Ik ben het zat. In één week worden er zoveel proefballonnetjes opgelaten door Wilde Wilders, dat ik het niet meer kan en ook niet meer wíl bolwerken. Het is gewoon te idioot voor woorden geworden.
Belasting over hoofddoekjes.
Een avondklok voor moslims rondom het Suikerfeest.
En nu weer ge-emmer over een kinderprogramma van Teleac dat aandacht besteed aan de Islam. Dat heet ineens Islam-propaganda.
Telkens als je denkt dat het niet gekker kan worden, wordt het nóg véél gekker met onze geperoxideerde vriend. Zelf ben ik ook aardig van de bleek en zodra ik eens iets doms doe of zeg, roep ik wel eens dat de peroxide naar binnen is geslagen en de nodige schade heeft aangericht.
Tot vandaag dacht ik dat ik gewoon een leuk grapje had bedacht. Nooit geweten dat ik zo dicht bij de waarheid zat. Ik kan echt geen andere verklaring voor zoveel achterlijkheid en enge discriminatie bedenken dan dat zijn kapper iets te scheutig is geweest met het bleekmiddel.
En ik ben het nu gewoon zat.
Hoe komt zo'n enge man zo ver? Gaan we straks in grote getale op hem stemmen en ons land om zeep helpen? Waarom wordt niet eens wat vaker getrokken met een andere man met enge ideeën die in de vorige eeuw een grote stempel op de Europese geschiedenis heeft gedrukt? Gaan we straks ook aparte bussen en treinstellen voor moslims krijgen, mogen ze straks nog wel naar dezelfde restaurants als wij? Moeten we straks allemaal blonderen om ons te onderscheiden? Je kunt het zo gek niet bedenken of Wilders komt er mee. Ik houd mijn hart vast. Maar ik ben het wel heel erg zat. Laat zijn kapper alsjeblieft nog eens uitschieten, maar dan met iets anders...
vrijdag 25 september 2009
vrijdag 11 september 2009
30
Morgen wordt ze dertig. En ze vindt er niks aan.
Ik snap het. Negenentwintig worden was al lastig. Ik dacht daarbij aan alle dingen die ik nog niet had gedaan en niet had bereikt, terwijl ik dat vroeger toch echt allemaal al lang in de planning had. Dus ik stelde haar gerust door te zeggen dat ze trots kon zijn op alles wat ze al heeft gedaan en bereikt.
Maar zij denkt niet aan wat ze allemaal niet heeft of had moeten hebben. Zij baalt dat ze alles al heeft verwezenlijk wat een beetje wezenlijk leek. Ze heeft prachtige kids, een leuke man, een trouwring. Ze is klaar. Dus is dertig worden ineens: dus dit is het.
"Jij hebt tenminste nog van alles om naar toe te leven" tettert ze in de telefoon. "Ik heb alles al!".
Tja, zo had ik het nog niet bekeken.
Beetje van het glas is half vol of half leeg.
Voor mij is het glas half leeg omdat ik het idee heb achter de feiten aan te hobbelen. Voor haar is het glas juist half leeg omdat ze al mijn fictie al tot feiten heeft gemaakt.
Troela's, dat zijn we. Elkaar een beetje benijden om hetgeen de ander heeft of doet. Toch lekker om er eens door elkaars ogen naar te kijken.
Mijn glas is nu echt wel half vol! Ik heb alles gewoon nog lekker in het vooruitzicht en ach, het is ook weer niet zo dat ik tot nu toe mijn tijd heb zitten verklooien.
Ik zeg: Proost! Op de jarige!
Ik snap het. Negenentwintig worden was al lastig. Ik dacht daarbij aan alle dingen die ik nog niet had gedaan en niet had bereikt, terwijl ik dat vroeger toch echt allemaal al lang in de planning had. Dus ik stelde haar gerust door te zeggen dat ze trots kon zijn op alles wat ze al heeft gedaan en bereikt.
Maar zij denkt niet aan wat ze allemaal niet heeft of had moeten hebben. Zij baalt dat ze alles al heeft verwezenlijk wat een beetje wezenlijk leek. Ze heeft prachtige kids, een leuke man, een trouwring. Ze is klaar. Dus is dertig worden ineens: dus dit is het.
"Jij hebt tenminste nog van alles om naar toe te leven" tettert ze in de telefoon. "Ik heb alles al!".
Tja, zo had ik het nog niet bekeken.
Beetje van het glas is half vol of half leeg.
Voor mij is het glas half leeg omdat ik het idee heb achter de feiten aan te hobbelen. Voor haar is het glas juist half leeg omdat ze al mijn fictie al tot feiten heeft gemaakt.
Troela's, dat zijn we. Elkaar een beetje benijden om hetgeen de ander heeft of doet. Toch lekker om er eens door elkaars ogen naar te kijken.
Mijn glas is nu echt wel half vol! Ik heb alles gewoon nog lekker in het vooruitzicht en ach, het is ook weer niet zo dat ik tot nu toe mijn tijd heb zitten verklooien.
Ik zeg: Proost! Op de jarige!
Acht jaar
Vandaag is het acht jaar geleden dat er mensen van tientallen meters hoogte uit gebouwen sprongen. Acht jaar geleden hoorde ik het geluid van hun lichamen die te pletter vielen op het glazen dak van waaronder werd gefilmd. Acht jaar geleden zat ik gebiologeerd naar de televisie te kijken terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden door dat geluid.
Terrorisme was tot acht jaar geleden voor mij zo nu en dan eens een berichtje over een aanslag van de IRA of de ETA. Ook met doden tot gevolg en dramatisch. Maar vergeleken met 9/11 was dat kinderspel. De IRA en ETA lijken bijna brei- en punnikclubjes vergeleken met de moslimterroristen die tegenwoordig bijna standaard onderdeel uitmaken van de dagelijkse nieuwsbulletins.
Acht jaar later is The War on Terror nog niet gewonnen en is Bush geen president meer. Misschien bestaat die War niet eens meer en vechten we nog gewoon in Irak en Aghanistan omdat daar nou eenmaal veel olie in de grond zit. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat moslims nog altijd een aparte groep vormen in ons land. Wat ik ook weet is dat acht jaar na zo'n vreselijk drama in Nederland wordt gediscusseerd over de vraag wat een Turk of Marrokaan kost.
Ik ben geen Turk of Marrokaan, ik ben geen moslim, maar ik ben wel een mens. Een logisch denkend mens.
Denk eens met me mee. Wanneer verzet jij je tegen de rest? Op de momenten dat 'de rest' jou apart zet. Zodra mensen mij raar vinden of anders, voel ik me anders. Voel ik me buitengesloten. Dan is de wil om nog redelijk met de ander te praten ineens ver te zoeken, al ben ik nog zo'n redelijk mens. Dan verzet ik me, dan vind ik de ander ineens minder leuk of aardig. Dan ontstaat strijd. En dan gaat het bij mij over kleine dingen als de verkeerde kleren, de verkeerde mening over Gerard Joling of het meisje van 13 dat wil zeilen. Bij moslims gaat het over hun zijn. Over hun geloof, opvattingen, levenshouding. Zo elementair, geen wonder dat een aantal van hen zich heftiger afzetten tegen 'de rest'. En helemaal geen wonder dat er geen open, constructieve dialoog tot stand komt met de niet-extremisten.
We moeten, met de beelden van acht jaar geleden in ons hoofd, misschien eens proberen iets minder te denken in 'wij' en 'zij'. Natuurlijk zeg ik daarmee niets nieuws, maar iets vaak horen, maakt misschien toch dat het beter blijft hangen. Zodat we ooit met zijn allen, moslims en niet-moslims, de oorlog tegen de terroristen kunnen aangaan. En winnen.
