Het eerste nachtje in het hotel zit erop. We zijn gisteravond aangekomen, hebben wat rondgekeken, lekker gegeten en heerlijk geslapen. Jij staat met je warrige haar op het balkon en loert naar het zwembad. Het is nog vroeg en dus rustig. Toch liggen alle bedjes al vol met handdoeken.
Huh?
Ze bestaan dus echt, die vaders (natuurlijk allemaal uit Engeland) die 's ochtends in alle vroegte hun hotelkamer verlaten met hun armen vol badlakens. Stilletjes op rooftocht naar een mooi plekje aan de rand van het zwembad. 'Territorium'; dat woord komt bij me op. Ze willen hun territorium afbakenen. Oerinstincten spelen kennelijk ernstig op onder de Spaanse zon.
Waarom hebben jij en ik daar geen last van? Het is toch gewoon vakantie? Als er geen plaats is, hebben we pech. Maar er zijn zoveel bedjes, altijd plaats. Misschien dan niet rechtsvoor bij het fonteintje of linksachter, enigszins in de schaduw, maar overal lig je even lekker.
Engelsen, het is een bijzonder volkje. En dan bedoel ik niet de Engelsen zoals je ze gewoon ziet bij de BBC, maar de Engelsen op vakantie. Nog nooit heb ik zoveel plakplaatjes op één vierkante kilometer gezien. Namen, hartjes, roosjes, tribals, alles passeert de revue. Maar een stijlvol, origineel exemplaar? Nergens te bekennen...
En dan de klederdracht. Het moet een soort klederdracht zijn, want ze zien er allemaal hetzelfde uit. Te korte, te doorschijnende, te strakke kleding, waar aan alle mogelijke kanten vet en plakplaatjes onderuit puilen. En hakken waar je duizelig van wordt en waarop ze doodongelukkig door de niet zo mooi gestrate weggetjes van Spanje strompelen. Dat voor wat betreft de dames.
En de mannen? Die geven overal, op alle manieren uiting aan hun liefde voor de club. Welke club maakt niet uit, als je maar altijd in sporttenue en op sportschoenen loopt en een plakplaatje van je club hebt. Met een wapen van de club op je rug ben je pas écht DE man, en dan trek je dus bij iedere mogelijke gelegenheid geen shirtje aan.
Kinderen zijn nog een aparte categorie. Jongetjes zijn de kleine exemplaren van pa (als pa nog in de picture is) versierd met grote glimmende nepdiamanten in de veel te kleine oortjes en in het haar geschoren figuurtjes. Meisjes hebben veel te grote ringen in de oren en veel te blote hempjes, jurkjes of rokjes. En natuurlijk prop je die nog niet volgroeide voetjes in hakjes. Why not, darling?
Gelukkig was in elke kroeg en in elk restaurant avond aan avond te zien dat niet alle Engelsen zo zijn (al waren er ook wel een paar thuisgebleven). 'Britain's got talent' was elke avond te zien. Eerst de halve finales en toen de finale. Skitterende televisie, we konden er gewoon niet omheen. We waren er getuige van hoe Susan Boyle tweede werd. Een huisvrouw zonder plakplaatjes, met enorme wenkbrauwen en een soepjurk. Gelukkig zijn er dus ook zulke exemplaren in Engeland te vinden. Laten we daar een pint of beer op drinken! Somewhere on this planet it must be five o'clock ;-)
donderdag 4 juni 2009
Woelige wereld
20 bij 45 centimeter ontvouwt zich een prachtig schouwspel voor mijn ogen... Ik word er stil van. Met mijn hoofd tegen het vliegtuigraampje gedrukt vraag ik me af waarom ik nooit eerder naar buiten durfde te kijken, laat staan bij het raampje zitten.
Met een brok in mijn keel en tranen die hun best doen om door te breken geniet ik van het mooiste plaatje ooit. En er gaat zoveel door me heen.
Prachtige bergen met witte toppen prikken de hoogte in en doen hun best de rozige wolken te raken. Een zonnige gloed geeft de wolken van bovenaf een wollige uitstraling, bijna suikerspinnig. Nare herinneringen overdekt met een zachte deken van geluk. Daar moet ik aan denken...
Als de wereld zo groots en mooi is, waarom laat ik mijn geluk dan nog beïnvloeden door dingen die ooit mis zijn gegaan? Waarom leef ik niet gewoon nu? Nederigheid en een onmetelijk besef van waar het om draait...mijn hart bonkt er van. Alsof alle geluk en al het verdriet in één keer door mijn aderen stroomt.
Stilletjes draai ik me om bekijk ik jou stiekem vanachter mijn veel te grote zonnebril. Verzonken in je boek, je haar in de war, een glimlach om je mond, je hand op mijn been, roze shirtje, rode neus, witte gympen. Schoonheid voor en achter me. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Met jou kan ik die woelige wereld onder ons gemakkelijk aan.
Met een brok in mijn keel en tranen die hun best doen om door te breken geniet ik van het mooiste plaatje ooit. En er gaat zoveel door me heen.
Prachtige bergen met witte toppen prikken de hoogte in en doen hun best de rozige wolken te raken. Een zonnige gloed geeft de wolken van bovenaf een wollige uitstraling, bijna suikerspinnig. Nare herinneringen overdekt met een zachte deken van geluk. Daar moet ik aan denken...
Als de wereld zo groots en mooi is, waarom laat ik mijn geluk dan nog beïnvloeden door dingen die ooit mis zijn gegaan? Waarom leef ik niet gewoon nu? Nederigheid en een onmetelijk besef van waar het om draait...mijn hart bonkt er van. Alsof alle geluk en al het verdriet in één keer door mijn aderen stroomt.
Stilletjes draai ik me om bekijk ik jou stiekem vanachter mijn veel te grote zonnebril. Verzonken in je boek, je haar in de war, een glimlach om je mond, je hand op mijn been, roze shirtje, rode neus, witte gympen. Schoonheid voor en achter me. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Met jou kan ik die woelige wereld onder ons gemakkelijk aan.
dinsdag 26 mei 2009
Voor jou leave
Kijk omhoog naar de grijze wolken
Sta fier overeind
En voel de regen over je gezicht
Laat je tranen stromen
Blijf trots en dapper
En houd je hoofd omhoog gericht
Totdat de zon erop zal schijnen
je tranen verandert in zoute strepen
en je hart verlicht
Sta fier overeind
En voel de regen over je gezicht
Laat je tranen stromen
Blijf trots en dapper
En houd je hoofd omhoog gericht
Totdat de zon erop zal schijnen
je tranen verandert in zoute strepen
en je hart verlicht
Sip
Ik ben sip. En waarom nou? Ik zit toch heerlijk te werken? Ga morgen heerlijk op vakantie, heb allemaal leuke kleren gescoord, vanavond zie ik de man weer...niets te klagen toch? En al helemaal geen reden om sip te zijn.
Maar toch ben ik sip. Door herinneringen. Niet door het nu. Toch raar dat je eigen lichaam, je eigen hersenen, ertoe in staat zijn je gevoel te beïnvloeden in een richting die je zelf niet lijkt te kiezen. Of kies ik er zelf voor? Ik weet het niet. Maar ik accepteer het. Sip zijn hoort erbij. Zeker als je bedenkt dat alle nare dingen deze week een jaar geleden tot volle uitbarsting kwamen. Kennelijk is dit het moment om er nog eens bij stil te staan.
Dus dat doe ik. Sippig denk ik terug. En bedenk ik hoe naar het was om oma te verliezen en hoe goed dat andere verlies voor me is geweest. En voel ik de vraagtekens weer borrelen in mijn buik, waarom liep alles zo anders dan gedacht? Tis zoals tis.
Maar elke wolk heeft een zilveren randje. Dus ook mijn sippigheids-wolk. Het zilveren randje wordt gevormd door het besef dat ik sterker ben geworden en mezelf heb gevonden na een lastige tijd. Een belangrijk ander deel van het zilveren randje stapt morgen met mij in het vliegtuig om af te reizen naar zonniger oorden. Reken maar dat die paar kleine wolkjes die daar voorbij drijven een gouden randje hebben.
