donderdag 25 november 2010
Een nieuwe: Leuk!
* dat P zegt dat ik ren als een hinde * Will&Grace * chocopinda's * twee ovens * dat ik qua werk helemaal weet wat ik wil * henneprooidagen * een dansende X * dat ik me een fluoriscerende lolly voel als ik ren * lachen * dansen alsof niemand kijkt * het gevoel dat de Sint Pieter me gaf * Rihanna * verrassingen * dat ik me 12 keer kan opdrukken * de daadkracht van X * gekte * dat P&K gaan trouwen * dat Suus een baby krijgt en W ook!!! * dat ik tegenwoordig blij word van de spiegel * schilderen * Fuck You * mijn collega's * PANTERPRINTJES * dat mijn tennismattie ook mijn mattie is zonder tennis * nieuwe mensen leren kennen * de retro-bel op mijn fiets * de reünie van Take That * Rome * dat broerlief zo lekker gitaar speelt * rode teennagels (natuurlijk!) * scheisse aan alles * het buikspier-kwartier * Linda * 'de dokter' * dat mijn ouders nog zo blij met elkaar zijn * The New Kids (ik snap ook niet dat ik telkens weer lach om het stukknijpen van een gevukd blikje bier) * een dertiende maand * dat beppe leert genieten zonder pake * flauwe grappen over Feyenoord * Albert-Heijn reclame * America's Next Topmodel * dat erwtensoep eindelijk weer bij de tijd van het jaar past * opgetild worden * de handdans * korting * kerstborrels * Twitteren * puzzeltjes * Spongebob squarepants *een schitterende sterrenhemel * strandwandelingen bij avond * twinkeloogjes * jacuzzi's in de tuin (wil ik ook!) * een telefoon die alles kan * oude vriendschappen vernieuwen * TVOH * samen zingen in de auto * de 4 mijl van Groningen * winterbanden * de post ptss fase * John Mayer met Alicia Keys * pindakaas * Veertje (poes) die languit op zijn rug ligt te snurken * nep Uggs * Dennis Weening * Jokertje * de woordgrappen van X * hihihi *
dinsdag 23 november 2010
Loca loca loca
Shakira, dat elastiekje uit Colombia, nooit was ik echt fan haar. Kreeg hooguit pijntjes op plaatsen in mijn lichaam waarvan ik het bestaan niet kende, als ik haar op het scherm zag kronkelen, terwijl zij onbegrijpelijke teksten zong met haar - in mijn ogen - vreselijke accent. Om dan nog maar te zwijgen van dat beknepen stemgeluid.
Maar nu zingt ze "I'm crazy but you like it". En opeens die houterige heupen van mij worden in gang gezet alsof ze een slang in een mandje zijn waar een slangenbezweerder zijn kunsten op loslaat. Niet alleen om het deuntje, maar vooral om de tekst. Loca loca loca. Ergens voel ik me erdoor aangesproken.
Misschien is dat omdat ik de laatste tijd toch officieel een beetje gestoord was. Ik zat tenslotte niet voor niks elke week bij een psychotherapeut. Maar ik denk toch at het vooral is omdat ik altijd een beetje anders dan anders ben geweest. Vroeger baalde ik daarvan. Voelde ik me raar en had ik het gevoel nergens bij te horen. En dat gevoel is er af en toe nog wel eens. Maar het is niet meer zo vervelend. Ik vind het eigenlijk best fijn dat ik afwijk. Dat ik een beetje 'gek' ben. Soms maak ik mezelf wijs dat ik bijzonder ben. Maar nu vind ik "Loca loca loca" ook wel een goede omschrijving.
Ik hoorde Hedy D'Ancona ooit zeggen dat ze een rijk geestelijk leven had. En toen heb ik mezelf beloofd dat ook te willen en te krijgen. En volgens mij is dat gelukt. In mijn hoofd gebeurt zoveel, ik hoef me nooit te vervelen. De rare gedachtensprongetjes - die ik volgens velen schijn te maken - zorgen voor een permanente voorziening aan binnenpretjes en voor een rijk geestelijk leven. Misschien is dat gek. Maar: Loca loca lucky...that's me.
Maar nu zingt ze "I'm crazy but you like it". En opeens die houterige heupen van mij worden in gang gezet alsof ze een slang in een mandje zijn waar een slangenbezweerder zijn kunsten op loslaat. Niet alleen om het deuntje, maar vooral om de tekst. Loca loca loca. Ergens voel ik me erdoor aangesproken.
Misschien is dat omdat ik de laatste tijd toch officieel een beetje gestoord was. Ik zat tenslotte niet voor niks elke week bij een psychotherapeut. Maar ik denk toch at het vooral is omdat ik altijd een beetje anders dan anders ben geweest. Vroeger baalde ik daarvan. Voelde ik me raar en had ik het gevoel nergens bij te horen. En dat gevoel is er af en toe nog wel eens. Maar het is niet meer zo vervelend. Ik vind het eigenlijk best fijn dat ik afwijk. Dat ik een beetje 'gek' ben. Soms maak ik mezelf wijs dat ik bijzonder ben. Maar nu vind ik "Loca loca loca" ook wel een goede omschrijving.
Ik hoorde Hedy D'Ancona ooit zeggen dat ze een rijk geestelijk leven had. En toen heb ik mezelf beloofd dat ook te willen en te krijgen. En volgens mij is dat gelukt. In mijn hoofd gebeurt zoveel, ik hoef me nooit te vervelen. De rare gedachtensprongetjes - die ik volgens velen schijn te maken - zorgen voor een permanente voorziening aan binnenpretjes en voor een rijk geestelijk leven. Misschien is dat gek. Maar: Loca loca lucky...that's me.
zondag 21 november 2010
PPTSS
Eerst was er Fem. Toen was er Fem met een PTSS. En nu is er Fem met een PPTSS. Een post posttraumatische stress stoornis. Iemand met verstand van zaken zei ooit; een PTSS legt een waas over je persoonlijkheid. En ik snapte niet precies wat ze bedoelde, want ik voelde geen waas en ik zag hem ook niet. Maar nu de waas weg is, snap ik ineens wat ze bedoelde.
De waas is weg en ik ben terug. Gewoon Fem in vol ornaat. Zonder fratsen, zonder schaduw, zonder sluier, gewoon weer "what you see is what you get". Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen merken dat het over was. Dat ik genezen was. Maar nu merk ik het. Sterker nog, ik weet het zeker. Want toen ik de aanstichter van het leed weer zag, voelde ik niets. Gewoon niks, nakkes, nada. Een wonder. En ik bevind me dus ineens in de post ptss. Een fase waarin het gewoon wennen is om weer mezelf te zijn. Die ptss heeft mijn persoon, mijn leven, toch een flink aantal jaren beheerst en bepaald. Ik mis het bijna, zo gewoon was het geworden. Dus nu moet ik op zoek. Op zoek naar wie ik ookal weer ben. Hoe ik ookal weer ben. Of beter gezegd; hoe ik ben geworden.
Een mooie ontdekkingsreis. Vol verrassingen. Was ooit mijn motto dat de mens het meest lijdt, door het lijden dat hij vreest... Inmiddels is het geworden: NO GUTS NO GLORY. En dus maakt het niet uit wat ik ga vinden achter de volgende deur, na de volgende bocht. Mijn levenspad was hobbelig, en zal dat vast blijven. Maar ik kan het aan, en alles komt altijd wel weer eens goed. Post PTSS en Pre AWKG (alles wat komen gaat).
Het begint gewoon bij 30!
De waas is weg en ik ben terug. Gewoon Fem in vol ornaat. Zonder fratsen, zonder schaduw, zonder sluier, gewoon weer "what you see is what you get". Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou kunnen merken dat het over was. Dat ik genezen was. Maar nu merk ik het. Sterker nog, ik weet het zeker. Want toen ik de aanstichter van het leed weer zag, voelde ik niets. Gewoon niks, nakkes, nada. Een wonder. En ik bevind me dus ineens in de post ptss. Een fase waarin het gewoon wennen is om weer mezelf te zijn. Die ptss heeft mijn persoon, mijn leven, toch een flink aantal jaren beheerst en bepaald. Ik mis het bijna, zo gewoon was het geworden. Dus nu moet ik op zoek. Op zoek naar wie ik ookal weer ben. Hoe ik ookal weer ben. Of beter gezegd; hoe ik ben geworden.
Een mooie ontdekkingsreis. Vol verrassingen. Was ooit mijn motto dat de mens het meest lijdt, door het lijden dat hij vreest... Inmiddels is het geworden: NO GUTS NO GLORY. En dus maakt het niet uit wat ik ga vinden achter de volgende deur, na de volgende bocht. Mijn levenspad was hobbelig, en zal dat vast blijven. Maar ik kan het aan, en alles komt altijd wel weer eens goed. Post PTSS en Pre AWKG (alles wat komen gaat).
Het begint gewoon bij 30!
donderdag 18 november 2010
Fix You
Om de tijd even te doden zoek ik mijn favoriete nummer aller tijde op. Daar staat Chris Martin van Coldplay ineens op mijn scherm. Kwetsbaar staart hij in de lens en nog kwetsbaarder zingt hij hoe erg het is om van iemand te houden en het toch niet lukt samen. Hij zingt over het licht, dat je naar huis zal leiden en je hart zal verlichten. En hij zingt dat hij me zal proberen te fixen, helen.
Ooit sprongen de tranen spontaan in mijn ogen en had ik een brok van hier tot gunder in mijn keel. Chris zong over mij en troostte me. En dat voelde goed, maar ook verdrietig. En nu luister ik weer naar hem. En nog steeds is het nummer even prachtig. Maar mijn keel blijft leeg en mijn wangen droog.
Oké, kwetsbaar ben ik nog steeds. En dat zal ik vast altijd blijven. Maar de meeste barsten in mijn ziel zijn weer aan elkaar gelijmd. Er hoeft even niks gefixt te worden. Ik heb het gewoon gefixt, veel lijmen, veel tranen plengen en nu is het goed.
Als ik Chris nu hoor, denk ik aan mijn broer, die me bij het concert van Chris en consorten optilde om te zorgen dat ik het goed kon zien. Ik denk aan de warme band die ik met hem heb. Een broer die voor altijd een veilige thuishaven zal zijn. Ook als er weer een barstje bijkomt. En dat is een troostende gedachte, een rijkdom, waar ik dan toch wel weer een brok van in mijn keel krijg.
Ooit sprongen de tranen spontaan in mijn ogen en had ik een brok van hier tot gunder in mijn keel. Chris zong over mij en troostte me. En dat voelde goed, maar ook verdrietig. En nu luister ik weer naar hem. En nog steeds is het nummer even prachtig. Maar mijn keel blijft leeg en mijn wangen droog.
Oké, kwetsbaar ben ik nog steeds. En dat zal ik vast altijd blijven. Maar de meeste barsten in mijn ziel zijn weer aan elkaar gelijmd. Er hoeft even niks gefixt te worden. Ik heb het gewoon gefixt, veel lijmen, veel tranen plengen en nu is het goed.