Terrorisme was tot acht jaar geleden voor mij zo nu en dan eens een berichtje over een aanslag van de IRA of de ETA. Ook met doden tot gevolg en dramatisch. Maar vergeleken met 9/11 was dat kinderspel. De IRA en ETA lijken bijna brei- en punnikclubjes vergeleken met de moslimterroristen die tegenwoordig bijna standaard onderdeel uitmaken van de dagelijkse nieuwsbulletins.
Acht jaar later is The War on Terror nog niet gewonnen en is Bush geen president meer. Misschien bestaat die War niet eens meer en vechten we nog gewoon in Irak en Aghanistan omdat daar nou eenmaal veel olie in de grond zit. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat moslims nog altijd een aparte groep vormen in ons land. Wat ik ook weet is dat acht jaar na zo'n vreselijk drama in Nederland wordt gediscusseerd over de vraag wat een Turk of Marrokaan kost.
Ik ben geen Turk of Marrokaan, ik ben geen moslim, maar ik ben wel een mens. Een logisch denkend mens.
Denk eens met me mee. Wanneer verzet jij je tegen de rest? Op de momenten dat 'de rest' jou apart zet. Zodra mensen mij raar vinden of anders, voel ik me anders. Voel ik me buitengesloten. Dan is de wil om nog redelijk met de ander te praten ineens ver te zoeken, al ben ik nog zo'n redelijk mens. Dan verzet ik me, dan vind ik de ander ineens minder leuk of aardig. Dan ontstaat strijd. En dan gaat het bij mij over kleine dingen als de verkeerde kleren, de verkeerde mening over Gerard Joling of het meisje van 13 dat wil zeilen. Bij moslims gaat het over hun zijn. Over hun geloof, opvattingen, levenshouding. Zo elementair, geen wonder dat een aantal van hen zich heftiger afzetten tegen 'de rest'. En helemaal geen wonder dat er geen open, constructieve dialoog tot stand komt met de niet-extremisten.
We moeten, met de beelden van acht jaar geleden in ons hoofd, misschien eens proberen iets minder te denken in 'wij' en 'zij'. Natuurlijk zeg ik daarmee niets nieuws, maar iets vaak horen, maakt misschien toch dat het beter blijft hangen. Zodat we ooit met zijn allen, moslims en niet-moslims, de oorlog tegen de terroristen kunnen aangaan. En winnen.
65.000 mensen
65.000 mensen om me heen. Het kunnen een paar meer of minder zijn geweest.
Maar Coldplay zong voor mij. Fix you. Recht mijn hart in. Het liedje dat me de afgelopen jaren troost biedt, waar ik vaak op meeblèèèr, soms om huil of gewoon heerlijk rustig naar luister.
Ik klom op de rug van mijn broer om het te kunnen zien. Terwijl ik mijn armen stevig om zijn nek hield en mijn benen om zijn zij klemde, probeerde ik uit alle macht de mannen van Coldplay te zien terwijl ze mijn liedje speelden. Dat was nog niet zo makkelijk. Er stonden ongeveer 65.000 mensen voor. Maar de muziek horen, dat was geen probleem. Keihard kwam het binnen en het raakte me diep. Met trillende stem brulde ik mee. Diep geluk, diep geroerd. Hopend dat het moment nooit zou stoppen.
Vervuld van de muziek en van zoveel talent stond ik daar. Alleen tussen 65.000 mensen. Helemaal trots op mijn grote, sterke broertje. Want op hem kan ik altijd rekenen. Hij is er altijd. Soms mopperig, maar altijd zoals ik hem ken. Altijd vertrouwd. Als niemand me fixt en ik mezelf even niet kan fixen, dan is hij er altijd nog. En dat is een fijn besef.
Maar Coldplay zong voor mij. Fix you. Recht mijn hart in. Het liedje dat me de afgelopen jaren troost biedt, waar ik vaak op meeblèèèr, soms om huil of gewoon heerlijk rustig naar luister.
Ik klom op de rug van mijn broer om het te kunnen zien. Terwijl ik mijn armen stevig om zijn nek hield en mijn benen om zijn zij klemde, probeerde ik uit alle macht de mannen van Coldplay te zien terwijl ze mijn liedje speelden. Dat was nog niet zo makkelijk. Er stonden ongeveer 65.000 mensen voor. Maar de muziek horen, dat was geen probleem. Keihard kwam het binnen en het raakte me diep. Met trillende stem brulde ik mee. Diep geluk, diep geroerd. Hopend dat het moment nooit zou stoppen.
Vervuld van de muziek en van zoveel talent stond ik daar. Alleen tussen 65.000 mensen. Helemaal trots op mijn grote, sterke broertje. Want op hem kan ik altijd rekenen. Hij is er altijd. Soms mopperig, maar altijd zoals ik hem ken. Altijd vertrouwd. Als niemand me fixt en ik mezelf even niet kan fixen, dan is hij er altijd nog. En dat is een fijn besef.
dinsdag 8 september 2009
Ego
Hoe groot moet je ego zijn om aan te kunnen wat ik gisteravond heb doorstaan?
Fris en fruitig stapte ik in mijn autootje om naar de tennisbaan te gaan. Mijn beste tennis-outfit aangetrokken, mijn haar leuk, lipjes gestift, zweetbandjes om de polsen. Gewoon goed bezig en best leuk voor het oog. Ook een beetje nerveus, maar ja, in mijn enthousiasme had ik me opgegeven voor drie avonden clubkampioenschappen, dus ik moest er aan geloven.
Mijn tegenstander bleek Brechtje te heten. Hier en daar een jeugdpuistje, mooi lang blond haar en net iets teveel mascara. Ze leek een beetje ongeïnteresseerd en alsof ze er helemaal geen zin in had.
Ik vroeg of ze al lang tenniste. Maar dat was niet zo. Een half jaartje maar, en daar voor een jaar of twee vanaf haar zesde.
Gerustgesteld liep ik naar het slagveld. Oké, ze had meer getennist, maar dat was al weer zo lang geleden. Oké ze zag er fit uit, maar ik had geoefend. Dit moest goedkomen.
En daar leek het ook wel op. In het begin dan. De eerste set was voor mij. Maar toen ging ze los. Iedere keer de bal precies waar ik niet was. Dus ze won.
En niet in de laatste plaats door de psychologische oorlogvoering van de schat.
Telkens vlak voor het servicevak gaan staan als ik opsloeg, zo van; "ach, die zachte balletjes, scheelt me weer een loopje". En tot overmaat van ramp tussen neus en lippen vertellen dat ze 13 was. DERTIEN!!! Iedere gewonnen punt voelde ineens als een soort treurige overwinning. Stond ik daar als 29-jaar oude troela te juichen omdat een meisje van 13 de bal uitsloeg. Ik zat waarschijnlijk in de Toog toen zij werd geboren. Hoeveel kan een mens aan.
Als je 13 bent is het helemaal niet lang geleden dat je op je 8ste tenniste. Als je 13 bent, kun je gewoon nog ontdekt worden als tennistalent. Als je 13 bent zit je in de tweede van de middelbare school. Als je 13 bent, heb je ook gewoon jeugdpuistjes, want je bent jeugd. Als je 13 bent, kijk je inderdaad ongeinteresseerd, want je bent een puber. Lord, wat had ik het zwaar. Twee uren heeft ze me heen en weer laten rennen. En toen was ik gebroken. Lichamelijk en psychisch. Ingemaakt door een meisje van dertien. Hopelijk wint mijn ego vanavond van het meisje van 17.
Fris en fruitig stapte ik in mijn autootje om naar de tennisbaan te gaan. Mijn beste tennis-outfit aangetrokken, mijn haar leuk, lipjes gestift, zweetbandjes om de polsen. Gewoon goed bezig en best leuk voor het oog. Ook een beetje nerveus, maar ja, in mijn enthousiasme had ik me opgegeven voor drie avonden clubkampioenschappen, dus ik moest er aan geloven.