Een jaar voorbij... laat de toekomst maar komen!
Voel me nu toch ineens een stuk minder sip.
Maar toch ben ik sip. Door herinneringen. Niet door het nu. Toch raar dat je eigen lichaam, je eigen hersenen, ertoe in staat zijn je gevoel te beïnvloeden in een richting die je zelf niet lijkt te kiezen. Of kies ik er zelf voor? Ik weet het niet. Maar ik accepteer het. Sip zijn hoort erbij. Zeker als je bedenkt dat alle nare dingen deze week een jaar geleden tot volle uitbarsting kwamen. Kennelijk is dit het moment om er nog eens bij stil te staan.
Dus dat doe ik. Sippig denk ik terug. En bedenk ik hoe naar het was om oma te verliezen en hoe goed dat andere verlies voor me is geweest. En voel ik de vraagtekens weer borrelen in mijn buik, waarom liep alles zo anders dan gedacht? Tis zoals tis.
Maar elke wolk heeft een zilveren randje. Dus ook mijn sippigheids-wolk. Het zilveren randje wordt gevormd door het besef dat ik sterker ben geworden en mezelf heb gevonden na een lastige tijd. Een belangrijk ander deel van het zilveren randje stapt morgen met mij in het vliegtuig om af te reizen naar zonniger oorden. Reken maar dat die paar kleine wolkjes die daar voorbij drijven een gouden randje hebben.
Een jaar voorbij... laat de toekomst maar komen!
Voel me nu toch ineens een stuk minder sip.
Hemel
Vandaag een jaar geleden. Zat ik met tranen in mijn ogen aan je bed en hoorde ik je kermen. Je was zo wit, zo broos, zo klein. Ik wist dat het niet lang meer zou duren en voelde me zo verdrietig.
De volgende dag werd ik wakker en zou jij nooit meer wakker worden. Morgen ben je één jaar dood, lieve oma.
Je was zo mooi. Al je rimpels waren verdwenen en je glansde een beetje. Je haar mooi, geen ladders in je panty. Maar je voelde zo koud. Niet meer die lekker warme, ietwat smoezelige, maar o zo lieve en gezellige oma. Die was weg. In de hemel denk ik.... Want daar was je van overtuigd.
'Laat de poort der hemelen wijd geopend zijn voor haar, wiens huis en hart openstonden voor iedereen.'
Die tekst vond ik in één van je bijbeltjes. Je had hem zelf opgeschreven. Ik vond hem prachtig. En zo op jou van toepassing. Als de tekst waar is, heb jij een ereplaatsje in de hemel want niemand was zo gul, gastvrij en warm als jij. Ik ben trots dat je mijn oma bent geweest.
Maar wat heb ik je al veel gemist. Het was een moeilijke tijd na je overlijden, niet alleen omdat ik jou moest missen, maar ook omdat er veel dingen veranderden in mijn leven. Maar oma, het gaat nu heel erg goed. Ik weet zeker dat je met een gerust hart naar beneden kijkt en dan zachtjes in de hand van opa knijpt, en misschien zelfs wel naar hem knipoogt.
Ik knipoog morgen vanuit de lucht naar jou!
De volgende dag werd ik wakker en zou jij nooit meer wakker worden. Morgen ben je één jaar dood, lieve oma.
Je was zo mooi. Al je rimpels waren verdwenen en je glansde een beetje. Je haar mooi, geen ladders in je panty. Maar je voelde zo koud. Niet meer die lekker warme, ietwat smoezelige, maar o zo lieve en gezellige oma. Die was weg. In de hemel denk ik.... Want daar was je van overtuigd.
'Laat de poort der hemelen wijd geopend zijn voor haar, wiens huis en hart openstonden voor iedereen.'
Die tekst vond ik in één van je bijbeltjes. Je had hem zelf opgeschreven. Ik vond hem prachtig. En zo op jou van toepassing. Als de tekst waar is, heb jij een ereplaatsje in de hemel want niemand was zo gul, gastvrij en warm als jij. Ik ben trots dat je mijn oma bent geweest.
Maar wat heb ik je al veel gemist. Het was een moeilijke tijd na je overlijden, niet alleen omdat ik jou moest missen, maar ook omdat er veel dingen veranderden in mijn leven. Maar oma, het gaat nu heel erg goed. Ik weet zeker dat je met een gerust hart naar beneden kijkt en dan zachtjes in de hand van opa knijpt, en misschien zelfs wel naar hem knipoogt.
Ik knipoog morgen vanuit de lucht naar jou!
maandag 25 mei 2009
woensdag 20 mei 2009
Verwondering
Verwondering. Dat woord komt gebruik ik wel eens om uit te leggen waarom ik blog. Om mijn verwondering over de wereld te uiten en delen. Het woord verwondering herbergt iets positiefs. Misschien omdat het woord 'wonder' er in voorkomt en een wonder toch eigenlijk altijd iets moois is. Vandaag verwonder ik me ook. Maar niet op een positieve manier.
Zo nu en dan loer ik even op nu.nl. Een beetje afleiding tussen de bedrijven door. En lekker op de hoogte blijven. Een blik op nu.nl zorgt vandaag voor één en al verwondering. Wat lees ik daar zoal?
De premier reageert op de breuk tussen Jan en Yolanthe
Dood Patrick Swayze wordt ontkend
Adam Curry en Patricia Paay uit elkaar wegens overspel van Adam
Een jongen van 16 doodgestoken door een twee jongens van 17 en 18 en een meisje van 16
Wilders wordt zeker vervolgd voor haatzaaien en discriminatie
Dat is me nogal een rijtje. Een rijtje om je over te verwonderen. Een rijtje om kwaad over te worden. Dus dat ben ik. Een beetje.
Onze premier houdt zich kennelijk bezig met de breuk van Jan en Yolanthe. Dat is nog tot daar aan toe, maar waarom zegt hij daar iets over? Doe normaal en doe waar je voor bent aangenomen. Moeten we straks gaan beleven dat kamervragen worden gesteld over de integriteit van de gemiddelde parkeergaragemedewerker die beelden van Yolanthe en Wesley verkoopt aan RTL?
Patrick Swayze was volgens verschillende media overleden, maar dat blijkt toch niet waar te zijn. Hoe kun je daar nou verkeerd over berichten? Je bent dood of levend en niet een beetje dood. Gun die man zijn waardigheid!
Adam en Patries uit elkaar. Adam is een eikel. Patries is een schat.
Kinderen die kinderen doodsteken. Daar hoef ik niets over te zeggen...dat spreekt voor zich.
En dan, de klap op de vuurpijl. Wilders wordt vervolgd. Als je kijkt naar zaken van leven of dood is dit misschien het onderwerp waar ik me wat minder over op zou moeten winden. Maar niet dus!
Hoezeer ik ook moe wordt van Wilders en zijn populistisch gelul, ik baal ervan dat in ons land een strafrechtelijk onderzoek naar, en nu dus een vervolging wordt ingesteld van een politicus die zich negatief uitlaat over de Islam. Ik ben het bijna nooit met Wilders eens. Maar we kennen vrijheid van meningsuiting in Nederland. En dat is een groot goed. Die vrijheid mag van mij heel erg ver gaan. Zeker als je politiek bedrijft die kennelijk door heel veel (domme) Nederlanders op prijs wordt gesteld. Hij zegt wat helaas velen denken. En dat mag van mij.
Is het haatzaaiend als je de Koran vergelijkt met praktijken van Hitler? Misschien? Maar misschien is het ook gewoon een onsmakelijke mening van een naar mannetje met een gek kapsel. Wanneer zaai je haat? Wanneer discrimineer je? Het is moeilijk vast te stellen. Maar als ik hoor wat Wilders zegt en zie wat hij doet, zie ik iemand die op de rand balanceert, maar net slim genoeg is om er niet overheen te donderen. Hij gaat ver, maar niet te ver.