Als ik Chris nu hoor, denk ik aan mijn broer, die me bij het concert van Chris en consorten optilde om te zorgen dat ik het goed kon zien. Ik denk aan de warme band die ik met hem heb. Een broer die voor altijd een veilige thuishaven zal zijn. Ook als er weer een barstje bijkomt. En dat is een troostende gedachte, een rijkdom, waar ik dan toch wel weer een brok van in mijn keel krijg.
vrijdag 12 november 2010
Vrijdagochtend
Daar zaten we dan. Het was een gure donderdagavond en we waren aan de bar geschoven in een kroeg waarvan ik nog nooit de vloer had kunnen zien omdat het er altijd zo vol was dat ik niet verder kwam dan zicht op borsthoogte. Nu zag de vieze houten planken en rook ik de geur van verschaald bier. Ik hoefde niet naar de barman te wenken, ze stonden twee man sterk voor onze neus en hadden zelfs tijd voor een gesprek. Een diepgaand gesprek zelfs, want ze waren meer dan barman. Ze waren twee knappe jongens die heel erg goed een feestje konden bouwen op zaterdagavond. Maar op donderdagavond wisten ze niet waar ze heen wilden met hun leven. Achter de bar staan vonden ze best leuk, maar ze zagen ergens ook wel in dat het wat treurig zou worden als ze op hun 45ste nog biertjes tapten en knipoogden naar meisjes van 18.
Ik gaf ze gelijk. En zag mezelf door hun ogen. Wat ouder, leuk werk, wel aardig doelgericht...IIemand waar ze wel wat van wilden aannemen omdat ze het echt even niet meer wisten. Even was ik een baken in de woeste zee. En opeens realiseerde ik me dat ik er drie jaar geleden net zo bij had gezeten als zij. Niet wetend waarheen, met wie en op welke manier. Luisterend naar iedereen die meer ervaren was dan ik. En opeens zat ik daar mensen raad te geven, mee te denken en groeide het besef dat er iets veranderd is in mij. Ik ben weer Fem. Gewoon Fem, zonder de sluier van een trauma over mijn persoonlijkheid. Gewoon Fem die alles wat ze bedenkt eruit flapt en hoopt dat mensen zien dat ze het altijd goed bedoelt. Niet meer de Fem die van buiten best georganiseerd lijkt maar van binnen een wervelstorm is.
En nu, op de vrijdagochtend na de donderdagavond is dat besef alleen nog maar groter. Ik ben ontzettend veranderd maar meer mezelf dan ooit. Mijn ervaringen hebben me eerst keihard op de grond gesmeten, maar me later gelouterd, me completer gemaakt en er zelfs toe geleid dat ik soms iets voor een ander kan betekenen. Niet alleen voor de eerste de beste barman met een identiteitscrisis, maar ook voor haar. Dat meisje dat nog helemaal aan het begin staat van genezing, heling en verandering. Dat meisje dat van buiten straalt maar van binnen kolkt. Ik pak haar hand en knijp er af en toe in als ik voel dat ze het moeilijk heeft. En ik weet zeker dat zij over een tijdje net zo'n vrijdagochtend zal hebben als ik vandaag.
Ik gaf ze gelijk. En zag mezelf door hun ogen. Wat ouder, leuk werk, wel aardig doelgericht...IIemand waar ze wel wat van wilden aannemen omdat ze het echt even niet meer wisten. Even was ik een baken in de woeste zee. En opeens realiseerde ik me dat ik er drie jaar geleden net zo bij had gezeten als zij. Niet wetend waarheen, met wie en op welke manier. Luisterend naar iedereen die meer ervaren was dan ik. En opeens zat ik daar mensen raad te geven, mee te denken en groeide het besef dat er iets veranderd is in mij. Ik ben weer Fem. Gewoon Fem, zonder de sluier van een trauma over mijn persoonlijkheid. Gewoon Fem die alles wat ze bedenkt eruit flapt en hoopt dat mensen zien dat ze het altijd goed bedoelt. Niet meer de Fem die van buiten best georganiseerd lijkt maar van binnen een wervelstorm is.
En nu, op de vrijdagochtend na de donderdagavond is dat besef alleen nog maar groter. Ik ben ontzettend veranderd maar meer mezelf dan ooit. Mijn ervaringen hebben me eerst keihard op de grond gesmeten, maar me later gelouterd, me completer gemaakt en er zelfs toe geleid dat ik soms iets voor een ander kan betekenen. Niet alleen voor de eerste de beste barman met een identiteitscrisis, maar ook voor haar. Dat meisje dat nog helemaal aan het begin staat van genezing, heling en verandering. Dat meisje dat van buiten straalt maar van binnen kolkt. Ik pak haar hand en knijp er af en toe in als ik voel dat ze het moeilijk heeft. En ik weet zeker dat zij over een tijdje net zo'n vrijdagochtend zal hebben als ik vandaag.
zondag 7 november 2010
Handen thuis
Het is een zeldzaam verschijnsel; Fem die zich vertoont in een van de provicie hoofdstedelijke kroegen. Maar gisteren (of eigenlijk de eerste uurtjes van deze dag) was het dan toch weer eens zover. Ik had mijn kekke hakskes aangetrokken, een shirtje dat net iets meer Fem liet zien dan de gemiddelde koltrui en het haar was grondig in model gekneed. De oorlogskleuren zaten keurig op hun plek geschminkt en het humeur was opperbest. Klaar voor de strijd! Ergens in mijn brein had zich een nieuw kronkeltje ontwikkeld. Dat kronkeltje zorgde voor voorpret en gaf me het idee dat ik iets had om me op te verheugen. Het zou een topavond worden. Vrolijk reed ik in mijn nieuwe bakkie de stad in, met vriendinnetje Y aan mijn zij. Ook haar strijdtenue was zeer geslaagd. We waren er helemaal klaar voor.
Enige tijd later tref ik mezelf aan in de spiegel die achter de bar hangt. Halloohooo, is dat nu dat meisje dat me drie uur geleden nog zo leuk en stralend aankeek in de badkamerspiegel? Ik herken haar niet. Waar is die verwachtingsvolle, fleurige blik gebleven? Geen idee, maar ergens vannacht maakte mijn brein een nieuwe kronkel. Een kronkel richting het besef dat ik niet gemaakt ben voor het uitgaansleven. De kronkel die me er weer even fijntjes aan herinnerde dat een bezoekje aan de kroeg hetzelfde is als een film voor de tweede keer bekijken. De acteurs zijn hetzelfde en ze spelen gewoon weer dezelfde rol. Dus weer zag ik Bobby, bekend van de handdans (een dansje waarbij je hand in hand naast elkaar gaat staan en de armen wat heen en weer zwaait; compleet doelloos, maar je moet wat als je teveel bier drinkt en eigenlijk weinig anders te doen hebt) en van zijn waterige oogjes. En weer zag ik teveel mannen die hun jassen nog aan hielden en een ketting over hun trui droegen. Zelfs de barman deed nog steeds zijn treurige trucjes met gratis shotjes voor wat extra aandacht.
En ook ik verviel als automatisch weer in mijn oude rol. Lol makend en dansend met mijn lieve vriendinnetje, maar onderwijl met ogen in mijn achterhoofd. Want dat iedereen in een straal van twee meter om ons heen ons in de gaten hield, kon me niet ontgaan. De starende, dronken blikken van het manvolk, afgewisseld met een vijandige blik van dames met hun namen aan een gouden kettinkje, maakten dat ik me niet echt op mijn gemak voelde. Helaas kon die alerte houding niet voorkomen dat één of andere treurige kerel zijn hand veel te lang en vervelend aan mijn derriere te goed deed. BAM!!! Explosie in mijn hoofd; 'houd je handen thuis' schreeuwde ik hem toe, zonder te weten wie precies de dader was. Om vervolgens in de ogen van een enorme creep te staren. Boos, verontwaardigd, maar nog steeds keurig in mijn rol, laat ik na hem een dreun voor zijn kop te geven. Hij had het verdiend. Maar ik blijf dat ietwat bange, voorzichtige meisje, dat zich geen raad weet in het uitgaansleven en al helemaal niet met mannen die duidelijk onder invloed van het een of ander zijn. En dus sla ik niet. Doe ik niks. Sta ik daar maar beteuterd te bedenken dat het thuis leuker is. Om vervolgens mijn autosleutels op te graven en naar huis te rijden met het idee dat mijn portie heb gehad. Uitgaan is net als Forrest Gump. Iets waar je met een blij hart eens in de zoveel tijd best eens naar wilt kijken, maar waarbij je telkens vergeet dat Jenny aan het eind van het verhaal doodgaat.
Enige tijd later tref ik mezelf aan in de spiegel die achter de bar hangt. Halloohooo, is dat nu dat meisje dat me drie uur geleden nog zo leuk en stralend aankeek in de badkamerspiegel? Ik herken haar niet. Waar is die verwachtingsvolle, fleurige blik gebleven? Geen idee, maar ergens vannacht maakte mijn brein een nieuwe kronkel. Een kronkel richting het besef dat ik niet gemaakt ben voor het uitgaansleven. De kronkel die me er weer even fijntjes aan herinnerde dat een bezoekje aan de kroeg hetzelfde is als een film voor de tweede keer bekijken. De acteurs zijn hetzelfde en ze spelen gewoon weer dezelfde rol. Dus weer zag ik Bobby, bekend van de handdans (een dansje waarbij je hand in hand naast elkaar gaat staan en de armen wat heen en weer zwaait; compleet doelloos, maar je moet wat als je teveel bier drinkt en eigenlijk weinig anders te doen hebt) en van zijn waterige oogjes. En weer zag ik teveel mannen die hun jassen nog aan hielden en een ketting over hun trui droegen. Zelfs de barman deed nog steeds zijn treurige trucjes met gratis shotjes voor wat extra aandacht.
En ook ik verviel als automatisch weer in mijn oude rol. Lol makend en dansend met mijn lieve vriendinnetje, maar onderwijl met ogen in mijn achterhoofd. Want dat iedereen in een straal van twee meter om ons heen ons in de gaten hield, kon me niet ontgaan. De starende, dronken blikken van het manvolk, afgewisseld met een vijandige blik van dames met hun namen aan een gouden kettinkje, maakten dat ik me niet echt op mijn gemak voelde. Helaas kon die alerte houding niet voorkomen dat één of andere treurige kerel zijn hand veel te lang en vervelend aan mijn derriere te goed deed. BAM!!! Explosie in mijn hoofd; 'houd je handen thuis' schreeuwde ik hem toe, zonder te weten wie precies de dader was. Om vervolgens in de ogen van een enorme creep te staren. Boos, verontwaardigd, maar nog steeds keurig in mijn rol, laat ik na hem een dreun voor zijn kop te geven. Hij had het verdiend. Maar ik blijf dat ietwat bange, voorzichtige meisje, dat zich geen raad weet in het uitgaansleven en al helemaal niet met mannen die duidelijk onder invloed van het een of ander zijn. En dus sla ik niet. Doe ik niks. Sta ik daar maar beteuterd te bedenken dat het thuis leuker is. Om vervolgens mijn autosleutels op te graven en naar huis te rijden met het idee dat mijn portie heb gehad. Uitgaan is net als Forrest Gump. Iets waar je met een blij hart eens in de zoveel tijd best eens naar wilt kijken, maar waarbij je telkens vergeet dat Jenny aan het eind van het verhaal doodgaat.
zaterdag 6 november 2010
De kunst van het weglaten
Wat kon mij die ouwe meuk schelen. Ik ging voor de kerken en musea. Oude gebouwen, ruines, ik heb er niks mee. Totdat ik met vriendlief ineens in het Colosseum rondliep. Holy Guacamoly, dat was wat! Zo'n enorm gebouw en zo oud. Met mijn ogen halfdicht en mijn gedachten bij die heerlijk foute serie Spartacus, zag ik ineens voor me hoe de oude Romeinen hier hun slaven een gebouw van jewelste uit de grond lieten stampen.