Mijn tegenstander bleek Brechtje te heten. Hier en daar een jeugdpuistje, mooi lang blond haar en net iets teveel mascara. Ze leek een beetje ongeïnteresseerd en alsof ze er helemaal geen zin in had.
Ik vroeg of ze al lang tenniste. Maar dat was niet zo. Een half jaartje maar, en daar voor een jaar of twee vanaf haar zesde.
Gerustgesteld liep ik naar het slagveld. Oké, ze had meer getennist, maar dat was al weer zo lang geleden. Oké ze zag er fit uit, maar ik had geoefend. Dit moest goedkomen.
En daar leek het ook wel op. In het begin dan. De eerste set was voor mij. Maar toen ging ze los. Iedere keer de bal precies waar ik niet was. Dus ze won.
En niet in de laatste plaats door de psychologische oorlogvoering van de schat.
Telkens vlak voor het servicevak gaan staan als ik opsloeg, zo van; "ach, die zachte balletjes, scheelt me weer een loopje". En tot overmaat van ramp tussen neus en lippen vertellen dat ze 13 was. DERTIEN!!! Iedere gewonnen punt voelde ineens als een soort treurige overwinning. Stond ik daar als 29-jaar oude troela te juichen omdat een meisje van 13 de bal uitsloeg. Ik zat waarschijnlijk in de Toog toen zij werd geboren. Hoeveel kan een mens aan.
Als je 13 bent is het helemaal niet lang geleden dat je op je 8ste tenniste. Als je 13 bent, kun je gewoon nog ontdekt worden als tennistalent. Als je 13 bent zit je in de tweede van de middelbare school. Als je 13 bent, heb je ook gewoon jeugdpuistjes, want je bent jeugd. Als je 13 bent, kijk je inderdaad ongeinteresseerd, want je bent een puber. Lord, wat had ik het zwaar. Twee uren heeft ze me heen en weer laten rennen. En toen was ik gebroken. Lichamelijk en psychisch. Ingemaakt door een meisje van dertien. Hopelijk wint mijn ego vanavond van het meisje van 17.
Missie
Boem. En toen was er weer een soldaat gesneuveld in Afghanistan. Nummer 22.
In het nieuws werd een foto getoond van een man met een baard. Waarschijnlijk vader van een paar leuke tieners.
En daarna werd een dringend beroep gedaan op de Nederlandse bevolking om ten behoeve van de soldaten en hun familie de missie in Afghanistan te blijven steunen.
Ik stond mijn haar te föhnen. En steunde de missie niet. Maar realiseerde me, terwijl mijn haar warm om mijn hoofd danste, en mijn vader gewoon lekker in zijn Mercedes op weg was naar zijn bedrijf, dat sterven voor een missie waar niemand het nut van inziet, pas echt erg is. Dus wilde ik de missie steunen. Maar het lukte me niet.Onder het tandenpoetsen wist ik waarom. De Nederlandse overheid heeft me voor het lapje gehouden. Dat idee heb ik bij Afghanistan. We zitten daar om het land op te bouwen, maar er wordt helemaal niets opgebouwd. Het is daar gewoon oorlog. En als mensen me voor het lapje houden, of beter gezegd, doen alsof ik dom ben, steun ik ze niet zo gemakkelijk.Helemaal omdat ik me onder het aankleden realiseerde dat ik het nut van die hele missie niet inzie. Wat hebben wij er nou aan? We sturen een zooitje veel te jonge jongens met namen als Wesley, Nicky en Joey naar een oorlogsgebied, verliezen onderweg een paar van die schatten, en er verandert helemaal niets. Daar niet en hier niet. Behalve dan voor die gezinnen die hun zoon, hun broer, hun vriend en hun vader moeten missen. Voor Nederland maakt het geen fluit uit of het wel of niet oorlog is in Afghanistan. Het kost alleen een hoop levens en een nog grotere hoop geld. Dus laat ze elkaar daar lekker pijn doen. Dacht ik terwijl ik mezelf eens kritisch bekeek in de spiegel. Het kon er mee door voor vandaag.
Toen ik mijn schoenen aan trok, zag ik ineens een lichtpuntje. Ze sterven daar niet bij bosjes voor helemaal niets. Hè gelukkig! Als het er in Nederland net zo aan toe ging als in de woestijn die Afghanistan heet, dan zou ik toch dolgelukkig zijn als de Afghanen hier kwamen om me te helpen, om me te bevrijden van de onderdrukker. Dan zou ik nooit vergeten dat totaal onbekende mannen en vrouwen, hun leven wilden geven voor een beter leven voor ons. En dat klinkt bekend. Hoeveel Amerikanen liggen niet in ons land begraven? Jongens die niet eens wisten waar Nederland lag, voordat ze er in WOII naar toe trokken en er uiteindelijk stierven.
Laten we hopen dat over een paar jaar in Afghanistan vrede heerst en dat de Afghanen kransen leggen bij herdenkingsmonumenten voor al die dappere Nederlanders die zich in hebben gezet voor vrijheid. Net als wij doen op 5 mei.
Ik steun de missie. En ik steun al die helden die daar hun best doen en hun families die ze uitlenen aan defensie.
In het nieuws werd een foto getoond van een man met een baard. Waarschijnlijk vader van een paar leuke tieners.
En daarna werd een dringend beroep gedaan op de Nederlandse bevolking om ten behoeve van de soldaten en hun familie de missie in Afghanistan te blijven steunen.
Ik stond mijn haar te föhnen. En steunde de missie niet. Maar realiseerde me, terwijl mijn haar warm om mijn hoofd danste, en mijn vader gewoon lekker in zijn Mercedes op weg was naar zijn bedrijf, dat sterven voor een missie waar niemand het nut van inziet, pas echt erg is. Dus wilde ik de missie steunen. Maar het lukte me niet.Onder het tandenpoetsen wist ik waarom. De Nederlandse overheid heeft me voor het lapje gehouden. Dat idee heb ik bij Afghanistan. We zitten daar om het land op te bouwen, maar er wordt helemaal niets opgebouwd. Het is daar gewoon oorlog. En als mensen me voor het lapje houden, of beter gezegd, doen alsof ik dom ben, steun ik ze niet zo gemakkelijk.Helemaal omdat ik me onder het aankleden realiseerde dat ik het nut van die hele missie niet inzie. Wat hebben wij er nou aan? We sturen een zooitje veel te jonge jongens met namen als Wesley, Nicky en Joey naar een oorlogsgebied, verliezen onderweg een paar van die schatten, en er verandert helemaal niets. Daar niet en hier niet. Behalve dan voor die gezinnen die hun zoon, hun broer, hun vriend en hun vader moeten missen. Voor Nederland maakt het geen fluit uit of het wel of niet oorlog is in Afghanistan. Het kost alleen een hoop levens en een nog grotere hoop geld. Dus laat ze elkaar daar lekker pijn doen. Dacht ik terwijl ik mezelf eens kritisch bekeek in de spiegel. Het kon er mee door voor vandaag.
Toen ik mijn schoenen aan trok, zag ik ineens een lichtpuntje. Ze sterven daar niet bij bosjes voor helemaal niets. Hè gelukkig! Als het er in Nederland net zo aan toe ging als in de woestijn die Afghanistan heet, dan zou ik toch dolgelukkig zijn als de Afghanen hier kwamen om me te helpen, om me te bevrijden van de onderdrukker. Dan zou ik nooit vergeten dat totaal onbekende mannen en vrouwen, hun leven wilden geven voor een beter leven voor ons. En dat klinkt bekend. Hoeveel Amerikanen liggen niet in ons land begraven? Jongens die niet eens wisten waar Nederland lag, voordat ze er in WOII naar toe trokken en er uiteindelijk stierven.