En wat doet Nederland? Die vervolgt hem. Een aanslag op de vrijheid van meningsuiting. Waarom vertrouwen we er niet gewoon op dat die man zijn eigen graf wel graaft en dat de bevolking wanneer het er op aan komt in het stemhokje, echt wel weet dat ze niet op hem moeten stemmen. Waarom willen we hem uitroeien? Ik spreek dan nog niet eens over de aanzuigende werking die zijn slachtofferrol voor velen zal hebben. Dit levert hem juist stemmen op. Van mensen die net als ik balen van het verlies van vrijheid maar net niet slim genoeg zijn om te snappen dat we voor een oplossing van de problemen niet bij Geert moeten zijn.
Eén voorspelling: Vrijspraak, en dan gewoon weer vrijheid.
Zo nu en dan loer ik even op nu.nl. Een beetje afleiding tussen de bedrijven door. En lekker op de hoogte blijven. Een blik op nu.nl zorgt vandaag voor één en al verwondering. Wat lees ik daar zoal?
De premier reageert op de breuk tussen Jan en Yolanthe
Dood Patrick Swayze wordt ontkend
Adam Curry en Patricia Paay uit elkaar wegens overspel van Adam
Een jongen van 16 doodgestoken door een twee jongens van 17 en 18 en een meisje van 16
Wilders wordt zeker vervolgd voor haatzaaien en discriminatie
Dat is me nogal een rijtje. Een rijtje om je over te verwonderen. Een rijtje om kwaad over te worden. Dus dat ben ik. Een beetje.
Onze premier houdt zich kennelijk bezig met de breuk van Jan en Yolanthe. Dat is nog tot daar aan toe, maar waarom zegt hij daar iets over? Doe normaal en doe waar je voor bent aangenomen. Moeten we straks gaan beleven dat kamervragen worden gesteld over de integriteit van de gemiddelde parkeergaragemedewerker die beelden van Yolanthe en Wesley verkoopt aan RTL?
Patrick Swayze was volgens verschillende media overleden, maar dat blijkt toch niet waar te zijn. Hoe kun je daar nou verkeerd over berichten? Je bent dood of levend en niet een beetje dood. Gun die man zijn waardigheid!
Adam en Patries uit elkaar. Adam is een eikel. Patries is een schat.
Kinderen die kinderen doodsteken. Daar hoef ik niets over te zeggen...dat spreekt voor zich.
En dan, de klap op de vuurpijl. Wilders wordt vervolgd. Als je kijkt naar zaken van leven of dood is dit misschien het onderwerp waar ik me wat minder over op zou moeten winden. Maar niet dus!
Hoezeer ik ook moe wordt van Wilders en zijn populistisch gelul, ik baal ervan dat in ons land een strafrechtelijk onderzoek naar, en nu dus een vervolging wordt ingesteld van een politicus die zich negatief uitlaat over de Islam. Ik ben het bijna nooit met Wilders eens. Maar we kennen vrijheid van meningsuiting in Nederland. En dat is een groot goed. Die vrijheid mag van mij heel erg ver gaan. Zeker als je politiek bedrijft die kennelijk door heel veel (domme) Nederlanders op prijs wordt gesteld. Hij zegt wat helaas velen denken. En dat mag van mij.
Is het haatzaaiend als je de Koran vergelijkt met praktijken van Hitler? Misschien? Maar misschien is het ook gewoon een onsmakelijke mening van een naar mannetje met een gek kapsel. Wanneer zaai je haat? Wanneer discrimineer je? Het is moeilijk vast te stellen. Maar als ik hoor wat Wilders zegt en zie wat hij doet, zie ik iemand die op de rand balanceert, maar net slim genoeg is om er niet overheen te donderen. Hij gaat ver, maar niet te ver.
En wat doet Nederland? Die vervolgt hem. Een aanslag op de vrijheid van meningsuiting. Waarom vertrouwen we er niet gewoon op dat die man zijn eigen graf wel graaft en dat de bevolking wanneer het er op aan komt in het stemhokje, echt wel weet dat ze niet op hem moeten stemmen. Waarom willen we hem uitroeien? Ik spreek dan nog niet eens over de aanzuigende werking die zijn slachtofferrol voor velen zal hebben. Dit levert hem juist stemmen op. Van mensen die net als ik balen van het verlies van vrijheid maar net niet slim genoeg zijn om te snappen dat we voor een oplossing van de problemen niet bij Geert moeten zijn.
Eén voorspelling: Vrijspraak, en dan gewoon weer vrijheid.
Troela
Twas wat. Het nieuws gisteren. Heb ik er eerder al een blog aan gewijd, voortschrijdend inzicht maakt deze nieuwe blog nodig. Ik dans niet meer op mijn stoel want Jan is verdrietig.
Het was de dinsdag die volgens Albert Verlinde showbizzgeschiedenis zou worden. De dag dat Jan en Yolanthe officieel bekend maakten officieel uit elkaar te zijn.
Ik ging eten bij de vriendin die van de stoel was gevallen. Het eten was heerlijk. Maar zodra het grote nieuws in beeld kwam, moesten we van tafel voor de tv. Om maar niets te missen van de speekseluitwisseling tussen Yolanthe en de voetballer in een parkeergarage om vier uur 's nachts. Daar zaten we dan. Vol plaatsvervangende schaamte. En ineens drong het tot me door dat het net even anders moet zijn geweest dan de twee in een persbericht naar buiten brachten. Jan is verdrietig en Yolanthe staat al met een ander te zoenen. Dan ging het niet al een tijdje niet goed en is niet in onderling overleg besloten om er mee te stoppen. Dan ging mevrouw gewoon vreemd en meneer was kapot.
Dus nu denk ik aan Jan. In zijn grote huis. Met een wandschildering van hem en Yolanthe op de badkamermuur (huh?). Zou hij zich nu gewoon een tijdje niet wassen? Of zijn de drie J's al komen sauzen. De arme ziel. Daar zit je dan, in je huisje vol Yolanthe. Met je arm vol Yolanthe. Met je hoofd vol Spaanse woorden (Jan zat op les). En dan? Ajuto!!!!
Maar Jan komt er overheen. Sterker dan ooit, met een echt leuke meid aan zijn zij. Zo eentje waarvan niet de nekharen overeind gaan staan door haar eeuwige gedweep. Ik kon het toch niet laten om gisteren - terwijl Yolanthe werd getoond in recente beelden en weer eens haar liefde voor Jan tentoonspreidde - te zeggen dat ze in ONM nog nooit zo goed had geacteerd. Tis een troela.
Natuurlijk gaan relaties uit. En natuurlijk worden mensen verliefd op iemand anders. Maar zoen dan niet in het openbaar. Heb nog iets van respect voor de man die zoveel om je geeft. Doe een kusje achter gesloten deuren, of wacht er gewoon nog even mee.
Ik vond Yolanthe al stom om alle verkeerde redenen, toch lekker dat ze me nu een goede reden heeft gegeven.
Het was de dinsdag die volgens Albert Verlinde showbizzgeschiedenis zou worden. De dag dat Jan en Yolanthe officieel bekend maakten officieel uit elkaar te zijn.
Ik ging eten bij de vriendin die van de stoel was gevallen. Het eten was heerlijk. Maar zodra het grote nieuws in beeld kwam, moesten we van tafel voor de tv. Om maar niets te missen van de speekseluitwisseling tussen Yolanthe en de voetballer in een parkeergarage om vier uur 's nachts. Daar zaten we dan. Vol plaatsvervangende schaamte. En ineens drong het tot me door dat het net even anders moet zijn geweest dan de twee in een persbericht naar buiten brachten. Jan is verdrietig en Yolanthe staat al met een ander te zoenen. Dan ging het niet al een tijdje niet goed en is niet in onderling overleg besloten om er mee te stoppen. Dan ging mevrouw gewoon vreemd en meneer was kapot.
