Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd, tuur naar de volgende bal die gaat komen. Mijn hele lijf is er klaar voor om hem perfect terug te slaan. In opperste staat van paraatheid. Althans, dat denk ik. Want zodra de bal mijn racket raakt gebeuren er gekke dingen. De bal vliegt alle kanten op, behalve de goede.
Kennelijk was vooral mijn hele breín klaar om de bal met een bloedgang in een lastig hoekje te poeieren... Mijn lichaam denkt er helaas weer eens anders over. Gaat gewoon zijn eigen gang. Zoals wel vaker.
Dus ik slik de teleurstelling weg en maak me klaar voor de volgende bal. Die gaat raak én in. Hoppa! Zo nu en dan gaat het best goed en sla ik mooie balletjes... Opslaan lukt me ook wel. Maar dat is niet talent, geen techniek. Nee, gewoon geluk. En een beetje oefening.
"Motorisch debiel" was ooit het stempel dat ik kreeg opgedrukt door mijn huisarts. Een pijnlijk moment. Tot nu toe dacht ik dat dat vooral met mijn brokkenpiloot-activiteiten te maken had. Hij zei het namelijk na de zoveelste valpartij met de fiets waar ik [niet als kind, gewoon als grote meid] zwaar gedeukt en geschonden uit kwam. Nu denk ik dat zijn opmerking gewoon op de gehele staat van mijn (overigens goddelijke) lichaam slaat. Ik ben gewoon onhandig, klunzig en motorisch zwak. [Het wordt gelukkig ook wel eens voor schattig en charmant aangezien.] Niet voor niets kreeg ik vroeger altijd het slechtste 'rondje' in mijn rapport aangekruisd wanneer het ging over motoriek. Kan me herinneren dat ik nog niet eens wist wat het betekende maar me wel afvroeg waarom dat mijn slechtste vak was.
Inmiddels kan ik er wel om lachen dat ik niet de meest atletische ben. Ik heb andere kwaliteiten gelukkig. Maar ik heb toch maar een andere huisarts genomen [vriend X zei helaas heel terecht dat mijn lichamelijke staat niet zou veranderen en hij had natuurlijk gelijk]. Tennis blijft echter een pijnpunt. Wat zou ik toch graag een toppertje worden. Wie weet. Over twintig jaar in de senioren competitie? Want alles kun je leren. De een alleen wat sneller dan de ander. Toch?
woensdag 8 juli 2009
dinsdag 7 juli 2009
Al gaat het leven nog zo snel
Het verleden achterhaalt me wel.
Zo voelt het. Alsof ik ergens ben gestruikeld terwijl ik zo hard probeerde weg te lopen voor de nare dingen in mijn hart en hoofd. Ik liep in de zon en rende zo hard ik kon. Om de wind te voelen en maar niet stil te hoeven staan bij de zwarte randjes van het leven. De schaduwen van mijn verleden.
En nu ben ik plat op mijn fruitige gezichtje gegaan. Recht in de modder. Geen redden meer aan. Ik probeerde nog op te krabbelen om het verleden voor te blijven, maar het is niet gelukt. En nu heeft het me volledig in zijn greep. Alsof het roept:
NU WIL IK AANDACHT, JE KUNT NIET MEER OM ME HEEN.
En ik voel dat het moet. Ik moet er doorheen. Voelen wat ik niet heb gevoeld. Tranen laten vloeien die ik heb weggestopt. Onder ogen zien wat er was en wat ik kwijt ben. Ik moet verwerken wat me is overkomen. Geen wonder... Het was niet niks. Het was teveel. Teveel voor de vlinder die ik was geworden. De vlinder die nu even vleugellam is.
En dus zit ik stilletjes te huilen in de auto terwijl Trijntje 'On my own' zingt. De tranen blijven maar stromen. Maar voor het eerst hoor ik het einde van het liedje. Het begon zo treurig, maar het loopt goed af!! En zo zal het mij ook vergaan. Over een poosje fladder ik weer, en dit keer zonder ballast, vrolijk in het rond.
Laat het verleden maar komen. De toekomst haalt het wel weer eens in.
Zo voelt het. Alsof ik ergens ben gestruikeld terwijl ik zo hard probeerde weg te lopen voor de nare dingen in mijn hart en hoofd. Ik liep in de zon en rende zo hard ik kon. Om de wind te voelen en maar niet stil te hoeven staan bij de zwarte randjes van het leven. De schaduwen van mijn verleden.