Tijdens de 'hop-on hop-off' tour vertelde de mevrouw in de koptelefoon over een ander theater dat door één of andere rijke pief voor zijn neefje was gebouwd. Doe mij zo'n oom zeg! Moet je je voorstellen wat voor tijden het moeten zijn geweest. Tijden van groot-groter-grootst. Tijden van pracht en praal en rijkdom. Tijden van onbegrensd denken en onmetelijke dromen. Niks 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' en al helemaal geen 'less is more'. De kunst van het weglaten was onbekend. Was er nog een vierkante centimeter over, dan kon daar nog best een stukje bladgoud. Nog een hoekje naast een wandschildering van jewelste? Doen we daar toch nog een leuk engelenhoofdje? Hangt dat beeld daar wat allenig, geen punt, we hangen er gewoon een tiental gouden bloemen omheen. 'Hé Flavius, zie je dat hoekje daar links boven het altaar? Wel wat saai he?! Ik stel voor dat we daar nog een paar weken aan schilderen en er een beeltenis van de heilige maagd Maria aan toevoegen, wat jij?'
Moet je nu eens om komen. Loop de eerste de beste, vers uit de grond gestampte 'samen op weg' kerk binnen en je waant je in een crematorium uit de jaren tachtig. Systeemplafonds, bakstenen muren en gewapend glas. Zelfs geen glas-in-loodje meer te bekennen. En dat noemen ze vooruitgang. Als lichtbakreclame aan de gevel van een kerk vooruitgang is, ben ik malle pietje.
Als ik langer nadenk over de kerkenevolutie, zou ik bijna pleitbezorger van de herinvoering van de slavernij worden. Bijna...namelijk voor zover slavernij staat voor de grote verschillen die er kunnen en mogen bestaan tussen mensen. Die verschillen maken immers dat het niet meer riskant is om je kop boven het maaiveld uit te steken. Die wordt dan niet afgehakt, want als je je nek uitsteekt zie je meer mensen die dat doen en kun je groots denken en dromen zonder dat je met de nek wordt aangekeken. We moeten ophouden te streven naar gelijkwaardigheid en de mensen prijzen die net ietsje meer gelijk zijn dan wij. Grootsheid moet gestimuleerd worden. Zodat over honderden jaren de harten van archeologen ook sneller gaan kloppen als ze de wederopstandingskerk uit Leeuwarden opgraven en ze niet teleurgesteld hoeven te raken over het zoveelste systeemplafonnetje. Ik zeg; More is more!
Tijdens de 'hop-on hop-off' tour vertelde de mevrouw in de koptelefoon over een ander theater dat door één of andere rijke pief voor zijn neefje was gebouwd. Doe mij zo'n oom zeg! Moet je je voorstellen wat voor tijden het moeten zijn geweest. Tijden van groot-groter-grootst. Tijden van pracht en praal en rijkdom. Tijden van onbegrensd denken en onmetelijke dromen. Niks 'doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg' en al helemaal geen 'less is more'. De kunst van het weglaten was onbekend. Was er nog een vierkante centimeter over, dan kon daar nog best een stukje bladgoud. Nog een hoekje naast een wandschildering van jewelste? Doen we daar toch nog een leuk engelenhoofdje? Hangt dat beeld daar wat allenig, geen punt, we hangen er gewoon een tiental gouden bloemen omheen. 'Hé Flavius, zie je dat hoekje daar links boven het altaar? Wel wat saai he?! Ik stel voor dat we daar nog een paar weken aan schilderen en er een beeltenis van de heilige maagd Maria aan toevoegen, wat jij?'
Moet je nu eens om komen. Loop de eerste de beste, vers uit de grond gestampte 'samen op weg' kerk binnen en je waant je in een crematorium uit de jaren tachtig. Systeemplafonds, bakstenen muren en gewapend glas. Zelfs geen glas-in-loodje meer te bekennen. En dat noemen ze vooruitgang. Als lichtbakreclame aan de gevel van een kerk vooruitgang is, ben ik malle pietje.
Als ik langer nadenk over de kerkenevolutie, zou ik bijna pleitbezorger van de herinvoering van de slavernij worden. Bijna...namelijk voor zover slavernij staat voor de grote verschillen die er kunnen en mogen bestaan tussen mensen. Die verschillen maken immers dat het niet meer riskant is om je kop boven het maaiveld uit te steken. Die wordt dan niet afgehakt, want als je je nek uitsteekt zie je meer mensen die dat doen en kun je groots denken en dromen zonder dat je met de nek wordt aangekeken. We moeten ophouden te streven naar gelijkwaardigheid en de mensen prijzen die net ietsje meer gelijk zijn dan wij. Grootsheid moet gestimuleerd worden. Zodat over honderden jaren de harten van archeologen ook sneller gaan kloppen als ze de wederopstandingskerk uit Leeuwarden opgraven en ze niet teleurgesteld hoeven te raken over het zoveelste systeemplafonnetje. Ik zeg; More is more!
Mooi van lelijkheid
Daar, in één van die duizenden souvenirwinkeltjes leek hij me aan te staren van onder het felle tl-licht. Hij zag er prachtig uit en sprong er echt uit tussen al die andere mokken. En nu staat hij hier naast me, in al zijn lelijkheid. Een mok met als handvat een gladiator uit het oude Rome. Maar dan geen stoere, nee, het is een schattige. Een lief lachende, blije gladiator. En hij zet me aan het denken. Zoveel kitscherige lelijkheid, uit een stad met zoveel kunstige schoonheid. Een groter contrast bestaat bijna niet.
Terwijl ik wat thee uit de mok nip, dwalen mijn gedachten af naar de Sint Pieter. Op het moment dat ik naar binnen stapte en Pieter zijn schoonheid aan mij toonde, viel mijn mond open en stootte mijn lichaam een zeldzame zucht van bewondering uit. Een zucht van verbazing, van verheerlijking en ook van emotie. De schoonheid die zich aan me openbaarde was van zo grote omvang dat ik er stil van werd. De tranen sprongen me letterlijk in de ogen en een gevoel van geluk overviel me. Het eerste dat in me opkwam was dat God wel moest bestaan. Zoveel schoonheid kunnen mensenhoofden niet bedenken en mensenhanden niet maken.
Nu had ik al vaker in kerken ervaren welke rust je daar kan overvallen, maar Pieter had meer voor me in petto. Ik voelde een enorme dankbaarheid dat ik zoveel moois mocht aanschouwen. En ik zeeg neer op een bankje om alles rustig op me in te laten werken. Het was daar en toen dat alles helder voor me werd. Waar ik vandaan kom en vooral waar ik heen wil. Waar het leven om draait.
En dan ineens blijkt mijn gladiator-mokje toch weer heel veel met de Sint Pieter gemeen te hebben. Zo'n mokje staat voor de traditie van X en ik om in elke plaats waar we komen een mok mee te nemen. Een traditie die elk kopje koffie of thee iets extra's meegeeft. Een traditie die van ons huis een thuis maakt. Een traditie die ons bindt en weergeeft dat het gaat om de kleine dingen. Het leven draait om genieten van die kleine dingen en van elkaar. En als ik dat weer eens even vergeet kijk ik gewoon even naar die foto van jou en mij in de Sint Pieter of drink ik uit ons lelijke mokje.
Terwijl ik wat thee uit de mok nip, dwalen mijn gedachten af naar de Sint Pieter. Op het moment dat ik naar binnen stapte en Pieter zijn schoonheid aan mij toonde, viel mijn mond open en stootte mijn lichaam een zeldzame zucht van bewondering uit. Een zucht van verbazing, van verheerlijking en ook van emotie. De schoonheid die zich aan me openbaarde was van zo grote omvang dat ik er stil van werd. De tranen sprongen me letterlijk in de ogen en een gevoel van geluk overviel me. Het eerste dat in me opkwam was dat God wel moest bestaan. Zoveel schoonheid kunnen mensenhoofden niet bedenken en mensenhanden niet maken.
Nu had ik al vaker in kerken ervaren welke rust je daar kan overvallen, maar Pieter had meer voor me in petto. Ik voelde een enorme dankbaarheid dat ik zoveel moois mocht aanschouwen. En ik zeeg neer op een bankje om alles rustig op me in te laten werken. Het was daar en toen dat alles helder voor me werd. Waar ik vandaan kom en vooral waar ik heen wil. Waar het leven om draait.
En dan ineens blijkt mijn gladiator-mokje toch weer heel veel met de Sint Pieter gemeen te hebben. Zo'n mokje staat voor de traditie van X en ik om in elke plaats waar we komen een mok mee te nemen. Een traditie die elk kopje koffie of thee iets extra's meegeeft. Een traditie die van ons huis een thuis maakt. Een traditie die ons bindt en weergeeft dat het gaat om de kleine dingen. Het leven draait om genieten van die kleine dingen en van elkaar. En als ik dat weer eens even vergeet kijk ik gewoon even naar die foto van jou en mij in de Sint Pieter of drink ik uit ons lelijke mokje.
Ansjela
Lieve Ans,
Ooit huppelde je met warrig haar, beenwarmers en gekke enkellaarsjes door het beeldscherm en zat je vol bewondering naar je te kijken in mijn pyamaatje met mijn natte, gekamde haartjes en een plastic tupperware bakje met chips op schoot. In 'De Uitdaging' baande je de weg voor de Wendy's en Natassen die je later zouden volgen. Nooit konden ze in je voetsporen treden, want jij was de enige echte weldoenster die enorme projecten voor elkaar bokste zonder er een cent voor te betalen. En dat deed je met zoveel passie en enthousiasme dat ik dacht dat je nooit meer stuk kon. Niet bij mij, noch bij de rest van televisiekijkend Nederland.