Dus nu denk ik aan Jan. In zijn grote huis. Met een wandschildering van hem en Yolanthe op de badkamermuur (huh?). Zou hij zich nu gewoon een tijdje niet wassen? Of zijn de drie J's al komen sauzen. De arme ziel. Daar zit je dan, in je huisje vol Yolanthe. Met je arm vol Yolanthe. Met je hoofd vol Spaanse woorden (Jan zat op les). En dan? Ajuto!!!!
Maar Jan komt er overheen. Sterker dan ooit, met een echt leuke meid aan zijn zij. Zo eentje waarvan niet de nekharen overeind gaan staan door haar eeuwige gedweep. Ik kon het toch niet laten om gisteren - terwijl Yolanthe werd getoond in recente beelden en weer eens haar liefde voor Jan tentoonspreidde - te zeggen dat ze in ONM nog nooit zo goed had geacteerd. Tis een troela.
Natuurlijk gaan relaties uit. En natuurlijk worden mensen verliefd op iemand anders. Maar zoen dan niet in het openbaar. Heb nog iets van respect voor de man die zoveel om je geeft. Doe een kusje achter gesloten deuren, of wacht er gewoon nog even mee.
Ik vond Yolanthe al stom om alle verkeerde redenen, toch lekker dat ze me nu een goede reden heeft gegeven.
dinsdag 19 mei 2009
Stoelendans
De een valt van zijn stoel. De ander gaat erop staan dansen.
J en J zijn uit elkaar. Het droompaar van de eeuw, als je de bladen en andere media de afgelopen jaren mocht geloven...
Waarom reageren mensen daar zo verschillend op? (Je kunt je trouwens afvragen waarom mensen daar überhaupt op reageren, maar dat geheel ter zijde.)
Ik ben stiekem toch wel één van de mensen die op zijn stoel gaat staan dansen bij zulk nieuws. En waarom? Is het omdat ze bij iedere gelegenheid die er was van de daken schreeuwden hoe geweldig ze het samen hadden en hoe gelukkig ze wel niet waren? Zou kunnen...op het laatst stond er gewoon een teiltje naast de bank voor het geval Yolanthe (het is helemaal niet met een J) weer eens in beeld dook met een glimlach van oor tot oor en mooie woorden over de spetter Jan. Jan is ge-wel-dig! Jan was ge-wel-dig...
Toen Jan zijn nieuwe plakplaatje met een Spaanse tekst voor Yolan in beeld bracht heb ik een week aan de diarreeremmers gezeten. Het doet wat met je, zulk nieuws.
Maar goed, het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat het gewoon pure afgunst was en dat ik daarom op de stoel heb staan dansen. Ook ik ben maar een mens...en ook ik ben wel eens afgunstig. Met zijn allen moesten we zien hoe het nieuwe huis van Jan en Yol in Volendam uit de grond werd gestampt. Met zijn allen moesten we horen hoe Jan en Yol graag kindjes wilden. Met zijn allen moesten we horen hoe Jan zong over Yol en haar vader. Het was gewoon te mooi allemaal. Ook ik wil een rijke vent met een kast van een huis, ook ik wil kindertjes en ook ik wil een man die een liedje voor me zingt. Ik heb het getroffen, maar zingen doet die van mij niet.... En die van Yol wel, dus was Yol stom. En Jan werd ineens ook stom, omdat ie Yol leuk vond. Vrouwenlogica...
Een derde reden voor mijn stoelendans is misschien wel Yol zelf. Yol is mooi, moet ik vaak horen. Yol is lol. Mannen vinden Yolanthe een lekker wijf... Dat zie ik natuurlijk ook wel...maar waarom ziet niemand wat ik wel zie? Ze kan het niet zo goed op televisie. Ze heeft niet zo heel veel mee te brengen bij een presentatie of acteergedoetje. Alleen haar mooie snoetje. Waarbij je je trouwens kunt afvragen hoe Yol er uit zou zien zonder die prachtige krullen van d'r. Misschien is het dan gewoon een middelmatig typetje...ik geloof daar heilig in. De meeste mannen zullen daar wel anders over denken. (Ze schijnt ook een lekker lijf te hebben...ik verkeer nog in de ontkenningsfase.)
Nou goed, ik denk dat ik de stoelendans wel aardig verklaard heb.
Maar vriendin X stond niet op haar stoel. Die viel eraf. En hard. Een illusie naar de maan. Ze wilde zo zijn als Jan en Yolanthe. Hoe ben je dan, als J en Y??? Laaiend gelukkig, levend in een sprookje? Of gewoon goed in het jezelf voor de gek houden en de hele wereld erbij. Lieve X, als wij af en toe ups en downs ervaren met onze (overigens übergeweldige kerels), dan heeft de rest van de wereld dat toch gewoon óók? Dan bestaat het toch gewoon niet dat mensen alleen maar lyrisch over elkaar zijn en nooit een probleempje ervaren? Ik vertrouw overgelukkige mensen al jaren niet meer (sinds ik zelf ben gestopt met acteren). Tis nep.
Juist die mensen vallen het hardst op hun snuit als het sprookje uit is.
Tenzij ze een rijke voetballer aan de haak slaan.... Mag ik een teiltje?
J en J zijn uit elkaar. Het droompaar van de eeuw, als je de bladen en andere media de afgelopen jaren mocht geloven...
Waarom reageren mensen daar zo verschillend op? (Je kunt je trouwens afvragen waarom mensen daar überhaupt op reageren, maar dat geheel ter zijde.)
Ik ben stiekem toch wel één van de mensen die op zijn stoel gaat staan dansen bij zulk nieuws. En waarom? Is het omdat ze bij iedere gelegenheid die er was van de daken schreeuwden hoe geweldig ze het samen hadden en hoe gelukkig ze wel niet waren? Zou kunnen...op het laatst stond er gewoon een teiltje naast de bank voor het geval Yolanthe (het is helemaal niet met een J) weer eens in beeld dook met een glimlach van oor tot oor en mooie woorden over de spetter Jan. Jan is ge-wel-dig! Jan was ge-wel-dig...
Toen Jan zijn nieuwe plakplaatje met een Spaanse tekst voor Yolan in beeld bracht heb ik een week aan de diarreeremmers gezeten. Het doet wat met je, zulk nieuws.
Maar goed, het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat het gewoon pure afgunst was en dat ik daarom op de stoel heb staan dansen. Ook ik ben maar een mens...en ook ik ben wel eens afgunstig. Met zijn allen moesten we zien hoe het nieuwe huis van Jan en Yol in Volendam uit de grond werd gestampt. Met zijn allen moesten we horen hoe Jan en Yol graag kindjes wilden. Met zijn allen moesten we horen hoe Jan zong over Yol en haar vader. Het was gewoon te mooi allemaal. Ook ik wil een rijke vent met een kast van een huis, ook ik wil kindertjes en ook ik wil een man die een liedje voor me zingt. Ik heb het getroffen, maar zingen doet die van mij niet.... En die van Yol wel, dus was Yol stom. En Jan werd ineens ook stom, omdat ie Yol leuk vond. Vrouwenlogica...
Een derde reden voor mijn stoelendans is misschien wel Yol zelf. Yol is mooi, moet ik vaak horen. Yol is lol. Mannen vinden Yolanthe een lekker wijf... Dat zie ik natuurlijk ook wel...maar waarom ziet niemand wat ik wel zie? Ze kan het niet zo goed op televisie. Ze heeft niet zo heel veel mee te brengen bij een presentatie of acteergedoetje. Alleen haar mooie snoetje. Waarbij je je trouwens kunt afvragen hoe Yol er uit zou zien zonder die prachtige krullen van d'r. Misschien is het dan gewoon een middelmatig typetje...ik geloof daar heilig in. De meeste mannen zullen daar wel anders over denken. (Ze schijnt ook een lekker lijf te hebben...ik verkeer nog in de ontkenningsfase.)
Nou goed, ik denk dat ik de stoelendans wel aardig verklaard heb.