Laten we hopen dat over een paar jaar in Afghanistan vrede heerst en dat de Afghanen kransen leggen bij herdenkingsmonumenten voor al die dappere Nederlanders die zich in hebben gezet voor vrijheid. Net als wij doen op 5 mei.
Ik steun de missie. En ik steun al die helden die daar hun best doen en hun families die ze uitlenen aan defensie.
Rechtdoor
De regen stroomt over mijn gezicht
Verbergt mijn tranen
Met opgeheven hoofd
Maar van binnen geknakt
Fiets ik naar veiligheid
Bij de rotonde links
Niet wetend dat rechtdoor
De weg naar jou was
Naar echte veiligheid
Nu stromen tranen over mijn gezicht
En droogt de zon ze op
Verdriet omdat ik de weg kwijt was
Geluk nu ik hem heb gevonden
Verbergt mijn tranen
Met opgeheven hoofd
Maar van binnen geknakt
Fiets ik naar veiligheid
Bij de rotonde links
Niet wetend dat rechtdoor
De weg naar jou was
Naar echte veiligheid
Nu stromen tranen over mijn gezicht
En droogt de zon ze op
Verdriet omdat ik de weg kwijt was
Geluk nu ik hem heb gevonden
vrijdag 4 september 2009
Mijn kleine engeltje
Hij is mijn kleine engeltje.
Dat zegt de moeder van Chris Brown over haar schatje-popje-liefje. Je weet wel Chris Brown, die zanger die bekender is van de gratis facelift die hij zijn liefste Rihanna gaf, dan van zijn muzikale talenten. Die. Het kleine engeltje van zijn moeder.
De schat. Ik heb de foto van het verbouwde snoetje van Rihanna nog levendig voor de geest. Het was dat haar haar nog hetzelfde zat als anders, dat ik wist dat zij het was. Maar van haar bevallige gezichtje was even niet zoveel meer over. Daar was niet één voorzichtig, onhandig, onschuldig tikje op terecht gekomen. Nee, daar had het kleine engeltje van zijn moeder hardhandig op om staan timmeren. Hij had haar zelfs gebéten!
Maar volgens zijn moeder is hij niet gewelddadig. Nee, moeder, ik denk het ook niet. Hij is niet geweldadig. Hij slaat en bijt alleen af en toe. Doet ie anders nóóit hoor.
Doet me denken aan een moeder die me ooit vertelde dat haar zoon het allemaal zo ontzettend goed bedoelde en dat hij zo zijn best deed. Een moeder die haar eigen zoon op handen droeg en werkelijk geen benul had van zijn ware aard. Want tegen zijn moeder was hij natuurlijk poeslief, voorkomend, ronduit braaf. Geen wonder ook, want moeders was om het voorzichtig te zeggen, nogal dominant. Misschien is bazig, controlerend, overheersend, dictatoriaal toch een iets betere kwalficatie, maar daar wil ik af zijn.
De eerste vraag die een kennis, psychologe, me ooit stelde toen ik vertelde over de eigenaardigheden van de desbetreffende persoon, was of hij een ziekelijke relatie met zijn moeder had. En daar moest ik aan denken toen ik las dat mama Brown haar zoon een klein engeltje noemde. Zou het zo zijn dat mannen die hun liefjes niet met woorden, maar met daden de les lezen, stiekem een beetje bang zijn voor hun moeder? Zouden ze allemaal van die moeders hebben die totaal niet weten dat hun oogappeltje behoort tot het slijk der aarde en zelfs denken dat ze eigenhandig een kind van God hebben gebaard?
Ik denk het wel. En ik denk dat hun kleine engeltjes doordat zij voortdurend door hun moeder de hemel in worden geprezen, onmogelijke mannen worden voor hun toekomstige liefjes. Van de kleine engeltjes met hele harde vleugels zeg maar. En een hele trieste geest.
Dat zegt de moeder van Chris Brown over haar schatje-popje-liefje. Je weet wel Chris Brown, die zanger die bekender is van de gratis facelift die hij zijn liefste Rihanna gaf, dan van zijn muzikale talenten. Die. Het kleine engeltje van zijn moeder.
De schat. Ik heb de foto van het verbouwde snoetje van Rihanna nog levendig voor de geest. Het was dat haar haar nog hetzelfde zat als anders, dat ik wist dat zij het was. Maar van haar bevallige gezichtje was even niet zoveel meer over. Daar was niet één voorzichtig, onhandig, onschuldig tikje op terecht gekomen. Nee, daar had het kleine engeltje van zijn moeder hardhandig op om staan timmeren. Hij had haar zelfs gebéten!
Maar volgens zijn moeder is hij niet gewelddadig. Nee, moeder, ik denk het ook niet. Hij is niet geweldadig. Hij slaat en bijt alleen af en toe. Doet ie anders nóóit hoor.
Doet me denken aan een moeder die me ooit vertelde dat haar zoon het allemaal zo ontzettend goed bedoelde en dat hij zo zijn best deed. Een moeder die haar eigen zoon op handen droeg en werkelijk geen benul had van zijn ware aard. Want tegen zijn moeder was hij natuurlijk poeslief, voorkomend, ronduit braaf. Geen wonder ook, want moeders was om het voorzichtig te zeggen, nogal dominant. Misschien is bazig, controlerend, overheersend, dictatoriaal toch een iets betere kwalficatie, maar daar wil ik af zijn.
De eerste vraag die een kennis, psychologe, me ooit stelde toen ik vertelde over de eigenaardigheden van de desbetreffende persoon, was of hij een ziekelijke relatie met zijn moeder had. En daar moest ik aan denken toen ik las dat mama Brown haar zoon een klein engeltje noemde. Zou het zo zijn dat mannen die hun liefjes niet met woorden, maar met daden de les lezen, stiekem een beetje bang zijn voor hun moeder? Zouden ze allemaal van die moeders hebben die totaal niet weten dat hun oogappeltje behoort tot het slijk der aarde en zelfs denken dat ze eigenhandig een kind van God hebben gebaard?
Ik denk het wel. En ik denk dat hun kleine engeltjes doordat zij voortdurend door hun moeder de hemel in worden geprezen, onmogelijke mannen worden voor hun toekomstige liefjes. Van de kleine engeltjes met hele harde vleugels zeg maar. En een hele trieste geest.
dinsdag 1 september 2009
Mooi mooi mooi van Don Henley
I got the call today, I didnt wanna hear
But I knew that it would come
An old, true friend of ours was talkin on the phone
She said youd found someone
And I thought of all the bad luck,
And the struggles we went through
And how I lost me and you lost you
What are these voices outside loves open door
Make us throw off our contentment
And beg for something more?
Im learning to live without you now
But I miss you sometimes
The more I know, the less I understand
All the things I thought I knew, Im learning again
Ive been tryin to get down
To the heart of the matter
But my will gets weak
And my thoughts seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
These times are so uncertain
Theres a yearning undefined
And people filled with rage
We all need a little tenderness
How can love survive in such a graceless age?
The trust and self-assurance that lead to happiness
Theyre the very things - we kill I guess
Pride and competition
Cannot fill these empty arms
And the work I put between us
You know it doesnt keep me warm
Im learning to live without you now
But I miss you, baby
And the more I know, the less I understand
All the things I thought Id figured out
I have to learn again
Ive been trying to get down
To the heart of the matter
But everything changes
And my friends seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
There are people in your life whove come and gone
They let you down you know they hurt your pride
You better put it all behind you baby; life goes on
You keep carryin that anger; itll eat you up inside, baby
Ive been trying to get down
To the heart of the matter
But my will gets weak
And my thought seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me
Ive been tryin to get down
To the heart of the matter
Because the flesh will get weak
And the ashes will scatter
So Im thinkin about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
But I knew that it would come
An old, true friend of ours was talkin on the phone
She said youd found someone
And I thought of all the bad luck,
And the struggles we went through
And how I lost me and you lost you
What are these voices outside loves open door
Make us throw off our contentment
And beg for something more?