En toen gebeurde er iets. Ergens tussen mijn natte-haartjes-bakje-chips-moment en mijn welke-hypotheek-vorm-zal-ik-nemen-moment. Je was ineens een ouwe zure doos, met een fronsrimpel waar je U tegen zegt. Zo'n rimpel die je na het douchen nog eens extra met je handdoek naloopt omdat achterblijvend vocht na een dag gaat ruiken als een navel waarop al weken geen douche heeft gestraald. Zo'n rimpel waar botox zelfs verlamd van raakt. Waar heb je die rimpel toch opgeduikeld? Was dat bij de Avro, waar ze je op schandelijke wijze loosden voor Karel van der Graaff? Nee toch meis? Dat ze je loosden was wel een ramp, maar toen bleek dat ze je inruilden voor Karel moet je toch een week in een deuk hebben gelegen en meteen hebben geweten dat je de Avro nooit meer serieus zou kunnen nemen? Een beetje zoals gedumpt worden door de man van je dromen voor een enorm goedkope sloerie...oké het doet even pijn, maar je neemt hem ook totaal niet meer serieus en snapt meteen niet meer waarom je ooit op hem viel. Toch? Maar toch die rimpel. En eigenlijk was je ook niet meer zo schattig, passievol en energiek als toen. En dat terwijl je je meisjes toch heel fruitig Lola en Nona hebt genoemd. Dat getuigt dan wel weer van guitigheid en vooral van rimpelloze luchtigheid.
Ik snapte er gewoon niks van Ansj. Maar toen kwam vriendlief X. En hij riep telkens naar de televisie dat ie je zo cool vond als je weer eens spastisch schuddend met je boezem in beeld kwam terwijl je zat te genieten van een mooi optreden. Hij vond je zo lief en zo enthousiast. Morrend moest ik zo nu en dan toegeven dat ie gelijk had. En zo veranderde mijn beeld van jou heel langzaam. Zo nu en dan zag ik om die rimpel heen weer dat meisje van toen. En vandaag was je op de radio. Met een prachtig liedje. En ineens was de magie terug. Ineens vond ik je weer die leuke meid van toen. Ineens graaide ik onnadenkend in mijn schoot, op de tast naar mijn bakje met paprikachipjes. Het bakje was weg. Maar jij bent er weer. En hoe?! Die rimpel, oke het was even wennen. Maar ik weet nu dat die staat voor diepgang, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Met de jaren ben je mooier geworden en heb je een liedje geschreven dat mijn X de tranen in de ogen bracht. Dus ik vind je weer leuk. Welkom terug.
Ooit huppelde je met warrig haar, beenwarmers en gekke enkellaarsjes door het beeldscherm en zat je vol bewondering naar je te kijken in mijn pyamaatje met mijn natte, gekamde haartjes en een plastic tupperware bakje met chips op schoot. In 'De Uitdaging' baande je de weg voor de Wendy's en Natassen die je later zouden volgen. Nooit konden ze in je voetsporen treden, want jij was de enige echte weldoenster die enorme projecten voor elkaar bokste zonder er een cent voor te betalen. En dat deed je met zoveel passie en enthousiasme dat ik dacht dat je nooit meer stuk kon. Niet bij mij, noch bij de rest van televisiekijkend Nederland.
En toen gebeurde er iets. Ergens tussen mijn natte-haartjes-bakje-chips-moment en mijn welke-hypotheek-vorm-zal-ik-nemen-moment. Je was ineens een ouwe zure doos, met een fronsrimpel waar je U tegen zegt. Zo'n rimpel die je na het douchen nog eens extra met je handdoek naloopt omdat achterblijvend vocht na een dag gaat ruiken als een navel waarop al weken geen douche heeft gestraald. Zo'n rimpel waar botox zelfs verlamd van raakt. Waar heb je die rimpel toch opgeduikeld? Was dat bij de Avro, waar ze je op schandelijke wijze loosden voor Karel van der Graaff? Nee toch meis? Dat ze je loosden was wel een ramp, maar toen bleek dat ze je inruilden voor Karel moet je toch een week in een deuk hebben gelegen en meteen hebben geweten dat je de Avro nooit meer serieus zou kunnen nemen? Een beetje zoals gedumpt worden door de man van je dromen voor een enorm goedkope sloerie...oké het doet even pijn, maar je neemt hem ook totaal niet meer serieus en snapt meteen niet meer waarom je ooit op hem viel. Toch? Maar toch die rimpel. En eigenlijk was je ook niet meer zo schattig, passievol en energiek als toen. En dat terwijl je je meisjes toch heel fruitig Lola en Nona hebt genoemd. Dat getuigt dan wel weer van guitigheid en vooral van rimpelloze luchtigheid.
Ik snapte er gewoon niks van Ansj. Maar toen kwam vriendlief X. En hij riep telkens naar de televisie dat ie je zo cool vond als je weer eens spastisch schuddend met je boezem in beeld kwam terwijl je zat te genieten van een mooi optreden. Hij vond je zo lief en zo enthousiast. Morrend moest ik zo nu en dan toegeven dat ie gelijk had. En zo veranderde mijn beeld van jou heel langzaam. Zo nu en dan zag ik om die rimpel heen weer dat meisje van toen. En vandaag was je op de radio. Met een prachtig liedje. En ineens was de magie terug. Ineens vond ik je weer die leuke meid van toen. Ineens graaide ik onnadenkend in mijn schoot, op de tast naar mijn bakje met paprikachipjes. Het bakje was weg. Maar jij bent er weer. En hoe?! Die rimpel, oke het was even wennen. Maar ik weet nu dat die staat voor diepgang, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Met de jaren ben je mooier geworden en heb je een liedje geschreven dat mijn X de tranen in de ogen bracht. Dus ik vind je weer leuk. Welkom terug.
Wie het weet...
Een stedentrip van een week. Aanleiding tot een heleboel vragen. Terwijl ik vrolijk neuriend achter vriendlief aansjokte en om me heen keek, zag ik zoveel om me heen gebeuren en vroeg ik me evenzoveel af.
Zo wil ik wel eens weten waarom vrouwen er tijdens een vakantie geen moer om lijken te geven hoe ze erbij lopen. Oké, je kent er waarschijnlijk niemand aangezien je aan de andere kant van de oceaan bent, maar betekent dat dan dat je als rechtgeaarde Amerikaanse persé op je witste sportschoenen moet rondstappen terwijl je je vaalste joggingbroek om je te dikke billen hebt gewrongen? Nee toch? Je kunt toch ook best leuke kleding en schoenen dragen? Het lukte mij tenslotte ook en heus, mijn voeten deden niet meer pijn dan die van jou hoor. Scheelt ook voor de kiekjes die je thuis wilt laten zien. Je moet er toch niet aan denken dat de buurvrouw, tegenover wie je zorgvuldig een imago van perfect gesoigneerde housemom hebt opgebouwd, ineens te zien krijgt dat je eigenlijk niets meer bent dan 'trailerpark trash'.
En wat te denken van al die prachtig slanke en keurig verzorgde Oostblok-typjes. Aan de ene arm een lelijke dikke en vaak ook veel oudere man en aan de andere arm een tas van Prada, een tas van Bvlgari, een tas van D&G en een paraplu van Versace. Ik vraag me dan meteen af; heeft die lelijke man een schitterend karakter of een nog schitterender platinum gold card? Dat wil ik weten. En ik wil ook weten waarom jullie alleen maar kleding dragen waar de merken vanaf schreeuwen. Klopt mijn idee dat jullie dat alleen maar doen om te verbloemen dat jullie vroeger met een traantje op jullie vieze wangetjes in de rij stonden voor een Russische variant op de voedselbank? En klopt het ook dat jullie Baboeschka jullie van jongs af aan heeft opgevoed met het idee dat je gewoon een rijke man aan de haak moest slaan? To hell with love, show me the money! Ik weet het niet, vertel het me. Plaats mijn beeld van Rome in perspectief.
En vertel me dan ook alsjeblieft waar al die zwervers met afgezette ledematen en zelfs verdwenen neuzen vandaan komen. Is er een verborgen industrie waarin artsen voor een dikke vergoeding gezonde lichaamsdelen afzetten zodat er tenminste goed gebedeld kan worden? Of krijg je in Italie gewoon geen uitkering als je lichaam niet meer compleet is?
En nu ik toch bezig ben wil ik ook wel graag weten of er een oorzakelijk verband bestaat tussen het aantal zwervers en de lage parkeertarieven. Oké in Amsterdam betaal je je scheel aan parkeergeld, maar daar struikel je niet over allerlei zielige mensjes. In Rome kost parkeren nauwelijks iets...hoe zit dan nou?
Wie het weet mag het zeggen.
Zo wil ik wel eens weten waarom vrouwen er tijdens een vakantie geen moer om lijken te geven hoe ze erbij lopen. Oké, je kent er waarschijnlijk niemand aangezien je aan de andere kant van de oceaan bent, maar betekent dat dan dat je als rechtgeaarde Amerikaanse persé op je witste sportschoenen moet rondstappen terwijl je je vaalste joggingbroek om je te dikke billen hebt gewrongen? Nee toch? Je kunt toch ook best leuke kleding en schoenen dragen? Het lukte mij tenslotte ook en heus, mijn voeten deden niet meer pijn dan die van jou hoor. Scheelt ook voor de kiekjes die je thuis wilt laten zien. Je moet er toch niet aan denken dat de buurvrouw, tegenover wie je zorgvuldig een imago van perfect gesoigneerde housemom hebt opgebouwd, ineens te zien krijgt dat je eigenlijk niets meer bent dan 'trailerpark trash'.
En wat te denken van al die prachtig slanke en keurig verzorgde Oostblok-typjes. Aan de ene arm een lelijke dikke en vaak ook veel oudere man en aan de andere arm een tas van Prada, een tas van Bvlgari, een tas van D&G en een paraplu van Versace. Ik vraag me dan meteen af; heeft die lelijke man een schitterend karakter of een nog schitterender platinum gold card? Dat wil ik weten. En ik wil ook weten waarom jullie alleen maar kleding dragen waar de merken vanaf schreeuwen. Klopt mijn idee dat jullie dat alleen maar doen om te verbloemen dat jullie vroeger met een traantje op jullie vieze wangetjes in de rij stonden voor een Russische variant op de voedselbank? En klopt het ook dat jullie Baboeschka jullie van jongs af aan heeft opgevoed met het idee dat je gewoon een rijke man aan de haak moest slaan? To hell with love, show me the money! Ik weet het niet, vertel het me. Plaats mijn beeld van Rome in perspectief.
En vertel me dan ook alsjeblieft waar al die zwervers met afgezette ledematen en zelfs verdwenen neuzen vandaan komen. Is er een verborgen industrie waarin artsen voor een dikke vergoeding gezonde lichaamsdelen afzetten zodat er tenminste goed gebedeld kan worden? Of krijg je in Italie gewoon geen uitkering als je lichaam niet meer compleet is?
En nu ik toch bezig ben wil ik ook wel graag weten of er een oorzakelijk verband bestaat tussen het aantal zwervers en de lage parkeertarieven. Oké in Amsterdam betaal je je scheel aan parkeergeld, maar daar struikel je niet over allerlei zielige mensjes. In Rome kost parkeren nauwelijks iets...hoe zit dan nou?