Maar vriendin X stond niet op haar stoel. Die viel eraf. En hard. Een illusie naar de maan. Ze wilde zo zijn als Jan en Yolanthe. Hoe ben je dan, als J en Y??? Laaiend gelukkig, levend in een sprookje? Of gewoon goed in het jezelf voor de gek houden en de hele wereld erbij. Lieve X, als wij af en toe ups en downs ervaren met onze (overigens übergeweldige kerels), dan heeft de rest van de wereld dat toch gewoon óók? Dan bestaat het toch gewoon niet dat mensen alleen maar lyrisch over elkaar zijn en nooit een probleempje ervaren? Ik vertrouw overgelukkige mensen al jaren niet meer (sinds ik zelf ben gestopt met acteren). Tis nep.
Juist die mensen vallen het hardst op hun snuit als het sprookje uit is.
Tenzij ze een rijke voetballer aan de haak slaan.... Mag ik een teiltje?
maandag 18 mei 2009
Memory Lane
De mens is een ingenieus stukje natuurkunde, scheikunde en biologie. Alles heeft een functie en een taak in het lichaam. Een wonder op zich. Op wat kleine haperingetjes in mijn evenwicht na, heb ook ik niets te klagen over het geheel dat mij ter beschikking is gesteld. Het voldoet prima...ik kan er mee lopen, fietsen, vrijen, praten, lachen, tennissen, denken, schilderen, noem maar op.
En dan de geest. Hij ontstaat uit al die atomen en moleculen die mijn lichaam vormen. Je kunt niet aanwijzen waar precies het stukje hersenen zit dat altijd met me aan de haal gaat. Niet dat ik hoef te weten waar het zit, want ik ga het er toch niet weg laten halen. Het hoort bij mij, een geest die met me op de loop gaat. Een geest die een dolletje met me maakt. Die apen en beren tevoorschijn tovert. Een geest die graag een rijk geestelijk leven lijdt/leidt. That's mine, and proud of it!. Het is de bron van alle fruitigheid. Maar o, wat kan die geest het me ook moeilijk maken. Hij neemt me zo vaak mee op een trip down Memory Lane.
En was Memory Lane dan maar zo'n prachtig brede straat met aan weerszijden groene, rijkelijk bebloemde bomen en prachtige gazonnetjes voor even prachtige huizen, zoals je wel ziet in van die Amerikaanse romantische comedy's waar de krantenjongen met de kranten gooit. Nee, Memory Lane is in mijn geval vaak een duister achteraf steegje. Meer zoiets als je ziet in de Amerikaanse politieseries. Daar kom je als keurig, fruitig typje natuurlijk liever niet te vaak. En als je gaat wil je liever je kogelvrije vest aanhebben en een dikke knuppel achter je rug verstoppen. Om je te verdedigen tegen al het onheil dat op de loer ligt.
Dus dat probeer ik als ik weer eens word meegesleept naar Memory Lane. Ik wapen me tegen pijnlijke herinneringen en verwarring. Mijn wapen? Realiteitszin en relativering. Daarmee sla ik om me heen en probeer ik mezelf te beschermen tegen alles wat me kan kwetsen en uit het lood kan brengen. De ene keer lukt het beter dan de andere, helaas. Dus stap ik nog regelmatig bont en blauw door het leven. Gelukkig tekent de geest het lichaam niet en zijn mijn wonden volkomen onzichtbaar... maar ja, dan heb je daar dat lichaam weer, met al zijn techniek... Heel soms piept een stukje blauw naar buiten door een hoekje in mijn oog. Zilte tranen spoelen langzaam maar zeker Memory Lane schoon en maken de weg vrij naar alle mooie herinneringen die ook nog ergens zitten. Ze voeden het zaadje van geluk.
En dan de geest. Hij ontstaat uit al die atomen en moleculen die mijn lichaam vormen. Je kunt niet aanwijzen waar precies het stukje hersenen zit dat altijd met me aan de haal gaat. Niet dat ik hoef te weten waar het zit, want ik ga het er toch niet weg laten halen. Het hoort bij mij, een geest die met me op de loop gaat. Een geest die een dolletje met me maakt. Die apen en beren tevoorschijn tovert. Een geest die graag een rijk geestelijk leven lijdt/leidt. That's mine, and proud of it!. Het is de bron van alle fruitigheid. Maar o, wat kan die geest het me ook moeilijk maken. Hij neemt me zo vaak mee op een trip down Memory Lane.
En was Memory Lane dan maar zo'n prachtig brede straat met aan weerszijden groene, rijkelijk bebloemde bomen en prachtige gazonnetjes voor even prachtige huizen, zoals je wel ziet in van die Amerikaanse romantische comedy's waar de krantenjongen met de kranten gooit. Nee, Memory Lane is in mijn geval vaak een duister achteraf steegje. Meer zoiets als je ziet in de Amerikaanse politieseries. Daar kom je als keurig, fruitig typje natuurlijk liever niet te vaak. En als je gaat wil je liever je kogelvrije vest aanhebben en een dikke knuppel achter je rug verstoppen. Om je te verdedigen tegen al het onheil dat op de loer ligt.
Dus dat probeer ik als ik weer eens word meegesleept naar Memory Lane. Ik wapen me tegen pijnlijke herinneringen en verwarring. Mijn wapen? Realiteitszin en relativering. Daarmee sla ik om me heen en probeer ik mezelf te beschermen tegen alles wat me kan kwetsen en uit het lood kan brengen. De ene keer lukt het beter dan de andere, helaas. Dus stap ik nog regelmatig bont en blauw door het leven. Gelukkig tekent de geest het lichaam niet en zijn mijn wonden volkomen onzichtbaar... maar ja, dan heb je daar dat lichaam weer, met al zijn techniek... Heel soms piept een stukje blauw naar buiten door een hoekje in mijn oog. Zilte tranen spoelen langzaam maar zeker Memory Lane schoon en maken de weg vrij naar alle mooie herinneringen die ook nog ergens zitten. Ze voeden het zaadje van geluk.
donderdag 14 mei 2009
Gloed
ik kijk vooruit
omhoog
naar de zon
ik voel de warmte en ik lach
met de wind in de rug
draai ik me liever niet meer om
het onweer achter me
zorgt voor flitsen en donderslag
tekent mijn leven
laat mijn hart bonken van angst
maar doet nooit de gloed van de zon verbleken
omhoog
naar de zon
ik voel de warmte en ik lach
met de wind in de rug
draai ik me liever niet meer om
het onweer achter me
zorgt voor flitsen en donderslag
tekent mijn leven
laat mijn hart bonken van angst
maar doet nooit de gloed van de zon verbleken
Vriend(in)
Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas kun je zeggen
Ik heb een vriend
Als je iemand hebt
Die alles met je deelt
Tafel en een bed
Een die nooit verveelt
Als je iemand hebt
Die al je zorgen heelt
Weet je wat dat zeggen wilt?
Weet je wat dat scheelt?
Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas mag je zeggen
Ik heb een vriend
Toon Hermans
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas kun je zeggen
Ik heb een vriend
Als je iemand hebt
Die alles met je deelt
Tafel en een bed
Een die nooit verveelt
Als je iemand hebt
Die al je zorgen heelt
Weet je wat dat zeggen wilt?
Weet je wat dat scheelt?
Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het erop aankomt
Voor je bidt en voor je vecht
Pas als je iemand hebt
Die met je lacht en met je grient
Dan pas mag je zeggen
Ik heb een vriend
Toon Hermans
woensdag 13 mei 2009
Foute man
Hij is een foute man. Dat zie ik meteen.
Te glimmend, golvend haar. Een duur horloge en minstens zo dure zonnebril. Die laatste natuurlijk precies, zo achteloos mogelijk lijkend, gepositioneerd tussen zijn bruine lokken. Een keurig gestreken blouse, met daarboven net iets te veel borsthaar, gestoken in een dure spijkerbroek zonder vlekje, kreukje of scheurtje. De mouwen nonchalant opgerold tot onder zijn ellebogen. Een mooie, maar vooral dure, riem die qua kleur perfect past bij zijn keurig gepoetste en pijnlijk glimmende leren schoenen van Italiaanse makelij. Zonder sokken. Hij is tenslotte een vrije jongen, lekker gek ook.