Im learning to live without you now
But I miss you sometimes
The more I know, the less I understand
All the things I thought I knew, Im learning again
Ive been tryin to get down
To the heart of the matter
But my will gets weak
And my thoughts seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
These times are so uncertain
Theres a yearning undefined
And people filled with rage
We all need a little tenderness
How can love survive in such a graceless age?
The trust and self-assurance that lead to happiness
Theyre the very things - we kill I guess
Pride and competition
Cannot fill these empty arms
And the work I put between us
You know it doesnt keep me warm
Im learning to live without you now
But I miss you, baby
And the more I know, the less I understand
All the things I thought Id figured out
I have to learn again
Ive been trying to get down
To the heart of the matter
But everything changes
And my friends seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
There are people in your life whove come and gone
They let you down you know they hurt your pride
You better put it all behind you baby; life goes on
You keep carryin that anger; itll eat you up inside, baby
Ive been trying to get down
To the heart of the matter
But my will gets weak
And my thought seem to scatter
But I think its about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me
Ive been tryin to get down
To the heart of the matter
Because the flesh will get weak
And the ashes will scatter
So Im thinkin about forgiveness
Forgiveness
Even if, even if you dont love me anymore
Die jongen
Wie is toch die jongen?
Daar loopt hij. In zijn stoere neger-rapper-gangster-kleren met aan een lijntje zijn konijntje. Het konijntje hipt voor hem uit en hij loopt er voorzichtig en een beetje mank achteraan. Mijn hart vult zich met liefde en zonnestralen.
Ik had hem al eerder gezien. Die jongen.
Op zijn driewieler in de stad.
Een driewieler met op het achterzitje een kussentje.
Rijdt er wel eens iemand met je mee? Ik hoop het, want ik zie je altijd in je eentje.
Die jongen die zo vrolijk lijkt op zijn driewieler. En toch ook zo stoer.
Die driewieler met daarop een kartonnetje met een verwijzing naar de Wu-tang clan van Tupac ofzo. Die driewieler waarop hij wheelies maakt tussen de terrasjes. Die driewieler waarmee hij me al zo vaak aan het lachen heeft gemaakt. Mijn hart heeft verwarmd.
Wie is hij toch? Die jongen, met dat mooie kleurtje. Zijn pet scheef. Dikke brilleglazen in een bril aan een touwtje. Die jongen met dat gekke loopje.
Wat doe je toch bij de rare jongens en in de gevaarlijke steegjes van de stad?
Verwarm mijn hart en maak nog eens een wheelie.
En laat alsjeblieft nog heel vaak je konijntje uit.
Daar loopt hij. In zijn stoere neger-rapper-gangster-kleren met aan een lijntje zijn konijntje. Het konijntje hipt voor hem uit en hij loopt er voorzichtig en een beetje mank achteraan. Mijn hart vult zich met liefde en zonnestralen.
Ik had hem al eerder gezien. Die jongen.
Op zijn driewieler in de stad.
Een driewieler met op het achterzitje een kussentje.
Rijdt er wel eens iemand met je mee? Ik hoop het, want ik zie je altijd in je eentje.
Die jongen die zo vrolijk lijkt op zijn driewieler. En toch ook zo stoer.
Die driewieler met daarop een kartonnetje met een verwijzing naar de Wu-tang clan van Tupac ofzo. Die driewieler waarop hij wheelies maakt tussen de terrasjes. Die driewieler waarmee hij me al zo vaak aan het lachen heeft gemaakt. Mijn hart heeft verwarmd.
Wie is hij toch? Die jongen, met dat mooie kleurtje. Zijn pet scheef. Dikke brilleglazen in een bril aan een touwtje. Die jongen met dat gekke loopje.
Wat doe je toch bij de rare jongens en in de gevaarlijke steegjes van de stad?
Verwarm mijn hart en maak nog eens een wheelie.
En laat alsjeblieft nog heel vaak je konijntje uit.
Komkommertijd
's Ochtends een krantje tijdens de vakantie. Heerlijk. Lekker helemaal weg en toch een beetje op de hoogte van wat er in ons koude kikkerlandje speelt. De krant van ons wakkere Nederland zorgt wel dat ie overal te krijgen is. En wij kochten hem.
Nou, wat was ik blij dat ik meer dan 1000 km van huis toch nog het ontzettend belangrijke nieuws meekreeg over Laura. Het meisje van dertien dat de wereld om wil zeilen. Elke dag een nieuw artikel. Het werd een beetje een soap, met elke dag een lekkere cliffhanger. Spannend. Hoe zou het toch aflopen?
Elke dag zat ik in spanning te wachten tot lief X terugkwam van het winkeltje met de krant. Probeerde ik aan zijn gezicht af te lezen hoe de vlag erbij hing. Zodra hij op roepafstand was riep ik: EN??? Is ze al uitgevaren? Het beheerste de hele vakantie. Dit belangrijke nieuws. Gelukkig kon ik in die klassekrant ook elke dag lezen wat andere Nederlanders dachten van de plannen van Laura. Er ontstonden twee kampen. Zoveel was wel duidelijk. Of je was voor en dan was je ruimdenkend, of je was tegen en dan was je bekrompen en regelgeil. Ik hoorde bij het laatste kamp. En X bij het eerste. Er zijn harde woorden gevallen. Ik heb zelfs een nacht in de andere slaaptent doorgebracht. De sfeer was om te snijden.
Ik was blij dat we weer naar huis konden om het nieuws van nabij te kunnen volgen. Zou het nog goedkomen? Zou ze gaan? Of zou ze blijven? Wie zou gelijk krijgen van de rechter? Hij of ik?
En nu weten we het. Laura blijft thuis. Geen tocht. Nog niet.
Maar de zee roept. Heel hard. En Laura die gaat.
En ik ben blij als ik haar naam en reis nooit meer hoor of lees.
Zal blij zijn als de komkommertijd voorbij is.
Nou, wat was ik blij dat ik meer dan 1000 km van huis toch nog het ontzettend belangrijke nieuws meekreeg over Laura. Het meisje van dertien dat de wereld om wil zeilen. Elke dag een nieuw artikel. Het werd een beetje een soap, met elke dag een lekkere cliffhanger. Spannend. Hoe zou het toch aflopen?
Elke dag zat ik in spanning te wachten tot lief X terugkwam van het winkeltje met de krant. Probeerde ik aan zijn gezicht af te lezen hoe de vlag erbij hing. Zodra hij op roepafstand was riep ik: EN??? Is ze al uitgevaren? Het beheerste de hele vakantie. Dit belangrijke nieuws. Gelukkig kon ik in die klassekrant ook elke dag lezen wat andere Nederlanders dachten van de plannen van Laura. Er ontstonden twee kampen. Zoveel was wel duidelijk. Of je was voor en dan was je ruimdenkend, of je was tegen en dan was je bekrompen en regelgeil. Ik hoorde bij het laatste kamp. En X bij het eerste. Er zijn harde woorden gevallen. Ik heb zelfs een nacht in de andere slaaptent doorgebracht. De sfeer was om te snijden.
Ik was blij dat we weer naar huis konden om het nieuws van nabij te kunnen volgen. Zou het nog goedkomen? Zou ze gaan? Of zou ze blijven? Wie zou gelijk krijgen van de rechter? Hij of ik?
En nu weten we het. Laura blijft thuis. Geen tocht. Nog niet.
Maar de zee roept. Heel hard. En Laura die gaat.
En ik ben blij als ik haar naam en reis nooit meer hoor of lees.
Zal blij zijn als de komkommertijd voorbij is.