Wie het weet mag het zeggen.
woensdag 27 oktober 2010
Bram
Dan ben je advocaat. En je komt uit een geslacht van advocaten. Je doet het leuk, wordt steeds bekender. Vooral omdat je je zaakjes goed voor elkaar hebt.
En wat doe je dan? Dan kruip je naast Albert achter een desk in een showprogramma en twinkel je af en toe met je oogjes om te laten merken dat het toch eigenlijk allemaal maar niets voor jou is. Dan scoor je, na een hele reeks jonge blaadjes, een nieuwslezeres van de NOS die je aan de haak hebt geslagen doordat je weer eens ijdel in een blaadje moest.
Maar altijd behoudt je je uiterlijke klasse en spreek je keurig, iets te geaffecteerd ABN. En tussendoor doe je nog even het proces van de eeuw, waarin je keer op keer de onpartijdigheid van de rechter aan de orde stelt. Uiteindelijk zelfs succesvol. En al doende wordt je bekender, geliefder en ijdeler.
Om vervolgens op een doodgewone dinsdagavond langs Powned te zappen en een bekend gezicht te zien. Je zapt nog eens terug en krabt eens achter je oor...wie was ze ookal weer? Heb je haar nou wel of niet tussen de lakens gehad? Een schrijfstertje, ja dat was het. Huh, wat zegt ze nu? Ben je goed met je tong? Even denk je nog dat ze bedoelt dat je niet op je mondje gevallen bent. Totdat nog een bekend gezicht de beeldbuis vult en je maag zich bijna omkeert. Even vraag je je af of ze "In de hoofdrol" weer uitzenden en ze vergeten zijn om je uit te nodigen. Maar al snel merk je dat niet al je exen aan het woord komen. Nee, alleen die twee rancuneuze die je op een gegeven moment gewoon niet meer gebeld hebt omdat ze toch een beetje tegenvielen. Nou, dat blijkt wel. Jouw klasse hebben ze duidelijk niet als het item wordt afgerond met de conclusie dat je een maar een 'kort gedingetje' in je broek hebt.
Arme Bram. Zoveel wrok. Hopelijk strijk je Eva nooit tegen de haren in. Want als ze over jouw gereedschap net zo vurig spreekt als over haar 'boobies', nou berg je dan maar en geloof in eeuwige liefde.
En wat doe je dan? Dan kruip je naast Albert achter een desk in een showprogramma en twinkel je af en toe met je oogjes om te laten merken dat het toch eigenlijk allemaal maar niets voor jou is. Dan scoor je, na een hele reeks jonge blaadjes, een nieuwslezeres van de NOS die je aan de haak hebt geslagen doordat je weer eens ijdel in een blaadje moest.
Maar altijd behoudt je je uiterlijke klasse en spreek je keurig, iets te geaffecteerd ABN. En tussendoor doe je nog even het proces van de eeuw, waarin je keer op keer de onpartijdigheid van de rechter aan de orde stelt. Uiteindelijk zelfs succesvol. En al doende wordt je bekender, geliefder en ijdeler.
Om vervolgens op een doodgewone dinsdagavond langs Powned te zappen en een bekend gezicht te zien. Je zapt nog eens terug en krabt eens achter je oor...wie was ze ookal weer? Heb je haar nou wel of niet tussen de lakens gehad? Een schrijfstertje, ja dat was het. Huh, wat zegt ze nu? Ben je goed met je tong? Even denk je nog dat ze bedoelt dat je niet op je mondje gevallen bent. Totdat nog een bekend gezicht de beeldbuis vult en je maag zich bijna omkeert. Even vraag je je af of ze "In de hoofdrol" weer uitzenden en ze vergeten zijn om je uit te nodigen. Maar al snel merk je dat niet al je exen aan het woord komen. Nee, alleen die twee rancuneuze die je op een gegeven moment gewoon niet meer gebeld hebt omdat ze toch een beetje tegenvielen. Nou, dat blijkt wel. Jouw klasse hebben ze duidelijk niet als het item wordt afgerond met de conclusie dat je een maar een 'kort gedingetje' in je broek hebt.
Arme Bram. Zoveel wrok. Hopelijk strijk je Eva nooit tegen de haren in. Want als ze over jouw gereedschap net zo vurig spreekt als over haar 'boobies', nou berg je dan maar en geloof in eeuwige liefde.
Baantjes
Ik heb wat baantjes gehad in mijn leven. Brieven rond brengen door de hele stad en 's nachts dromen over huisnummers en brievenbussen. Schoonmaken, hamburgers bakken, verzekeringen verkopen, van alles heb ik gedaan. En maar zelden vond ik het leuk. Het geld dat ik ermee verdiende maakte het echter allemaal de moeite waard.
Maar er zijn banen waar zelfs het dikste salaris me niet gelukkig zou kunnen maken. Zo realiseer ik me iedere keer dat ik in een vliegtuig zit, dat het werk van een stewardes niets anders is dan het werk van een serveerster onder barre omstandigheden. Je kunt je kont niet keren, moet de hele tijd aardig blijven en dan ook nog eens in een vleeskleurige panty op onmogelijke hakken lopen. Niks voor mij. En al helemaal niet bij de KLM. Daar ontslaan ze zelfs stewardessen die al dertien jaar spataderen lopen te kweken op een hoogte van 20000 voet, omdat hun háár te kort is! Want kort haar is niet vrouwelijk, vinden ze bij KLM. Een stewardes moet dus niet alleen aardig en vakkundig zijn, maar ook nog eens vrouwelijk. Who cares? Die lelijke, Engelse monsters van Ryanair brengen me ook wel veilig en comfortabel naar de plaats van bestemming.
Stewardes zal ik dus niet snel worden. Maar het allerergste baantje wat ik kan bedenken is dat van verkoper... Niet gewoon een autoverkoper, wat me trouwens ook best erg lijkt, maar een bejaarde-dames-lokkende-en-misleidende-verkoper. Je kent ze wel, van die types die allerlei dubieuze lokkertjes bedenken om een zaal te kunnen vullen met oudjes die hopen een prijs te hebben gewonnen. Daar sta je dan, in het dorpshuis van Jipsing-Boertange en de oudjes stromen langzaam binnen, de een achter een rollator, de ander arm in arm met de buurvrouw. Ze gaan zitten en kijken verwachtingsvol rond. Je ziet ze bijna denken: 'wat leuk dat we er weer eens even uit zijn' en 'wat zou er komen? zou ik wat gewonnen hebben?' Je schenkt ze wat koffie in en dan ga je los. Alle verkooptrucs, niet alleen de fatsoenlijke maar ook de meest groffe, haal je uit de kast. Want verkopen zal je, zonder handel geen provisie en je Golf Gti loopt ook niet op lucht.
Dus je gooit er wat nepreisjes tegenaan, waarvan de oudjes niet weten dat die er alleen maar op gericht zijn om weer wat aan ze te slijten. Je laat de dametjes met de blauwe kleurspoelinkjes zelfs betalen voor dingen die ze gewonnen hebben en aan het eind van de rit leg je ze op een matras en praat je net zo lang op ze in tot ze zeggen; doe maar....voor het lieve sommetje van 800 euro. Niks vragen wat de maten van het bed zijn, niks garantie of ruilmogelijkheden. Nee hoor, die avond prop je je autootje vol en rijd je naar de dametjes en hun bedjes en draai je ze met je grootste glimlach definitief een poot uit, huppa weer een maandje AOW in je zak, om daarna je reis te vervolgen naar het volgende wijkcentrum en naar de volgende groep lieve, goedgelovige, oudjes die je ongegeneerd hun zuurverdiende centen uit de zak klopt.
Als dat de enige carrieremove zou zijn die ik kon maken, sloeg ik toch liever linksaf naar het loket om bijstand aan te vragen. Of rechtdoor naar het schoonmaakbedrijf om te smeken om een eerlijke baan. Maar oudjes laat ik met rust. Omdat ik het nooit op mijn geweten zou willen hebben dat zo'n lief omaatje 's avonds haar oudste kleindochter op moet bellen en het gesprek begint met; Wat was beppe dom he?! Nee beppe, je was niet dom. Je deed precies wat die mannen wilden en waar ze keihard op getraind zijn. Mannen met ellendige baantjes waar ze nooit en te nimmer trots op kunnen zijn.
Maar er zijn banen waar zelfs het dikste salaris me niet gelukkig zou kunnen maken. Zo realiseer ik me iedere keer dat ik in een vliegtuig zit, dat het werk van een stewardes niets anders is dan het werk van een serveerster onder barre omstandigheden. Je kunt je kont niet keren, moet de hele tijd aardig blijven en dan ook nog eens in een vleeskleurige panty op onmogelijke hakken lopen. Niks voor mij. En al helemaal niet bij de KLM. Daar ontslaan ze zelfs stewardessen die al dertien jaar spataderen lopen te kweken op een hoogte van 20000 voet, omdat hun háár te kort is! Want kort haar is niet vrouwelijk, vinden ze bij KLM. Een stewardes moet dus niet alleen aardig en vakkundig zijn, maar ook nog eens vrouwelijk. Who cares? Die lelijke, Engelse monsters van Ryanair brengen me ook wel veilig en comfortabel naar de plaats van bestemming.
Stewardes zal ik dus niet snel worden. Maar het allerergste baantje wat ik kan bedenken is dat van verkoper... Niet gewoon een autoverkoper, wat me trouwens ook best erg lijkt, maar een bejaarde-dames-lokkende-en-misleidende-verkoper. Je kent ze wel, van die types die allerlei dubieuze lokkertjes bedenken om een zaal te kunnen vullen met oudjes die hopen een prijs te hebben gewonnen. Daar sta je dan, in het dorpshuis van Jipsing-Boertange en de oudjes stromen langzaam binnen, de een achter een rollator, de ander arm in arm met de buurvrouw. Ze gaan zitten en kijken verwachtingsvol rond. Je ziet ze bijna denken: 'wat leuk dat we er weer eens even uit zijn' en 'wat zou er komen? zou ik wat gewonnen hebben?' Je schenkt ze wat koffie in en dan ga je los. Alle verkooptrucs, niet alleen de fatsoenlijke maar ook de meest groffe, haal je uit de kast. Want verkopen zal je, zonder handel geen provisie en je Golf Gti loopt ook niet op lucht.
Dus je gooit er wat nepreisjes tegenaan, waarvan de oudjes niet weten dat die er alleen maar op gericht zijn om weer wat aan ze te slijten. Je laat de dametjes met de blauwe kleurspoelinkjes zelfs betalen voor dingen die ze gewonnen hebben en aan het eind van de rit leg je ze op een matras en praat je net zo lang op ze in tot ze zeggen; doe maar....voor het lieve sommetje van 800 euro. Niks vragen wat de maten van het bed zijn, niks garantie of ruilmogelijkheden. Nee hoor, die avond prop je je autootje vol en rijd je naar de dametjes en hun bedjes en draai je ze met je grootste glimlach definitief een poot uit, huppa weer een maandje AOW in je zak, om daarna je reis te vervolgen naar het volgende wijkcentrum en naar de volgende groep lieve, goedgelovige, oudjes die je ongegeneerd hun zuurverdiende centen uit de zak klopt.