Hij stapt uit zijn donkere auto met lichtkleurige bekleding. Natuurlijk is hij net gepoetst en word ik er bijna net zo door verblind als door de weerspiegeling van de zon op zijn parelwitte, kaarsrechte tanden. Hij is een plaatje. En dat weet ie.
Maar imponeren met zijn looks is niet genoeg voor de gemiddelde foute man. Hij heeft natuurlijk ook een geweldig karakter en is buitengewoon rijk én succesvol. Dat je dat wel even weet.
Dus vertelt hij over een zakenreisje naar Dubai, het autootje dat hij voor zijn moeder heeft gekocht, de belachelijke prijs voor zijn sigaren, de vakantieplannen richting Miami Beach, dat hij over twee jaar stopt met werken, zijn nieuwe speedboot en de nieuwe tieten voor zijn lief.
Alles gaat goed met de foute man. Hij is gelukkig en lacht zijn tanden bloot wanneer hij dat aan iedereen vertelt. En ik. Ik kijk, ik bewonder, ik verwonder en ik twijfel.
Zo mooi is het nooit... Wat wil die man compenseren?
Heeft ie een kleine? Heeft hij geen echte vrienden en koopt hij mij met zijn praatjes, de gratis drankjes en de illusie?
Als hij zegt dat hij me wel een weekendje mee wil nemen naar waar ik maar wil, weet ik het zeker. Hij is zoooo fout. Nieuwe tieten voor de moeder van zijn kinderen, waarmee hij het kennelijk zo gezellig heeft dat hij met mij naar dromenland wil. Een auto voor zijn moeder omdat hij te beroerd is haar te bezoeken en zij zo makkelijk op de kinderen kan passen. Een zakenreis naar Dubai omdat hij met een collega mee mocht. Dezelfde sigaren als mijn vader en Miami Beach, ach dat kan ik ook wel betalen. Die speedboot is misschien nog leuk...maar die blijkt hij samen met twee vrienden te hebben betaald. Tja...
Geen cent te makken waarschijnlijk, dikke schulden volgens mij. Alleen maar buitenkant en geen karakter. Geen wonder dat ie me wil inpakken met bling bling. Veel anders heeft ie niet te bieden. Een goed gesprek is er niet bij. Hij weet vast niet eens hoe je aluminiumfolie schrijft.
Waarom verdoe ik mijn tijd er nog mee. Ik zag het toch meteen?
Te glimmend, golvend haar. Een duur horloge en minstens zo dure zonnebril. Die laatste natuurlijk precies, zo achteloos mogelijk lijkend, gepositioneerd tussen zijn bruine lokken. Een keurig gestreken blouse, met daarboven net iets te veel borsthaar, gestoken in een dure spijkerbroek zonder vlekje, kreukje of scheurtje. De mouwen nonchalant opgerold tot onder zijn ellebogen. Een mooie, maar vooral dure, riem die qua kleur perfect past bij zijn keurig gepoetste en pijnlijk glimmende leren schoenen van Italiaanse makelij. Zonder sokken. Hij is tenslotte een vrije jongen, lekker gek ook.
Hij stapt uit zijn donkere auto met lichtkleurige bekleding. Natuurlijk is hij net gepoetst en word ik er bijna net zo door verblind als door de weerspiegeling van de zon op zijn parelwitte, kaarsrechte tanden. Hij is een plaatje. En dat weet ie.
Maar imponeren met zijn looks is niet genoeg voor de gemiddelde foute man. Hij heeft natuurlijk ook een geweldig karakter en is buitengewoon rijk én succesvol. Dat je dat wel even weet.
Dus vertelt hij over een zakenreisje naar Dubai, het autootje dat hij voor zijn moeder heeft gekocht, de belachelijke prijs voor zijn sigaren, de vakantieplannen richting Miami Beach, dat hij over twee jaar stopt met werken, zijn nieuwe speedboot en de nieuwe tieten voor zijn lief.
Alles gaat goed met de foute man. Hij is gelukkig en lacht zijn tanden bloot wanneer hij dat aan iedereen vertelt. En ik. Ik kijk, ik bewonder, ik verwonder en ik twijfel.
Zo mooi is het nooit... Wat wil die man compenseren?
Heeft ie een kleine? Heeft hij geen echte vrienden en koopt hij mij met zijn praatjes, de gratis drankjes en de illusie?
Als hij zegt dat hij me wel een weekendje mee wil nemen naar waar ik maar wil, weet ik het zeker. Hij is zoooo fout. Nieuwe tieten voor de moeder van zijn kinderen, waarmee hij het kennelijk zo gezellig heeft dat hij met mij naar dromenland wil. Een auto voor zijn moeder omdat hij te beroerd is haar te bezoeken en zij zo makkelijk op de kinderen kan passen. Een zakenreis naar Dubai omdat hij met een collega mee mocht. Dezelfde sigaren als mijn vader en Miami Beach, ach dat kan ik ook wel betalen. Die speedboot is misschien nog leuk...maar die blijkt hij samen met twee vrienden te hebben betaald. Tja...
Geen cent te makken waarschijnlijk, dikke schulden volgens mij. Alleen maar buitenkant en geen karakter. Geen wonder dat ie me wil inpakken met bling bling. Veel anders heeft ie niet te bieden. Een goed gesprek is er niet bij. Hij weet vast niet eens hoe je aluminiumfolie schrijft.
Waarom verdoe ik mijn tijd er nog mee. Ik zag het toch meteen?
Speel-o-theek/occassionhal
Ik houd mijn ogen dicht en luister tussen honderden stemmen door naar de muziek. Probeer de trilling van de bas in mijn buik te vangen en te vertalen naar een opgewekte, bevrijdende beweging die voor dansen door kan gaan. Opgaan in de lichtflitsen, de warmte, de geluiden. Dat is het enige wat mij rest om me hier te kunnen vermaken.
Want als ik mijn ogen open doe zie ik jou. In alle zoekende gezichten om me heen. Lachend naar iedereen, zwaaiend als het even kan. Een knipoog hier of daar. Op zoek naar de volgende liefde voor 1 nacht. Ik voel de eenzaamheid, rusteloosheid en complete misère die 50% van de bezoekers ook deze week weer naar deze tent heeft gedreven.
Dus ik knijp mijn ogen stevig dicht en pers een lach om mijn mond. "Wat kijk je boos" kan ik nu echt niet gebruiken. IK HEB HET LEUK, althans, zo moet het lijken.
Occassionhal, kringloopwinkel. Namen voor waar ik nu ben. Maar waarom zijn zoveel mensen dan niet tweedehands? Het zijn allemaal uitleenexemplaren, waarvan de man of vrouw thuis is gebleven bij de kinderen.
"Wat voel je lekker" zegt hij als hij zijn arm om mee heen slaat en zijn net iets te doorvoedde buik tegen me aandrukt. Twee tellen later: Flats. Hij schuift zijn telefoon open. "Kijk, dit is Thomas, hij is vier maanden, leuk hè, lijkt op zijn vader". "Eh, ja, schattig", breng ik verbouwereerd uit. Binnen een seconde heeft de grijze massa in mijn hoofd de link kind-vader-moeder-waar is moeder? gelegd. En dus vraag ik voorzichtig: "goh, waar is de moeder van Thomas eigenlijk?".
Thuis dus. Hij is op pad en zij is thuis, bij Thomas. Nog niet eens ontzwangerd heeft ze bedacht dat zij wel thuis blijft terwijl hij de bloemetjes buitenzet.
Een dappere vrouw. Dat blijkt wel als meneertje "je kent me misschien wel van tv" kort na onze eerste kennismaking (en de foto-kennismaking met zijn gezin) schaamteloos zegt: "zullen we even lekker zoenen? Loop maar achter me aan naar de wc..."