Op de camping
De camping. Het is niet mijn natuurlijke habitat geloof ik. Ik val lichtelijk uit de toon met mijn enorme roze beauty-case die tot de nok toe is gevuld met mooi-maak-middeltjes. Helaas word ik, anders dan de Brooks en Laura's in deze wereld niet volledig opgemaakt en gecoiffeerd wakker. Nee, er moet heel wat gebeuren om me een beetje toonbaar te maken. Dus thank God for make-up. En dus de hele toverdoos mee op vakantie.
Thuis ben ik altijd keurig in de plooi. En op de camping gebeurde het ineens dat ik dagen zonder make-up rondliep en me daar heerlijk bij voelde. Zelfs mijn haar heeft de hele vakantie geen fohn gezien. De toverdoos bleef bijna gesloten (niet helemaal natuurlijk, tandenpoetsen deed ik natuurlijk wel, en benen scheren ook hoor). Zou dat misschien komen doordat ik menig tijdelijke buurman voorbij zag fietsen (ja fietsen, niet lopen) in zijn Speedo, op Jezus-nikes en met een net iets te bier-gevulde voorgevel? Of kwam het door al die dames die zich in een bikini wurmden terwijl een badpak eigenlijk al een grote gok was geweest? Misschien kwam het door de genante vertoning van de volwassen vent die in zijn gele badjas, met capuchon (dit is niet gelogen, probeer het te visualiseren) en op oranje Crogs naar de douches liep? Of zat het em in de complete sjeu-loosheid van de gehele camping bevolking? Nog nooit zoveel blubberbillen, lellende vellen en pukkelkonten bij elkaar gezien! Schimmelnagels in slippers, spataderen als complete wegenkaarten, plukken shag uit de bikini, bossen haar onder de oksels, hielkloven noem het maar. Ongeneerd toont het menselijk ras zich op zijn onbehouwendst, op zijn primitiefst. De gene compleet voorbij. Of gaan alleen maar lelijke mensen naar de camping?
Dan moeten we misschien volgend jaar toch eens in een hotelletje?!
Dacht het niet. Het was heerlijk! Vooral het mensen kijken...hihi.
Thuis ben ik altijd keurig in de plooi. En op de camping gebeurde het ineens dat ik dagen zonder make-up rondliep en me daar heerlijk bij voelde. Zelfs mijn haar heeft de hele vakantie geen fohn gezien. De toverdoos bleef bijna gesloten (niet helemaal natuurlijk, tandenpoetsen deed ik natuurlijk wel, en benen scheren ook hoor). Zou dat misschien komen doordat ik menig tijdelijke buurman voorbij zag fietsen (ja fietsen, niet lopen) in zijn Speedo, op Jezus-nikes en met een net iets te bier-gevulde voorgevel? Of kwam het door al die dames die zich in een bikini wurmden terwijl een badpak eigenlijk al een grote gok was geweest? Misschien kwam het door de genante vertoning van de volwassen vent die in zijn gele badjas, met capuchon (dit is niet gelogen, probeer het te visualiseren) en op oranje Crogs naar de douches liep? Of zat het em in de complete sjeu-loosheid van de gehele camping bevolking? Nog nooit zoveel blubberbillen, lellende vellen en pukkelkonten bij elkaar gezien! Schimmelnagels in slippers, spataderen als complete wegenkaarten, plukken shag uit de bikini, bossen haar onder de oksels, hielkloven noem het maar. Ongeneerd toont het menselijk ras zich op zijn onbehouwendst, op zijn primitiefst. De gene compleet voorbij. Of gaan alleen maar lelijke mensen naar de camping?
Dan moeten we misschien volgend jaar toch eens in een hotelletje?!
Dacht het niet. Het was heerlijk! Vooral het mensen kijken...hihi.
Donkere wolken
Donkere wolken pakken zich samen
Heel lokaal
Piet zei er niets over
Donkere wolken waar de bliksem uitslaat
Heel fel en onverwacht
Flitsen ze door mijn hoofd
Donkere wolken storten regen over me heen
Waar geen paraplu tegen bestand is
Doorweekt tot op het bot
Donkere wolken overal
Ik ren om de zon te vinden
Ik ren en val in een plas
Ik sta op en zie jou
Tussen alle regen en bliksemschichten
Een zonnestraal
Heel lokaal
Piet zei er niets over
Donkere wolken waar de bliksem uitslaat
Heel fel en onverwacht
Flitsen ze door mijn hoofd
Donkere wolken storten regen over me heen
Waar geen paraplu tegen bestand is
Doorweekt tot op het bot
Donkere wolken overal
Ik ren om de zon te vinden
Ik ren en val in een plas
Ik sta op en zie jou
Tussen alle regen en bliksemschichten
Een zonnestraal
Stilte in de storm
Ga jij, met mij, naar de stilte in de storm?
Dat punt te midden van alle chaos
Waar het heerlijk toeven is
Waar geluk bestaat
Ben jij, voor mij, de stilte in de storm?
Dat punt waar de wereld omheen raast
Waar ik me schuil kan houden
Waar ik veilig ben
Neem me me naar jouw stilte in de storm
Sla je armen om me heen
Bescherm me tegen de wereld om ons heen
En kietel me dan, heel onverwacht
Dat punt te midden van alle chaos
Waar het heerlijk toeven is
Waar geluk bestaat
Ben jij, voor mij, de stilte in de storm?
Dat punt waar de wereld omheen raast
Waar ik me schuil kan houden
Waar ik veilig ben
Neem me me naar jouw stilte in de storm
Sla je armen om me heen
Bescherm me tegen de wereld om ons heen
En kietel me dan, heel onverwacht
zondag 30 augustus 2009
Recept
Men neme:
12 dagen
ongeveer 3000 km
jij en ik
een handje vol zand
een meer vol water
een bikini en een zwembroek (maar het mag ook meer of minder zijn)
een tent
twee luchtbedden
twee zonnebrillen
bongiorno en ciao zo veel je wilt
een pizza'tje of 4
een lading prachtige boeken
een raadseltje van X
Italiaans ijs in de smaak die je lekker vindt
Meng dit met elkaar tot een zongebruind geheel. Voeg er een snufje liefde aan toe en wees niet te zuinig. Strooi er daarna heel veel kusjes overheen. Laat het even rijzen en maak het deeg af met een flinke scheut humor en lol. Voeg daarna zoveel glimlachen toe als je kunt vinden. Giet het geheel in een hartvorm en bak het af in de Italiaanse zon. En zie daar. Het recept voor de ideale vakantie.
12 dagen
ongeveer 3000 km
jij en ik
een handje vol zand
een meer vol water
een bikini en een zwembroek (maar het mag ook meer of minder zijn)
een tent
twee luchtbedden
twee zonnebrillen
bongiorno en ciao zo veel je wilt
een pizza'tje of 4
een lading prachtige boeken
een raadseltje van X
Italiaans ijs in de smaak die je lekker vindt
Meng dit met elkaar tot een zongebruind geheel. Voeg er een snufje liefde aan toe en wees niet te zuinig. Strooi er daarna heel veel kusjes overheen. Laat het even rijzen en maak het deeg af met een flinke scheut humor en lol. Voeg daarna zoveel glimlachen toe als je kunt vinden. Giet het geheel in een hartvorm en bak het af in de Italiaanse zon. En zie daar. Het recept voor de ideale vakantie.
vrijdag 14 augustus 2009
Vakantie
Cumputerloos
Telefoonloos
Liefdevol
Inspiratievol
Loos + vol = LOL
Dus, over een paar weekjes allemaal nieuwe blogs!
Ciao!
Telefoonloos
Liefdevol
Inspiratievol
Loos + vol = LOL
Dus, over een paar weekjes allemaal nieuwe blogs!
Ciao!
donderdag 13 augustus 2009
Scheiden is hot
Ik voorzie een groot probleem.