Als dat de enige carrieremove zou zijn die ik kon maken, sloeg ik toch liever linksaf naar het loket om bijstand aan te vragen. Of rechtdoor naar het schoonmaakbedrijf om te smeken om een eerlijke baan. Maar oudjes laat ik met rust. Omdat ik het nooit op mijn geweten zou willen hebben dat zo'n lief omaatje 's avonds haar oudste kleindochter op moet bellen en het gesprek begint met; Wat was beppe dom he?! Nee beppe, je was niet dom. Je deed precies wat die mannen wilden en waar ze keihard op getraind zijn. Mannen met ellendige baantjes waar ze nooit en te nimmer trots op kunnen zijn.
dinsdag 26 oktober 2010
Kritische lezer
Ik groeide op met de Telegraaf op de ontbijttafel en Baantjer in de boekenkast en later ook op televisie. Een heerlijke jeugd waarin regelmatig smeuïig nieuws voorbij kwam in koppen van chocoladeletters. De mooiste was "Mylene kent geen gene" over Mylene de la Haye, die destijds Lief en Leed zou gaan presenteren. Het is een eeuwigheid geleden, maar nog altijd denk ik bij het woord 'gene' aan Mylene.
Maar goed, als je opgroeit zoals ik, dan ben je niet zo'n kritische lezer. Dan lees je om een beetje bij te blijven, maar niet om alles precies te weten en overal zeker van te zijn. Dan is een half uurtje met de krant niet alleen voor ontwikkeling of kennisvergaring, maar ook gewoon heerlijk voor vermaak. Dan denk je niet zoveel na over de achtergrond van een artikel en stel je geen vragen over het waarheidsgehalte. Het staat er, dus het is zo. Dat blijkt immers wel met Mylene. Want als ze gene kende, zou ze vast niet op televisie aan Bridget hebben verteld dat zij (als moeder van twee jongens van ongeveer 17) onlangs met een jongetje van 20 had staat zoenen op een feestje...
Maar nu, een paar jaar na Mylene in de Telegraaf, is er FF in de krant. En nu het nieuws zo nu en dan over mij gaat, lees ik toch wat kritischer. Nou ja, kritisch hoef ik eigenlijk niet eens te lezen. Bijna elk stukje staat bol van de fouten. Journalisten maken van de beperkte informatie die ze hebben gewoon lekker hun eigen verhaal. En dat mag, maar als ik dan ineens heel anders overkom dan ik ben, wordt het wat mij betreft toch een ander verhaal. Als er teksten worden gequoot die ik nooit mijn keel uit zou kunnen krijgen of een beeld wordt geschetst van een prekerig typje, dan word ik ineens een heel kritische lezer. Een mopperige lezer ook. Een lezer die zich nu bij elk stukje afvraagt welk onderdeel verkeerd vertaald is of gewoon compleet uit de duim is gezogen. En dan sta ik nog niet eens in die beruchte Telegraaf....
Maar goed, als je opgroeit zoals ik, dan ben je niet zo'n kritische lezer. Dan lees je om een beetje bij te blijven, maar niet om alles precies te weten en overal zeker van te zijn. Dan is een half uurtje met de krant niet alleen voor ontwikkeling of kennisvergaring, maar ook gewoon heerlijk voor vermaak. Dan denk je niet zoveel na over de achtergrond van een artikel en stel je geen vragen over het waarheidsgehalte. Het staat er, dus het is zo. Dat blijkt immers wel met Mylene. Want als ze gene kende, zou ze vast niet op televisie aan Bridget hebben verteld dat zij (als moeder van twee jongens van ongeveer 17) onlangs met een jongetje van 20 had staat zoenen op een feestje...
Maar nu, een paar jaar na Mylene in de Telegraaf, is er FF in de krant. En nu het nieuws zo nu en dan over mij gaat, lees ik toch wat kritischer. Nou ja, kritisch hoef ik eigenlijk niet eens te lezen. Bijna elk stukje staat bol van de fouten. Journalisten maken van de beperkte informatie die ze hebben gewoon lekker hun eigen verhaal. En dat mag, maar als ik dan ineens heel anders overkom dan ik ben, wordt het wat mij betreft toch een ander verhaal. Als er teksten worden gequoot die ik nooit mijn keel uit zou kunnen krijgen of een beeld wordt geschetst van een prekerig typje, dan word ik ineens een heel kritische lezer. Een mopperige lezer ook. Een lezer die zich nu bij elk stukje afvraagt welk onderdeel verkeerd vertaald is of gewoon compleet uit de duim is gezogen. En dan sta ik nog niet eens in die beruchte Telegraaf....
Zuur
Als ik in een dossier zier e staan dat de betrokkene is geboren in 1991 heb ik even nog de illusie dat we ongeveer even oud zijn. Om vervolgens met kramp in mijn hartstreek te ontdekken dat hij toch echt gewoon nog maar een jongen van 19 is en ik een vrouw van 30. Ik voel me vaker een vrouw als een meisje, maar moet zo nu en dan constateren dat mijn zelfbeeld iets te rooskleurig is. In ieder geval wat leeftijd en gebrek aan volwassenheid betreft.
Oké ik slaap als het even kan met een knuffeltje. Ja, ik schep er genoegen in om puberale boer- en scheetgrappen (en -geluiden) te maken. En ik kan ook niet ontkennen dat het heerlijk is om af en toe als een tiener door een kroeg te stuiteren en net te doen of ik er echt elke week kom.
Maar gisterochtend was er even geen ontkennen meer aan. Daar fietste ik, met mijn schouders omhoog getrokken om mijn oren zover mogelijk tussen mijn sjaal en capuchon te kunnen duwen...het was koud!? De winter moest wel onderweg zijn... En wat zag mijn oog? Jonge meisjes met korte rokjes, dunne legginkjes en totaal leeftijds-inadequate pumps. KOUD!!! En meteen dacht ik; wie laat die kinderen nou zo ordinair de deur uitgaan? Straks krijgen ze blaasontsteking.
Ik voelde tijdens al die verontwaardiging en verbazing mijn gezicht veranderen - ik metamorfooste ineens in een ouwe doos met een zure bek. Wat is dat toch een heerlijke uitdrukking als het over andere saaie, bekrompen en zeurderige vrouwen heb....ze heeft een zure bek, of "met die zure bek van haar"... Als de hormonen op volle toeren draaien is het zalig om ander vrouwvolk van dergelijke toevoegingen te voorzien, maar als je ineens voelt dat je zelf een zure bek aan het trekken bent wordt het een heel ander verhaal.
Dan is de enige conclusie dat het puberale-tienerige-meisjesachtige wel heel ver van je af is komen te staan.
Gelukkig was het maar even en zat ik tien minuten later alweer lachend en dromend op mijn fietsje te genieten van mijn superfoute negermuziekjes.... Die zure bek was in geen velden of wegen meer te bekennen...Totdat een jongetje - dat nog zo jong was dat hij totaal niet doorhad dat hij niet elke dag zijn halve gelpot op zijn hoofd hoefde te legen - een dikke vette sigaret draaide uit zijn pakje javaanse jongens. Waar moet het heen met deze wereld en wat moet ik aan met die zure vrouw die zo nu en dan bezit neemt van mijn lichaam?!
Oké ik slaap als het even kan met een knuffeltje. Ja, ik schep er genoegen in om puberale boer- en scheetgrappen (en -geluiden) te maken. En ik kan ook niet ontkennen dat het heerlijk is om af en toe als een tiener door een kroeg te stuiteren en net te doen of ik er echt elke week kom.
Maar gisterochtend was er even geen ontkennen meer aan. Daar fietste ik, met mijn schouders omhoog getrokken om mijn oren zover mogelijk tussen mijn sjaal en capuchon te kunnen duwen...het was koud!? De winter moest wel onderweg zijn... En wat zag mijn oog? Jonge meisjes met korte rokjes, dunne legginkjes en totaal leeftijds-inadequate pumps. KOUD!!! En meteen dacht ik; wie laat die kinderen nou zo ordinair de deur uitgaan? Straks krijgen ze blaasontsteking.
Ik voelde tijdens al die verontwaardiging en verbazing mijn gezicht veranderen - ik metamorfooste ineens in een ouwe doos met een zure bek. Wat is dat toch een heerlijke uitdrukking als het over andere saaie, bekrompen en zeurderige vrouwen heb....ze heeft een zure bek, of "met die zure bek van haar"... Als de hormonen op volle toeren draaien is het zalig om ander vrouwvolk van dergelijke toevoegingen te voorzien, maar als je ineens voelt dat je zelf een zure bek aan het trekken bent wordt het een heel ander verhaal.
Dan is de enige conclusie dat het puberale-tienerige-meisjesachtige wel heel ver van je af is komen te staan.
Gelukkig was het maar even en zat ik tien minuten later alweer lachend en dromend op mijn fietsje te genieten van mijn superfoute negermuziekjes.... Die zure bek was in geen velden of wegen meer te bekennen...Totdat een jongetje - dat nog zo jong was dat hij totaal niet doorhad dat hij niet elke dag zijn halve gelpot op zijn hoofd hoefde te legen - een dikke vette sigaret draaide uit zijn pakje javaanse jongens. Waar moet het heen met deze wereld en wat moet ik aan met die zure vrouw die zo nu en dan bezit neemt van mijn lichaam?!
zondag 3 oktober 2010
Loslaten
"Je moet het loslaten". Het is zo'n gevleugelde opmerking die mensen te pas en te onpas gebruiken als reactie op alle dingen waar andere mensen zich druk om maken. Het verdriet om het verlies van je moeder; je moet het loslaten. De oerwens om ooit moeder te worden; je moet het loslaten. Het verdriet om een heel nare relatie(breuk); meid, je moet het loslaten.
Het klinkt zo mooi. Je laat iets los en dan is het weg. Alsof al die bagage niet veel anders is dan een paar roze ballonnetjes, gevuld met helium, aan mooie roze lintjes. Je laat ze los en woesh, weg vliegen ze en klaar.
Waarom reageert mijn lichaam op de woorden 'je moet het loslaten' dan op dezelfde wijze als wanneer ik ontdek dat ik een zwarte haar (not my colour) uit mijn eten, in mijn mond aantref? Mijn maag keert zich om als ik dergelijk goed bedoeld advies hoor.
En ik weet nu waarom. Als je tegen iemand zegt dat hij iets moet loslaten, zeg je indirect dat hij/zij zich er moedwillig aan vast blijft houden. Alsof het een echte keuze is om met je zorgen rond te sjouwen. En dan zeg je dus eigenlijk dat iemand er zelf verantwoordelijk voor is dat hij ergens last van heeft. Dat het zo simpel is er vanaf te komen. Gewoon lekker loslaten....