Enigszins onder de indruk van de belangstelling en de overweldigende aanwezigheid van dit uitleenexemplaar overweeg ik serieus om gewoon eens gek te doen en met een wildvreemde, bezette man te gaan zoenen. Maar gelukkig ben ik nog steeds ik, ook als de muziek hard is en mijn hart alleen. "Doen we!" zeg ik voordat ik hem eenzaam naar de wc zie waggelen in de veronderstelling dat ik warmbloedig achter hem aan loop.
Ik word geen lid van de speel-o-theek, deze week niet, volgende week niet, nooit.
Want als ik mijn ogen open doe zie ik jou. In alle zoekende gezichten om me heen. Lachend naar iedereen, zwaaiend als het even kan. Een knipoog hier of daar. Op zoek naar de volgende liefde voor 1 nacht. Ik voel de eenzaamheid, rusteloosheid en complete misère die 50% van de bezoekers ook deze week weer naar deze tent heeft gedreven.
Dus ik knijp mijn ogen stevig dicht en pers een lach om mijn mond. "Wat kijk je boos" kan ik nu echt niet gebruiken. IK HEB HET LEUK, althans, zo moet het lijken.
Occassionhal, kringloopwinkel. Namen voor waar ik nu ben. Maar waarom zijn zoveel mensen dan niet tweedehands? Het zijn allemaal uitleenexemplaren, waarvan de man of vrouw thuis is gebleven bij de kinderen.
"Wat voel je lekker" zegt hij als hij zijn arm om mee heen slaat en zijn net iets te doorvoedde buik tegen me aandrukt. Twee tellen later: Flats. Hij schuift zijn telefoon open. "Kijk, dit is Thomas, hij is vier maanden, leuk hè, lijkt op zijn vader". "Eh, ja, schattig", breng ik verbouwereerd uit. Binnen een seconde heeft de grijze massa in mijn hoofd de link kind-vader-moeder-waar is moeder? gelegd. En dus vraag ik voorzichtig: "goh, waar is de moeder van Thomas eigenlijk?".
Thuis dus. Hij is op pad en zij is thuis, bij Thomas. Nog niet eens ontzwangerd heeft ze bedacht dat zij wel thuis blijft terwijl hij de bloemetjes buitenzet.
Een dappere vrouw. Dat blijkt wel als meneertje "je kent me misschien wel van tv" kort na onze eerste kennismaking (en de foto-kennismaking met zijn gezin) schaamteloos zegt: "zullen we even lekker zoenen? Loop maar achter me aan naar de wc..."
Enigszins onder de indruk van de belangstelling en de overweldigende aanwezigheid van dit uitleenexemplaar overweeg ik serieus om gewoon eens gek te doen en met een wildvreemde, bezette man te gaan zoenen. Maar gelukkig ben ik nog steeds ik, ook als de muziek hard is en mijn hart alleen. "Doen we!" zeg ik voordat ik hem eenzaam naar de wc zie waggelen in de veronderstelling dat ik warmbloedig achter hem aan loop.
Ik word geen lid van de speel-o-theek, deze week niet, volgende week niet, nooit.
dinsdag 12 mei 2009
Muismat
Ik heb een muismat. Eindelijk niet meer het probleem van een muis die de weg kwijt is op het veel te gladde tafelblad en beeldscherm en dus zijn weg maar zoekt op mijn schoot.
Een praktisch dingetje dus, zo'n muismat.
Maar mijn muismat is ook nog eens een lust voor het oog. Althans, dat dacht ik, ooit, gedurende een minuut. Dat was de minuut waarin ik via de site van de Hema mijn muismat bestelde. Correctie, muismatten. Gul als ik ben had ik namelijk meteen ééntje voor de man besteld. Een leuk, persoonlijk cadeau. Echt leuk om te hebben, zo mooi. Toch?
Lyrisch pakte ik de muismat uit. Een prachtexemplaar! Kennelijk verkeerde ik toen ook nog in een staat van volledige ontoerekeningsvatbaarheid. Die toestand duurde nog even voort. In ieder geval tot het moment dat ik muismat nr 2 aan de man gaf. "Leuk voor op je werk lief! Heb je daar ook iets persoonlijks, ondanks al je wisselende werkplekken."
"Hmmhmm". De reactie van de man. In combinatie met een soort frons. Vond ie het niet leuk? Hoe is het mogelijk!!!! Ik was volledig in een staat van ontkenning. Begreep er niets van en nam muismet nr 2 dus maar (enigszins morrend) mee naar mijn eigen werkplek.
Na enige tijd begon de damp in mijn hoofd wat op te trekken. Waarschijnlijk vooral toen mijn pittige sectorvoorzitster meewarig en een beetje flauw lachte toen ze het exemplaar op mijn bureau ontdekte. Dat ze dat vervolgens tijdens een lunch en eigenlijk bij iedere andere gelegenheid aan de orde stelde, hielp denk ik ook wel mee voor het genezigsproces. En nu is de mist in mijn hoofd verdwenen...
Welke meid van 28 denkt nou serieus dat haar vriend (gewoon iemand van 34 met normale hersenfuncties en een goede baan) een muismat met een foto van hem en zijn liefje op zijn werk gaat neerleggen?
Tot voor kort was ik die meid.
Nu glimlach ik af en toe maar even om mijn eigen impulsiviteit en naïeviteit als ik de muismat in mijn ooghoek ontwaar.
En de muismat? Hij blijft hartstikke praktisch!
Een praktisch dingetje dus, zo'n muismat.
Maar mijn muismat is ook nog eens een lust voor het oog. Althans, dat dacht ik, ooit, gedurende een minuut. Dat was de minuut waarin ik via de site van de Hema mijn muismat bestelde. Correctie, muismatten. Gul als ik ben had ik namelijk meteen ééntje voor de man besteld. Een leuk, persoonlijk cadeau. Echt leuk om te hebben, zo mooi. Toch?
Lyrisch pakte ik de muismat uit. Een prachtexemplaar! Kennelijk verkeerde ik toen ook nog in een staat van volledige ontoerekeningsvatbaarheid. Die toestand duurde nog even voort. In ieder geval tot het moment dat ik muismat nr 2 aan de man gaf. "Leuk voor op je werk lief! Heb je daar ook iets persoonlijks, ondanks al je wisselende werkplekken."
"Hmmhmm". De reactie van de man. In combinatie met een soort frons. Vond ie het niet leuk? Hoe is het mogelijk!!!! Ik was volledig in een staat van ontkenning. Begreep er niets van en nam muismet nr 2 dus maar (enigszins morrend) mee naar mijn eigen werkplek.
Na enige tijd begon de damp in mijn hoofd wat op te trekken. Waarschijnlijk vooral toen mijn pittige sectorvoorzitster meewarig en een beetje flauw lachte toen ze het exemplaar op mijn bureau ontdekte. Dat ze dat vervolgens tijdens een lunch en eigenlijk bij iedere andere gelegenheid aan de orde stelde, hielp denk ik ook wel mee voor het genezigsproces. En nu is de mist in mijn hoofd verdwenen...
Welke meid van 28 denkt nou serieus dat haar vriend (gewoon iemand van 34 met normale hersenfuncties en een goede baan) een muismat met een foto van hem en zijn liefje op zijn werk gaat neerleggen?
Tot voor kort was ik die meid.
Nu glimlach ik af en toe maar even om mijn eigen impulsiviteit en naïeviteit als ik de muismat in mijn ooghoek ontwaar.
En de muismat? Hij blijft hartstikke praktisch!
Hoi
Dat je me schrijft! Daar was je nooit zo van. Dus ik keek er van op, zeker na een jaar...
Eigenlijk heb ik geen enkele behoefte meer aan contact, maar je hebt je zo kwetsbaar opgesteld dat ik het niet kan maken om niet te reageren.
Goed om te lezen dat je therapie hebt. Kan me herinneren dat je me voor gek verklaarde toen ik opperde dat je dat nodig leek te hebben. Gelukkig heb je er nu toch wat mee gedaan. En het lijkt zowaar te helpen.