In de toekomst heb ik geen hippe vrienden. Ze horen er straks echt niet meer bij.
Mijn vrienden trouwen namelijk niet. Ze latten of wonen samen, krijgen samen kinderen. En dan doen ze daarbij alsof trouwen ouderwets is.
Ik probeer altijd een appèl te doen op de diep in hen weggezonken normen en waarden. Leg uit dat hun kindjes in zonde worden geboren. Bastaards zijn het!
Ik probeer de aanstaande moeders er van te overtuigen dat het toch zwaar belabberd is om naar de school van je kind te moeten bellen en dan, vanwege de veschillende achternamen, uit te moeten leggen van welk kind je de moeder bent. Dat iedereen in het gezin straks net als papa heet, behalve mama. Maar het helpt niet. Er wordt gewoon niet getrouwd.
Dus loop ik allerlei leuke feestjes met gratis hapjes en drankjes mis en heb ik nooit een excuus om me belachelijk duur in het nieuw te hijsen.
Maar het ergste is de toekomst. Als je niet trouwt, kun je ook niet écht scheiden. En scheiden is zo ontzettend hip. Connie en Hans, Adam en Patries, Marc Klein-Essink en een hele rits Hollywood-celebs doen het. Scheiden is hot. Zonder scheiding en bijbehorende littekens op je ziel om mee te koketteren, hoor je er gewoon niet meer bij. En als je niemand kent die door een vuile scheiding is gegaan, dus ook niet.
En het is echt wel makkelijker om je scheidingsstatus te ontlenen aan je vrienden dan om zelf te gaan scheiden. Dat was ik dus ook niet van plan. Maar misschien moet ik het er toch eens met X over hebben. Voor ons imago.
We kunnen altijd voor een tweede keer weer met elkaar trouwen.
Dát is pas hip! Voor de tweede keer met dezelfde trouwen. Ik zie alleen maar voordelen. Je bent én hotter dan hot én je hebt twee keer een heerlijk feestje!
Hilly- en Hollywood, kom maar op! Gescheiden blijven is zoooo juli/augustus 2009.
In de toekomst heb ik geen hippe vrienden. Ze horen er straks echt niet meer bij.
Mijn vrienden trouwen namelijk niet. Ze latten of wonen samen, krijgen samen kinderen. En dan doen ze daarbij alsof trouwen ouderwets is.
Ik probeer altijd een appèl te doen op de diep in hen weggezonken normen en waarden. Leg uit dat hun kindjes in zonde worden geboren. Bastaards zijn het!
Ik probeer de aanstaande moeders er van te overtuigen dat het toch zwaar belabberd is om naar de school van je kind te moeten bellen en dan, vanwege de veschillende achternamen, uit te moeten leggen van welk kind je de moeder bent. Dat iedereen in het gezin straks net als papa heet, behalve mama. Maar het helpt niet. Er wordt gewoon niet getrouwd.
Dus loop ik allerlei leuke feestjes met gratis hapjes en drankjes mis en heb ik nooit een excuus om me belachelijk duur in het nieuw te hijsen.
Maar het ergste is de toekomst. Als je niet trouwt, kun je ook niet écht scheiden. En scheiden is zo ontzettend hip. Connie en Hans, Adam en Patries, Marc Klein-Essink en een hele rits Hollywood-celebs doen het. Scheiden is hot. Zonder scheiding en bijbehorende littekens op je ziel om mee te koketteren, hoor je er gewoon niet meer bij. En als je niemand kent die door een vuile scheiding is gegaan, dus ook niet.
En het is echt wel makkelijker om je scheidingsstatus te ontlenen aan je vrienden dan om zelf te gaan scheiden. Dat was ik dus ook niet van plan. Maar misschien moet ik het er toch eens met X over hebben. Voor ons imago.
We kunnen altijd voor een tweede keer weer met elkaar trouwen.
Dát is pas hip! Voor de tweede keer met dezelfde trouwen. Ik zie alleen maar voordelen. Je bent én hotter dan hot én je hebt twee keer een heerlijk feestje!
Hilly- en Hollywood, kom maar op! Gescheiden blijven is zoooo juli/augustus 2009.
Plaatjes
Hoe komt het toch dat ik geen foto's van mezelf heb waarop ik tussen het hooi lig in en koeienstal en bevallig de camera inloer terwijl mijn tieten bijna uit mijn strakke jurkje puilen, of waarop ik mijn armen omhoog steek om mijn haar, dat door een windmachine alle kant op wordt geblazen, uit mijn snoetje te houden terwijl ik mijn lippen op hun allerpruilerigst tuit?
Dat is de vraag die de laatste tijd vaak in mij opborrelt. En hoe komt het? Door hyves. Nu kan ik een hele verhandeling gaan houden over het al dan niet nuttig of treurig zijn van hyves, maar dat doe ik niet. Ik vind het soms gewoon heerlijk om onbeschaamd bij anderen plaatjes te loeren. Vaak val ik daarbij van de ene verbazing in de andere. Nog nooit zoveel exhibitionisten bij elkaar gezien. Vooral meiden. Menig pornoplaatje komt me tegemoet. Niks naakts, maar wel strakke, korte topjes, tieten, tattoos, wijdopengesperde ogen, billen en dus pruillipjes.
Zo langzamerhand heb ik het idee dat er een complete subcultuur bestaat waar ik totaal geen weet van heb. De subcultuur van de modellenfoto's zonder dat je echt mooi hoeft te zijn. Gaan al die meiden naar een fotograaf en betalen ze zich scheel voor een fotosessie? Toen ik met mijn broertje eens foto's wilde maken voor het 25jarig jubileum van mijn ouders was het een rib uit mijn lijf. En dat was voor maar 2 foto's waarbij ik gewoon steeds hetzelfde aanhield. Snel klaar dus. Maar die meiden op hyves staan in een studio of in een parkje, dragen iedere keer iets anders en nemen talloze pozes aan. Hoe kan dat? Worden tegenwoordig ook minder mooie exemplaren gewoon door fotograven gevraagd? Of hebben ze er gewoon heel lang voor gespaard? Waarom weet ik hier niets van?
Hoe moet dat nou als ik een keertje leuk op de foto wil omdat het vanaf nu (loop nu echt naar de 30) alleen maar down the drain kan gaan? Moet ik dan mijn halve garderobe meeslepen, kipfiletjes in mijn bh stoppen, de ventilator mee voor wat extra wind, een visagiste inhuren voor de schmink, oefenen op de porno-look voor de spiegel en tenslotte photo-shoppen?
Ach, laat maar. Ik sta nu ook al leuk op hyves. Oké geen koeien en hooi, en ook geen windmachine... Gewoon puur natuur en bloedmooi ;-)
Dat is de vraag die de laatste tijd vaak in mij opborrelt. En hoe komt het? Door hyves. Nu kan ik een hele verhandeling gaan houden over het al dan niet nuttig of treurig zijn van hyves, maar dat doe ik niet. Ik vind het soms gewoon heerlijk om onbeschaamd bij anderen plaatjes te loeren. Vaak val ik daarbij van de ene verbazing in de andere. Nog nooit zoveel exhibitionisten bij elkaar gezien. Vooral meiden. Menig pornoplaatje komt me tegemoet. Niks naakts, maar wel strakke, korte topjes, tieten, tattoos, wijdopengesperde ogen, billen en dus pruillipjes.
Zo langzamerhand heb ik het idee dat er een complete subcultuur bestaat waar ik totaal geen weet van heb. De subcultuur van de modellenfoto's zonder dat je echt mooi hoeft te zijn. Gaan al die meiden naar een fotograaf en betalen ze zich scheel voor een fotosessie? Toen ik met mijn broertje eens foto's wilde maken voor het 25jarig jubileum van mijn ouders was het een rib uit mijn lijf. En dat was voor maar 2 foto's waarbij ik gewoon steeds hetzelfde aanhield. Snel klaar dus. Maar die meiden op hyves staan in een studio of in een parkje, dragen iedere keer iets anders en nemen talloze pozes aan. Hoe kan dat? Worden tegenwoordig ook minder mooie exemplaren gewoon door fotograven gevraagd? Of hebben ze er gewoon heel lang voor gespaard? Waarom weet ik hier niets van?