En alle mensen die ik ken, die met de nodige bagger omstappen, zouden dolgraag willen dat ze de lintjes los konden laten en omhoog konden kijken en zouden zien hoe alle ballonnen weg zouden waaien en weg zouden blijven. Maar ik ken niemand die het lukt. Wel ken ik allemaal mensen die hulp zoeken, zich hard inzetten om verder te komen, positief zijn en er iets van proberen te maken. Die als het ware elke keer een stukje dichter bij de dag proberen te komen dat alle helium uit de ballonnetjes is verdwenen en er niets anders over is gebleven dan de verschrompelde ballonnetjes op de grond. Die ze bij elkaar kunnen vegen en in de container kunnen kieperen. Mensen die wel willen loslaten, maar geen andere keuze hebben dan beetje bij beetje alles op te ruimen.
Vriendlief X klaagt vaak dat de container te snel vol is. Gelukkig begint mijn bagage-container ook aardig vol te raken. Er hangt misschien nog één ballon aan een touwtje....misschien moet ik nu gewoon een schaar pakken en hem losknippen.... Loslaten. Waar is de schaar?
Het klinkt zo mooi. Je laat iets los en dan is het weg. Alsof al die bagage niet veel anders is dan een paar roze ballonnetjes, gevuld met helium, aan mooie roze lintjes. Je laat ze los en woesh, weg vliegen ze en klaar.
Waarom reageert mijn lichaam op de woorden 'je moet het loslaten' dan op dezelfde wijze als wanneer ik ontdek dat ik een zwarte haar (not my colour) uit mijn eten, in mijn mond aantref? Mijn maag keert zich om als ik dergelijk goed bedoeld advies hoor.
En ik weet nu waarom. Als je tegen iemand zegt dat hij iets moet loslaten, zeg je indirect dat hij/zij zich er moedwillig aan vast blijft houden. Alsof het een echte keuze is om met je zorgen rond te sjouwen. En dan zeg je dus eigenlijk dat iemand er zelf verantwoordelijk voor is dat hij ergens last van heeft. Dat het zo simpel is er vanaf te komen. Gewoon lekker loslaten....
En alle mensen die ik ken, die met de nodige bagger omstappen, zouden dolgraag willen dat ze de lintjes los konden laten en omhoog konden kijken en zouden zien hoe alle ballonnen weg zouden waaien en weg zouden blijven. Maar ik ken niemand die het lukt. Wel ken ik allemaal mensen die hulp zoeken, zich hard inzetten om verder te komen, positief zijn en er iets van proberen te maken. Die als het ware elke keer een stukje dichter bij de dag proberen te komen dat alle helium uit de ballonnetjes is verdwenen en er niets anders over is gebleven dan de verschrompelde ballonnetjes op de grond. Die ze bij elkaar kunnen vegen en in de container kunnen kieperen. Mensen die wel willen loslaten, maar geen andere keuze hebben dan beetje bij beetje alles op te ruimen.
Vriendlief X klaagt vaak dat de container te snel vol is. Gelukkig begint mijn bagage-container ook aardig vol te raken. Er hangt misschien nog één ballon aan een touwtje....misschien moet ik nu gewoon een schaar pakken en hem losknippen.... Loslaten. Waar is de schaar?
zondag 22 augustus 2010
Twirritant
Nieuwsgierig als ik ben, kon ik het niet laten om na de vakantie die Belg uit het huisje naast ons, die met die twee Maserati's, eens te googelen. En wat ik toen vond, maakte mijn beeld van de Belg waarover ik mijn mening tijdens de vakantie in de positieve richting had bijgesteld, meteen weer zo negatief als toen ik een eerste blik op hem had geworpen.
Alles is dus gewoon wéér zoals het lijkt. Leek de Belg iin eerste instantie een narrige, kritische, ietwat on-lieve man. Is ie dat dus ook gewoon. Liet ik me eerst nog een beetje van de wijs brengen doordat hij een ontzettend pienter en schattig zoontje van negen jaar had.... inmiddels weet ik dat lieve zoontjes ook gewoon alleen een lieve moeder kunnen hebben. Inmiddels weet ik óók dat de brom-Belg geen leuke vakantie heeft gehad. Want waarom zou hij anders niet bij zijn telefoon weg te slaan zijn geweest? Ik weet nu wat hij iedere keer deed als hij semi-intellectueel, vanachter zijn überhippe bril die zijn gebrek aan echte hippigheid niet kon verhullen, naar zijn telefoontje zat te staren.
Hij Twitterde. En niet over de heerlijke omgeving, het schitterende uitzicht of over het fijne klimaat waar we van konden genieten op onze berg op Zakynthos. Niet over het prachtige huisje waarin we verbleven, niet over het lekkere zwembad en de mooie zonsondergangen.... Nee meneer vond het nodig om te twitteren over ons. Over mij en mijn schattie...
"Zegt het ene Nederlandse stel tegen het andere na een avondje uit: "Bedankt voor de gezelligheid". Dan is het toch ineens een beetje balen dat mijn stem zo ver draagt. En als je dat dan over jezelf leest voel je je toch een beetje een domme Ollander. Oké er zijn sterkere teksten te bedenken...maar als je daarover al moet twitteren zijn je eigen teksten kennelijk helemaal niet zo boeiend. Nu ik er beter over nadenk, heeft de iele Belg zelf ook weinig boeiends gemeld. Gelukkig hoefde ik niet over hem te twitteren, want dan zou ik alleen zijn gekomen tot zijn zeurderige opmerking over het heerlijke zwembad dat ons ter beschikking stond. "Ik ga noooooit weer in dat zwembad zwemmen, want het is veel te klein en dan stoot ik mijn kale hoofdje." Om de volgende dag natuurlijk gewoon weer in het zwembad te duiken, dat dan weer wel.... Dat zwembad was niet klein, hij zag de kant gewoon niet zonder die enorme bril op dat kleine hoofd.
Ik zou misschien niet net zo moeten zeuren als hij, maar ik doe het toch. Want de andere tekst, die ook onmiskenbaar over ons ging, was de volgende. "Trek jij je onderjurk aan, dan doe ik het kraagje van mijn shirt omhoog". Tja, mijn skattige jurkje, waarin ik er overigens beeldig uitzag, een onderjurk noemen, dat mag best. Hij zal zijn bril wel weer niet opgehad hebben. Maar over mijn manlief zijn kraagje zeiken, dat kan écht niet. Hij zag er werkelijk goddelijk uit die avond. Dus er is geen andere conclusie mogelijk; de Belg was jaloers. Maar wij hadden een topvakantie. Met en zonder leuke herinneringen aan die schijnheilige Belgische buurman met het leuke zoontje.
Alles is dus gewoon wéér zoals het lijkt. Leek de Belg iin eerste instantie een narrige, kritische, ietwat on-lieve man. Is ie dat dus ook gewoon. Liet ik me eerst nog een beetje van de wijs brengen doordat hij een ontzettend pienter en schattig zoontje van negen jaar had.... inmiddels weet ik dat lieve zoontjes ook gewoon alleen een lieve moeder kunnen hebben. Inmiddels weet ik óók dat de brom-Belg geen leuke vakantie heeft gehad. Want waarom zou hij anders niet bij zijn telefoon weg te slaan zijn geweest? Ik weet nu wat hij iedere keer deed als hij semi-intellectueel, vanachter zijn überhippe bril die zijn gebrek aan echte hippigheid niet kon verhullen, naar zijn telefoontje zat te staren.
Hij Twitterde. En niet over de heerlijke omgeving, het schitterende uitzicht of over het fijne klimaat waar we van konden genieten op onze berg op Zakynthos. Niet over het prachtige huisje waarin we verbleven, niet over het lekkere zwembad en de mooie zonsondergangen.... Nee meneer vond het nodig om te twitteren over ons. Over mij en mijn schattie...
"Zegt het ene Nederlandse stel tegen het andere na een avondje uit: "Bedankt voor de gezelligheid". Dan is het toch ineens een beetje balen dat mijn stem zo ver draagt. En als je dat dan over jezelf leest voel je je toch een beetje een domme Ollander. Oké er zijn sterkere teksten te bedenken...maar als je daarover al moet twitteren zijn je eigen teksten kennelijk helemaal niet zo boeiend. Nu ik er beter over nadenk, heeft de iele Belg zelf ook weinig boeiends gemeld. Gelukkig hoefde ik niet over hem te twitteren, want dan zou ik alleen zijn gekomen tot zijn zeurderige opmerking over het heerlijke zwembad dat ons ter beschikking stond. "Ik ga noooooit weer in dat zwembad zwemmen, want het is veel te klein en dan stoot ik mijn kale hoofdje." Om de volgende dag natuurlijk gewoon weer in het zwembad te duiken, dat dan weer wel.... Dat zwembad was niet klein, hij zag de kant gewoon niet zonder die enorme bril op dat kleine hoofd.
Ik zou misschien niet net zo moeten zeuren als hij, maar ik doe het toch. Want de andere tekst, die ook onmiskenbaar over ons ging, was de volgende. "Trek jij je onderjurk aan, dan doe ik het kraagje van mijn shirt omhoog". Tja, mijn skattige jurkje, waarin ik er overigens beeldig uitzag, een onderjurk noemen, dat mag best. Hij zal zijn bril wel weer niet opgehad hebben. Maar over mijn manlief zijn kraagje zeiken, dat kan écht niet. Hij zag er werkelijk goddelijk uit die avond. Dus er is geen andere conclusie mogelijk; de Belg was jaloers. Maar wij hadden een topvakantie. Met en zonder leuke herinneringen aan die schijnheilige Belgische buurman met het leuke zoontje.
woensdag 7 juli 2010
Massahysterie
En toen stond ik ineens tussen een juichende, kolkende oranje massa terwijl het bier me om de oren vloog. En ik mopperde niet, ik fronste niet, ik sprong en juichte keihard mee. Mijn oranje boa vloog bijna van mijn nek en de geschminckte vlaggetjes dropen langzaam van mijn wangen... Ik vond het prachtig.
Nederland door naar de finale van het WK. Nu, een dag later ben ik nog steeds in juichstemming. En ik snap er helemaal niks van. Normaal ben ik echt een ijskonijn wanneer het op voetballen aankomt. Keek ik bij Nederland - Brazilië nog verbaasd op toen X bij een doelpunt van Oranje opvloog en keihard JAAAAAAH! riep, nu schreeuwde ik zelf de longen uit mijn lijf op het moment dat de scheidsrechter maar niet affloot. Wat is er toch met me aan de hand?
Dat akelige voetbal verziekt menig zondagavond in mijn leven en nu geniet ik er opeens van. Volgens mij meer vanwege het mooie feestje dan om het mooie voetbal. Al kan ik nou niet bepaald zeggen dat ik het Nederlandse voetbal zo mooi vind. Niet dat ik er veel verstand van heb, maar ik word een beetje moe van die oranje poppetjes die keihard op het doel afstormen en dan ineens allerlei lastige omhaaltjes en kunstjes gaan doen totdat de tegenstander in de weg staat en ze niet meer kunnen scoren.