Fijn dat je daardoor nu inziet dat je niet goed bezig bent geweest en dat het heel logisch was dat ik niet wist wat ik met jouw geschiedenis moest. Het was ook niet niks voor zo'n groen blaadje als ik. Ik hoop dat je zelf ondertussen ook vrede hebt met de keuzes die je hebt gemaakt. Je moet niet blijven hangen in het verleden, je moet het accepteren en gewoon met goede moed verder gaan.
En ik begrijp wel dat je het moeilijk vindt om alleen te zijn en dat je daarom overal een beetje liefde zoekt. Dat was voorheen niet anders. Wel jammer dat je jezelf nog steeds niet genoeg de moeite waard vindt om een beetje kritisch te zijn in je 'partner voor 1 nacht'-keuze. Dat is dus niet veranderd. Ik had toch graag het idee gehad dat je íets van onze tijd samen had opgestoken. Maar ik moet me daar maar niet meer druk om maken. Ik heb me al genoeg zorgen om je gemaakt.
Natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt. Talloze... Zo zie ik ook wel in dat ik een hele verkeerde kijk op jou had. Door je mooie ogen, mooie kleren en stralende lach dacht ik gewoon met 'mijn type man' van doen te hebben. Wist ik veel dat je buitenkant weinig zegt over jouw binnenkant. Inmiddels heb ik geleerd dat iemands vrienden veel zeggen over hoe iemand is. En jouw vrienden…. de enkeling die je had…. Had ik maar wat beter opgelet, dan wist ik dat je mooie kleertjes alleen maar verbloemden dat je net zo was als zij. Stijl kun je niet kopen. Dus dat moet je ook niet willen. Wees nou maar gewoon jezelf. Dat is prima, dan hoef je ook niet zo op je tenen te lopen.
Het spijt me dat je dat wel moest toen wij nog samen waren. Ik had niet in de gaten dat het je zo ontzettend zwaar viel om een beetje een normale relatie te hebben met een gezellige, nette, spontane meid als ik vol principes. Ik dacht dat jij net zo'n leven wilde lijden als alle mannen van jouw leeftijd (een jongen ben je allang niet meer). Hoe kon ik ook weten dat je zo anders was en nergens je rust kon vinden? Je bent een flink stuk ouder dan ik…ik keek gewoon tegen je op! En je kon jezelf natuurlijk goed verkopen…halve waarheden hebben je ver gebracht.
Ik wil wel zeggen dat het er echt niet toe doet dat de meeste problemen voortvloeiden uit ons niveauverschil (zoals jij dat nu benoemt). Je bent daarom niet minder of slechter dan ik, maar gewoon anders. Wel jammer dat je me toen gewoon altijd raar vond als je iets niet begreep…en dat je dan zo boos werd. Hopelijk heb je je woede nu ook een beetje beter onder controle.
Het doet me wel heel goed dat je nu inziet dat ik nooit uit was op ruzie, maar juist met elkaar wilde praten om er voor te vechten. De erkenning dat ik heel erg goed voor je ben geweest en altijd mijn best ben blijven doen, vind ik toch wel prettig. Al maakt het me niet zo heel veel meer uit. Water onder de brug!
En wees nou maar niet verdrietig meer dat het over is tussen ons, het is al zo lang geleden. Ik snap wel dat je nu pas beseft dat je niet snel weer zo'n bijzonder iemand als ik zal vinden. En dat je het toch eigenlijk wel heel erg had getroffen. Maar het is beter zo. Ook voor jou! We maakten elkaar totaal niet gelukkig. Ik heb het zogenaamde 'geitenwollen-sokken-type' dat ik volgens jou nodig had, gevonden. Ach, en jij wordt ook nog wel eens gelukkig. Laat het los en maak (eindelijk) wat van je leven.
F€M
Eigenlijk heb ik geen enkele behoefte meer aan contact, maar je hebt je zo kwetsbaar opgesteld dat ik het niet kan maken om niet te reageren.
Goed om te lezen dat je therapie hebt. Kan me herinneren dat je me voor gek verklaarde toen ik opperde dat je dat nodig leek te hebben. Gelukkig heb je er nu toch wat mee gedaan. En het lijkt zowaar te helpen.
Fijn dat je daardoor nu inziet dat je niet goed bezig bent geweest en dat het heel logisch was dat ik niet wist wat ik met jouw geschiedenis moest. Het was ook niet niks voor zo'n groen blaadje als ik. Ik hoop dat je zelf ondertussen ook vrede hebt met de keuzes die je hebt gemaakt. Je moet niet blijven hangen in het verleden, je moet het accepteren en gewoon met goede moed verder gaan.
En ik begrijp wel dat je het moeilijk vindt om alleen te zijn en dat je daarom overal een beetje liefde zoekt. Dat was voorheen niet anders. Wel jammer dat je jezelf nog steeds niet genoeg de moeite waard vindt om een beetje kritisch te zijn in je 'partner voor 1 nacht'-keuze. Dat is dus niet veranderd. Ik had toch graag het idee gehad dat je íets van onze tijd samen had opgestoken. Maar ik moet me daar maar niet meer druk om maken. Ik heb me al genoeg zorgen om je gemaakt.
Natuurlijk heb ik ook fouten gemaakt. Talloze... Zo zie ik ook wel in dat ik een hele verkeerde kijk op jou had. Door je mooie ogen, mooie kleren en stralende lach dacht ik gewoon met 'mijn type man' van doen te hebben. Wist ik veel dat je buitenkant weinig zegt over jouw binnenkant. Inmiddels heb ik geleerd dat iemands vrienden veel zeggen over hoe iemand is. En jouw vrienden…. de enkeling die je had…. Had ik maar wat beter opgelet, dan wist ik dat je mooie kleertjes alleen maar verbloemden dat je net zo was als zij. Stijl kun je niet kopen. Dus dat moet je ook niet willen. Wees nou maar gewoon jezelf. Dat is prima, dan hoef je ook niet zo op je tenen te lopen.
Het spijt me dat je dat wel moest toen wij nog samen waren. Ik had niet in de gaten dat het je zo ontzettend zwaar viel om een beetje een normale relatie te hebben met een gezellige, nette, spontane meid als ik vol principes. Ik dacht dat jij net zo'n leven wilde lijden als alle mannen van jouw leeftijd (een jongen ben je allang niet meer). Hoe kon ik ook weten dat je zo anders was en nergens je rust kon vinden? Je bent een flink stuk ouder dan ik…ik keek gewoon tegen je op! En je kon jezelf natuurlijk goed verkopen…halve waarheden hebben je ver gebracht.
Ik wil wel zeggen dat het er echt niet toe doet dat de meeste problemen voortvloeiden uit ons niveauverschil (zoals jij dat nu benoemt). Je bent daarom niet minder of slechter dan ik, maar gewoon anders. Wel jammer dat je me toen gewoon altijd raar vond als je iets niet begreep…en dat je dan zo boos werd. Hopelijk heb je je woede nu ook een beetje beter onder controle.
Het doet me wel heel goed dat je nu inziet dat ik nooit uit was op ruzie, maar juist met elkaar wilde praten om er voor te vechten. De erkenning dat ik heel erg goed voor je ben geweest en altijd mijn best ben blijven doen, vind ik toch wel prettig. Al maakt het me niet zo heel veel meer uit. Water onder de brug!
En wees nou maar niet verdrietig meer dat het over is tussen ons, het is al zo lang geleden. Ik snap wel dat je nu pas beseft dat je niet snel weer zo'n bijzonder iemand als ik zal vinden. En dat je het toch eigenlijk wel heel erg had getroffen. Maar het is beter zo. Ook voor jou! We maakten elkaar totaal niet gelukkig. Ik heb het zogenaamde 'geitenwollen-sokken-type' dat ik volgens jou nodig had, gevonden. Ach, en jij wordt ook nog wel eens gelukkig. Laat het los en maak (eindelijk) wat van je leven.
F€M
Abonneren op:
Posts (Atom)