Hoe moet dat nou als ik een keertje leuk op de foto wil omdat het vanaf nu (loop nu echt naar de 30) alleen maar down the drain kan gaan? Moet ik dan mijn halve garderobe meeslepen, kipfiletjes in mijn bh stoppen, de ventilator mee voor wat extra wind, een visagiste inhuren voor de schmink, oefenen op de porno-look voor de spiegel en tenslotte photo-shoppen?
Ach, laat maar. Ik sta nu ook al leuk op hyves. Oké geen koeien en hooi, en ook geen windmachine... Gewoon puur natuur en bloedmooi ;-)
De muur
Hoevaak lees je het niet in van die vrouwenbladen of hoor je het vriendinnen zeggen over hun lief. Als verklaring voor zijn geslotenheid, voor zijn onwil om over gevoelens te praten. Inmiddels weet ik dat mannen gewoon standaard liever niet over hun gevoelens praten en dat is prima! Ladies stel je toch eens voor dat je de diepste zieleroerselen van je man net zo vaak moet aanhoren dat je het idee krijgt dat je zit te theeleuten met een vriendin! Daar zijn wij helemaal niet goed voor toegerust. Ik heb de gereedschappen echt niet in huis. Een man moet stoer zijn, dapper, een sterke schouder bieden. Dat werk. Ik moet er niet aan denken om regelmatig theekransjes met x te houden over zijn gevoelens, mijn gevoelens, tissues erbij, getsie. Maar goed. Ik ging ergens heen met mijn verhaal, namelijk naar: MUURTJES.
"Hij heeft een muurtje om zich heen" en sommige meiden van het type dramaqueen maken er van: "Die jongen heeft zo'n muur om zich heen, stapel de Chinese muur op, doe er nog een paar kilometer bij en dan weet je ongeveer hoe hoog".
Tot voor kort deed ik niet zo mee met het muurtjes-debat. Ik had er niks mee. Kende ook niemand met een muur, of ik zag die muren gewoon niet. Tot voor kort dus. Want nu schijn ik zelf in het bezit te zijn van een muur. Eentje van het stevige soort. Gewoon keiharde bakstenen, dubbelwands met een spau ertussen. Ik kom tenslotte uit een bouwfamilie en dan zet je niet een krakkemikkig muurtje neer, nee, dat moet een stevig en mooi exemplaar zijn. Zo eentje die jaren mee gaat. Ik heb hem aan de binnenkant dan ook prachtig behangen met van dat leuke barokke behang, spiegeltjes aan de muur en hier en daar een foto, aan de buitenkant een mooi laagje stucwerk erop. Die muur van mij. Die mag er zijn.
Alleen een beetje jammer dat het binnen de muur zo stil is. Zo leeg. Misschien moet ik er toch maar eens een raam in maken. En later misschien een deurtje. Met een slot. Dat dan weer wel.
"Hij heeft een muurtje om zich heen" en sommige meiden van het type dramaqueen maken er van: "Die jongen heeft zo'n muur om zich heen, stapel de Chinese muur op, doe er nog een paar kilometer bij en dan weet je ongeveer hoe hoog".
Tot voor kort deed ik niet zo mee met het muurtjes-debat. Ik had er niks mee. Kende ook niemand met een muur, of ik zag die muren gewoon niet. Tot voor kort dus. Want nu schijn ik zelf in het bezit te zijn van een muur. Eentje van het stevige soort. Gewoon keiharde bakstenen, dubbelwands met een spau ertussen. Ik kom tenslotte uit een bouwfamilie en dan zet je niet een krakkemikkig muurtje neer, nee, dat moet een stevig en mooi exemplaar zijn. Zo eentje die jaren mee gaat. Ik heb hem aan de binnenkant dan ook prachtig behangen met van dat leuke barokke behang, spiegeltjes aan de muur en hier en daar een foto, aan de buitenkant een mooi laagje stucwerk erop. Die muur van mij. Die mag er zijn.
Alleen een beetje jammer dat het binnen de muur zo stil is. Zo leeg. Misschien moet ik er toch maar eens een raam in maken. En later misschien een deurtje. Met een slot. Dat dan weer wel.
woensdag 12 augustus 2009
Rare Rudolf
Jan de Hoop tetterde weer mijn slaapkamer in. Zoals elke ochtend wanneer ik mijn televisie volledig op de tast aandruk, in de hoop dat Jan wat zal zeggen waar ik écht wakker van zal worden.
Je kunt van Jan zeggen wat je wilt, maar hij is best grappig en hij klinkt lekker. Vanochtend vertelde hij met zijn prettige stemgeluid over een misdaadverslaggever in Brazilië die voor zijn kijkers over lijken ging. "Letterlijk", zei de voice-over-mevrouw. En ik grinnikte om de taalkundige grap.
Stel je nou toch eens voor. Dat onze über-misdaadreporter Peter R. (wist je trouwens dat die R voor Rudolf staat? dan neem je zo iemand toch ineens een stuk minder serieus, ik krijg altijd meteen het deuntje van Rudolph the rednose reindeer in mijn hoofd, maar dat geheel terzijde) de Vries om smeuïge verhalen verlegen zit en dus zelf maar wat misdaad creëert? Het zou toch het verhaal van de eeuw zijn. Wie heeft Marianne Vaatstra vermoord? Peter R. natuurlijk. Wie heeft Nicky Verstappen van het leven beroofd, en Tanja Groen? Peter R. Alweer. En Nathalie Holoway, die ligt gewoon bij hem in Purmerend in de vriezer. Het land zou te klein zijn (en de wereld trouwens ook) en het nieuws over Jan en Yolanthe zou voorgoed uit ieders gedachten verdwijnen.
Maar zulke dingen gebeuren natuurlijk alleen aan de andere kant van de wereld. Al denk ik dat ik de volgende keer toch met iets andere ogen naar Peter R. zal kijken. Want heeft hij wel een aaa-li-bi?
Je kunt van Jan zeggen wat je wilt, maar hij is best grappig en hij klinkt lekker. Vanochtend vertelde hij met zijn prettige stemgeluid over een misdaadverslaggever in Brazilië die voor zijn kijkers over lijken ging. "Letterlijk", zei de voice-over-mevrouw. En ik grinnikte om de taalkundige grap.
Stel je nou toch eens voor. Dat onze über-misdaadreporter Peter R. (wist je trouwens dat die R voor Rudolf staat? dan neem je zo iemand toch ineens een stuk minder serieus, ik krijg altijd meteen het deuntje van Rudolph the rednose reindeer in mijn hoofd, maar dat geheel terzijde) de Vries om smeuïge verhalen verlegen zit en dus zelf maar wat misdaad creëert? Het zou toch het verhaal van de eeuw zijn. Wie heeft Marianne Vaatstra vermoord? Peter R. natuurlijk. Wie heeft Nicky Verstappen van het leven beroofd, en Tanja Groen? Peter R. Alweer. En Nathalie Holoway, die ligt gewoon bij hem in Purmerend in de vriezer. Het land zou te klein zijn (en de wereld trouwens ook) en het nieuws over Jan en Yolanthe zou voorgoed uit ieders gedachten verdwijnen.
Maar zulke dingen gebeuren natuurlijk alleen aan de andere kant van de wereld. Al denk ik dat ik de volgende keer toch met iets andere ogen naar Peter R. zal kijken. Want heeft hij wel een aaa-li-bi?
Abonneren op:
Posts (Atom)