mag zijn, ook als ik even onuitstaanbaar ben. Een nu waarin ik niet meer bang ben. Onvoorstelbaar dat het kan. Niet bang zijn, gewoon voor niks. Vertrouwen voelen als ik nadenk over de toekomst. Zekerheid, veiligheid, maar nooit saai. Een prachtige combi.
Maandag weer naar de piepjes. Maandag weer even terug naar toen, maar de rest van de week ben ik gewoon weer FeM.
FEM - PTTS = BLIJ.
Vraag niet hoe het kan, profiteer ervan! Dat is hoe ik er inmiddels tegenaan kijk. Oké, het is loeizwaar om iedere week het luikje naar de nare herinneringen open te trekken en alles te voelen wat ik toen niet aankon. Maar het werkt! Na maanden stug doorzetten voel ik ineens dat mijn rugzak iets makkelijker te dragen wordt. Voel ik ineens weer wie ik ben en besef ik beter hoe het hier en nu in elkaar zit. Niet elke nare herinnering sleept me meteen terug naar toen. Niet elk liedje van toen tovert een knoop in mijn maag. Niet elke gedachte aan een nare gebeurtenis brengt me tot tranen. Ik slik gewoon even, en ben weer in het nu.
En wat voor nu! Een nu waarin ik mezelf langzaam terugvind en ontdek dat ik eigenlijk helemaal niet zo'n druktemaker ben als ik dacht. Een nu waarin ik mezelf mag zijn, ook als ik even onuitstaanbaar ben. Een nu waarin ik niet meer bang ben. Onvoorstelbaar dat het kan. Niet bang zijn, gewoon voor niks. Vertrouwen voelen als ik nadenk over de toekomst. Zekerheid, veiligheid, maar nooit saai. Een prachtige combi.
Maandag weer naar de piepjes. Maandag weer even terug naar toen, maar de rest van de week ben ik gewoon weer FeM.
FEM - PTTS = BLIJ.
woensdag 17 maart 2010
Milly
Ik wilde een stukje schrijven over Milly. Maar het lukt niet. Soms zijn er gewoon geen woorden voor de wreedheid van de mens en voor het gemis van een kind. Dus zwijgen mijn vingers op het toetsenbord en denk ik aan Milly, hopend dat haar laatste uren gelukkig waren en dat haar dood plotseling kwam, zonder pijn.
vrijdag 12 maart 2010
Meisjes
Ik zie haar zitten en zeg zacht tegen de televisie; "Och meisje toch". Ze laat zien hoe ze elke nacht aan een zak met voeding vastzit via een slangetje in haar borst. Dapper trekt ze haar jurk omhoog en toont ze haar stoma, met daarnaast een jaap in haar buik van boven tot onder. Ietwat cynisch zegt ze dat haar lichaam altijd haar instrument was en dat ze eigenlijk een prachtige buik had. Tja, die zou ze wel heel graag terug willen hebben. Ze zegt het met berusting. Want een strak buikje is wel het laatste waar ze zich druk om maankt. Ze gaat toch dood. Darmkanker.
Ik zie haar zitten aan de andere kant van mijn tafel en denk af en toe: "Och, meisje toch". Amper vijftig kilo, het lichaam van een kind. Maar officieel volwassen. En ze zegt het niet, maar ik weet dat ze in haar korte leven al meer nare dingen heeft gezien dan de meeste mensen in een heel leven. Ze kent hier niemand en daarom wilde ze mij leren kennen. Om meisjesdingen te doen. Lekker shoppen of gewoon samen eten. Later, als alles beter is, wil ze advocaat worden. Nu maakt ze zich vooral zorgen om haar veiligheid.
"Och meisje toch." Denk ik als ik in de spiegel kijk. Wat ben je toch een akelige tuttebol! Altijd maar zeuren over de lellende vellen op je buik. Altijd maar rondzeulen met de gevolgen van een nare tijd. Tuurlijk, ieders eigen pakje draagt het zwaarst. Maar er zijn zoveel meisjes die het 1000 maal slechter hebben dan ik. En het is heel erg goed om daar van doordrongen te zijn.
"Meisje, meisje, tel je zegeningen".... Zoiets zou mijn oma zeggen.
Ik zie haar zitten aan de andere kant van mijn tafel en denk af en toe: "Och, meisje toch". Amper vijftig kilo, het lichaam van een kind. Maar officieel volwassen. En ze zegt het niet, maar ik weet dat ze in haar korte leven al meer nare dingen heeft gezien dan de meeste mensen in een heel leven. Ze kent hier niemand en daarom wilde ze mij leren kennen. Om meisjesdingen te doen. Lekker shoppen of gewoon samen eten. Later, als alles beter is, wil ze advocaat worden. Nu maakt ze zich vooral zorgen om haar veiligheid.
"Och meisje toch." Denk ik als ik in de spiegel kijk. Wat ben je toch een akelige tuttebol! Altijd maar zeuren over de lellende vellen op je buik. Altijd maar rondzeulen met de gevolgen van een nare tijd. Tuurlijk, ieders eigen pakje draagt het zwaarst. Maar er zijn zoveel meisjes die het 1000 maal slechter hebben dan ik. En het is heel erg goed om daar van doordrongen te zijn.
"Meisje, meisje, tel je zegeningen".... Zoiets zou mijn oma zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)