Maar wat een feest! Iedereen blij, iedereen oranje. Scheisse aan alles en ik ben op mijn best. De massahysterie heeft me gegrepen. DUs haal ik mijn oranje onderbroek zondag nog één keer uit de kast. En daarna wil ik bij hoge uitzondering best eens uit de FC Groningen-mok van X drinken, maar meer voetballiefde zit er voorlopig niet in. Op zondagavond om kwart voor zeven zet ik gewoon weer mijn pruillipje op. Stiekem verlangend naar een mooi EK over twee jaar.
Nederland door naar de finale van het WK. Nu, een dag later ben ik nog steeds in juichstemming. En ik snap er helemaal niks van. Normaal ben ik echt een ijskonijn wanneer het op voetballen aankomt. Keek ik bij Nederland - Brazilië nog verbaasd op toen X bij een doelpunt van Oranje opvloog en keihard JAAAAAAH! riep, nu schreeuwde ik zelf de longen uit mijn lijf op het moment dat de scheidsrechter maar niet affloot. Wat is er toch met me aan de hand?
Dat akelige voetbal verziekt menig zondagavond in mijn leven en nu geniet ik er opeens van. Volgens mij meer vanwege het mooie feestje dan om het mooie voetbal. Al kan ik nou niet bepaald zeggen dat ik het Nederlandse voetbal zo mooi vind. Niet dat ik er veel verstand van heb, maar ik word een beetje moe van die oranje poppetjes die keihard op het doel afstormen en dan ineens allerlei lastige omhaaltjes en kunstjes gaan doen totdat de tegenstander in de weg staat en ze niet meer kunnen scoren.
Maar wat een feest! Iedereen blij, iedereen oranje. Scheisse aan alles en ik ben op mijn best. De massahysterie heeft me gegrepen. DUs haal ik mijn oranje onderbroek zondag nog één keer uit de kast. En daarna wil ik bij hoge uitzondering best eens uit de FC Groningen-mok van X drinken, maar meer voetballiefde zit er voorlopig niet in. Op zondagavond om kwart voor zeven zet ik gewoon weer mijn pruillipje op. Stiekem verlangend naar een mooi EK over twee jaar.
maandag 5 juli 2010
Ik had het niet beter kunnen beschrijven
He broke my heart
And now it's raining
Just to rub it in
I'm at your door
I feel so crazy about it
You'll say I told you so
You saw it long ago
You knew we had to go
I finally came 'round
I'm back on solid ground
Can't let it get me down
It's alright, It's alright, It's alright
Yes I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Sometimes
Some lies
Can take a minute
To fully realize
His tears
Your eyes
Thirty seconds to apologize
You give it one more chance
Just like the time before
But he already know you'd give a hundred more
Until that night in bed
You wake up in a sweat
You're racing to the door
Can't take it anymore
I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Life perfect
Ain't perfect
If you don't know what the struggle's for
Falling down ain't falling down
If you don't cry when you hit the floor
It's called the past cause I'm getting past
And I ain't nothing like I was before
You ought to see me now
Yes I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Alicia Keys en John Mayer
And now it's raining
Just to rub it in
I'm at your door
I feel so crazy about it
You'll say I told you so
You saw it long ago
You knew we had to go
I finally came 'round
I'm back on solid ground
Can't let it get me down
It's alright, It's alright, It's alright
Yes I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Sometimes
Some lies
Can take a minute
To fully realize
His tears
Your eyes
Thirty seconds to apologize
You give it one more chance
Just like the time before
But he already know you'd give a hundred more
Until that night in bed
You wake up in a sweat
You're racing to the door
Can't take it anymore
I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Life perfect
Ain't perfect
If you don't know what the struggle's for
Falling down ain't falling down
If you don't cry when you hit the floor
It's called the past cause I'm getting past
And I ain't nothing like I was before
You ought to see me now
Yes I was burned but I called it a lesson learned
Mistake overturned
So I call it a lesson learned
My soul has returned
So I call it a lesson learned
Another lesson learned
Alicia Keys en John Mayer
Hyves
Hoe was het leven zonder Hyves, Facebook en Twitter? Of onvoorstelbaarder nog; hoe was het leven zonder mobieltje? Ik weet het niet eens meer...
En nu loer ik dus om de haverklap op mijn telefoon om wederom te constateren dat ik echt niet zo belangrijk ben als ik hoop. Bel ik om de haverklap om te vertellen dat ik toch net ietsje pietsje later of juist eerder ben… Sta ik in de supermarkt al aan manlief te vertellen dat ze zijn favoriete drinkontbijtjes nu ook al uit de schappen hebben gehaald, want dat kan echt niet wachten tot ik thuis ben. Check ik drie keer binnen een uur of mijn ouders al thuis zijn met hun kapotte bootje of dat ze nog op het kanaal dobberen, terwijl ik ook best 's avonds even had kunnen horen hoe het gegaan was... Druk druk druk, prikkels prikkels prikkels.
En dan heb ik het nog niet eens over Hyves. Het leek zo leuk, lekker een beetje loeren bij oud klasgenootjes en bij die ene jongen waar ik vroeger een oogje op had, die nu een heel stomme vriendin heeft, hihi. Maar toen werd het ineens de grote tegen-elkaar-op-boks-show. Nou ja, dat heb ik er misschien ook zelf van gemaakt. Opeens doken in ieder geval overal prachtige foto's van nog prachtiger mensen op (die in het echt gelukkig toch best een beetje tegen vielen). Ineens werd ik me er van bewust dat heel veel mensen heel veel spannende dingen doen en dat ze hele interessante vrienden hebben. En veel vrienden ook… En toen voelde ik me een sukkel. Want ik heb helemaal niet zoveel vrienden en ik beleef ook niet heel veel spannende dingen. Begrijp me niet verkeerd, mijn leven is prachtig, maar het laat zich niet echt vatten in wonderbaarlijk flitsende kiekjes… Want elke keer dat een moment suprème zich aandient, heb ik een groen stukje tussen mijn tanden, groeit er een rare haar uit mijn kin, is er niemand in de buurt om een foto te nemen of zit mijn vinger voor de lens. Er is altijd wel wat. En dus kom ik niet verder dan zwaar geposeerde exemplaren die niet goed weergeven hoe fantastisch het was.
Het allerergste is nog wel dat ook exen hun leven tentoonspreiden via internet. En hoe stom ze inmiddels toch echt wel zijn, je loert toch. Ik tenminste wel, heel soms. En dan zie ik foto's die me aan het denken zetten. Of lees ik teksten die mijn wenkbrauwen doen fronsen. De ene keer pakt het goed uit en vraag ik me hoofdschuddend af hoe ik ooit heb kunnen denken dat we een 'match made in heaven' waren. De andere keer is het resultaat iets minder geslaagd en twijfel ik aan mijn kritische oordeel. Want hij lacht ineens toch best wel schattig en zijn leven ziet er toch best geslaagd uit…
Dus ik kap er mee. Niet met bellen en smsen. Nee, dat blijf ik gewoon doen met de mensen die echt belangrijk voor me zijn. Die hoef ik niet met hippe plaatjes te overtuigen van mijn bruisendheid… Maar dat Hyves is straks gewoon Schluss. Vanaf mijn dertigste laat ik alle ballast uit de twintiger jaren achter me en dus gaat Hyves eruit. Weg ermee! Niet meer opboksen, niet meer loeren. Niet meer mikken op de mooiste foto. Die paar leuke kiekjes die wel lukken, komen gewoon lekker in een lijstje op de kast. Op de kast in mijn allerprachtigste huis, waar ik woon met mijn allerleukste lief, dat dan weer wel [Boks, boks, pronk, pronk ;-)]
En nu loer ik dus om de haverklap op mijn telefoon om wederom te constateren dat ik echt niet zo belangrijk ben als ik hoop. Bel ik om de haverklap om te vertellen dat ik toch net ietsje pietsje later of juist eerder ben… Sta ik in de supermarkt al aan manlief te vertellen dat ze zijn favoriete drinkontbijtjes nu ook al uit de schappen hebben gehaald, want dat kan echt niet wachten tot ik thuis ben. Check ik drie keer binnen een uur of mijn ouders al thuis zijn met hun kapotte bootje of dat ze nog op het kanaal dobberen, terwijl ik ook best 's avonds even had kunnen horen hoe het gegaan was... Druk druk druk, prikkels prikkels prikkels.
En dan heb ik het nog niet eens over Hyves. Het leek zo leuk, lekker een beetje loeren bij oud klasgenootjes en bij die ene jongen waar ik vroeger een oogje op had, die nu een heel stomme vriendin heeft, hihi. Maar toen werd het ineens de grote tegen-elkaar-op-boks-show. Nou ja, dat heb ik er misschien ook zelf van gemaakt. Opeens doken in ieder geval overal prachtige foto's van nog prachtiger mensen op (die in het echt gelukkig toch best een beetje tegen vielen). Ineens werd ik me er van bewust dat heel veel mensen heel veel spannende dingen doen en dat ze hele interessante vrienden hebben. En veel vrienden ook… En toen voelde ik me een sukkel. Want ik heb helemaal niet zoveel vrienden en ik beleef ook niet heel veel spannende dingen. Begrijp me niet verkeerd, mijn leven is prachtig, maar het laat zich niet echt vatten in wonderbaarlijk flitsende kiekjes… Want elke keer dat een moment suprème zich aandient, heb ik een groen stukje tussen mijn tanden, groeit er een rare haar uit mijn kin, is er niemand in de buurt om een foto te nemen of zit mijn vinger voor de lens. Er is altijd wel wat. En dus kom ik niet verder dan zwaar geposeerde exemplaren die niet goed weergeven hoe fantastisch het was.
Het allerergste is nog wel dat ook exen hun leven tentoonspreiden via internet. En hoe stom ze inmiddels toch echt wel zijn, je loert toch. Ik tenminste wel, heel soms. En dan zie ik foto's die me aan het denken zetten. Of lees ik teksten die mijn wenkbrauwen doen fronsen. De ene keer pakt het goed uit en vraag ik me hoofdschuddend af hoe ik ooit heb kunnen denken dat we een 'match made in heaven' waren. De andere keer is het resultaat iets minder geslaagd en twijfel ik aan mijn kritische oordeel. Want hij lacht ineens toch best wel schattig en zijn leven ziet er toch best geslaagd uit…
Dus ik kap er mee. Niet met bellen en smsen. Nee, dat blijf ik gewoon doen met de mensen die echt belangrijk voor me zijn. Die hoef ik niet met hippe plaatjes te overtuigen van mijn bruisendheid… Maar dat Hyves is straks gewoon Schluss. Vanaf mijn dertigste laat ik alle ballast uit de twintiger jaren achter me en dus gaat Hyves eruit. Weg ermee! Niet meer opboksen, niet meer loeren. Niet meer mikken op de mooiste foto. Die paar leuke kiekjes die wel lukken, komen gewoon lekker in een lijstje op de kast. Op de kast in mijn allerprachtigste huis, waar ik woon met mijn allerleukste lief, dat dan weer wel [Boks, boks, pronk, pronk ;-)]
Abonneren op:
Posts (Atom)