En nu ben ik plat op mijn fruitige gezichtje gegaan. Recht in de modder. Geen redden meer aan. Ik probeerde nog op te krabbelen om het verleden voor te blijven, maar het is niet gelukt. En nu heeft het me volledig in zijn greep. Alsof het roept:
NU WIL IK AANDACHT, JE KUNT NIET MEER OM ME HEEN.
En ik voel dat het moet. Ik moet er doorheen. Voelen wat ik niet heb gevoeld. Tranen laten vloeien die ik heb weggestopt. Onder ogen zien wat er was en wat ik kwijt ben. Ik moet verwerken wat me is overkomen. Geen wonder... Het was niet niks. Het was teveel. Teveel voor de vlinder die ik was geworden. De vlinder die nu even vleugellam is.
En dus zit ik stilletjes te huilen in de auto terwijl Trijntje 'On my own' zingt. De tranen blijven maar stromen. Maar voor het eerst hoor ik het einde van het liedje. Het begon zo treurig, maar het loopt goed af!! En zo zal het mij ook vergaan. Over een poosje fladder ik weer, en dit keer zonder ballast, vrolijk in het rond.
Laat het verleden maar komen. De toekomst haalt het wel weer eens in.
donderdag 2 juli 2009
Terras
Daar zaten we dan. Oud Hof-tutjes, als vanouds op pad. Heerlijk op het terras van de DVD. Drankje en olijfjes voor de neus. Geen wijn, want zij is zwanger en ik aan de lijn.
Maar we hadden lol. En genoeg teksten. Veel te lachen. En heerlijk mensen kijken. Want dat is toch eigenlijk wel het leukste van het terras. Die eindeloze stoet mensen die voorbij trekt. Hoe warmer het wordt in Nederland, hoe moeilijker mensen het vinden om passende kleding aan te trekken. Dus genoeg te zien en te gniffelen.
Al zullen mijn mede terrasbewoners ook wel hebben gegniffeld toen ik richting het toilet ging met de afdruk van de stoel permanent in mijn blote benen gekerfd. Maar goed, er zat een fruitig hoofd op en dat compenseert, hoop ik.
Al mensen kijkend zagen vriendin en ik op links een heel jong meisje stevig lurken aan een sigaret. Ik keek nog eens. Zo jong en dan al roken? En dan al op hakken? En dan al semi-sexy gekleed? Waar gaat het heen met de wereld, dacht ik bejaard.
Toen ik echter beter keek en vriendin me er op wees dat moeders gewoon bij het meisje zat, viel ik bijna van mijn - totaal onconfortabele, in mijn billen prikkende, wiebelige - stoel. Moeder en zuslief rookten gezellig mee met het meiske. ALs ketters de ene met de andere aanstekend. Ze was hooguit veertien. En zuslief hooguit zestien.
Vriendin en ik gingen er maar eens goed voor zitten. Bij nadere observatie bleek moeders te beschikken over een rokersgebit uit de categorie carnavalsartikelen. Het leek wel zo'n nepgebitje of alsof ze met zwarte verf een heksengebitje had geschilderd. Doodeng. En gewoon met open mond lachen hè. Kennelijk geen spiegels in huis.
Maar het ergste van alles was dat moeder en dochter wijntje na wijntje wegtikten. Zestien jaar hè, hooguit. Minstens drie wijntjes per persoon. Ik dacht en zei maar weer eens: waar gaat het heen met de wereld? Vriendin vond het ook. We fronsten en dachten aan onze fijne opvoeding en alle kansen die we daardoor in het leven hadden gekregen.
Ze hadden ook nogal wat geluid, dat drietal op links. Eerst omdat moeders het grappig vond om namens het jongste kind een smsje naar een jongen te sturen. Dochterlief vond dat natuurlijk geen goed idee en dat mochten we allemaal best weten want haar sms-bundel was bijna leeg. Vervolgens kwam er gekibbel omdat moeders vooral met haar oudste gezellig deed en de jongste zich miskend voelde. En tja, toen ging de wijn om. Weer rumoer op links.
Bij het betalen werden we getrakteerd op een knetterend uiteinde. Moeders sprak de serveerster erg boos aan op haar gedrag. Ze voelde zich niet netjes behandeld (ondanks dat ze gewoon een gratis nieuw wijntje had gekregen) en ze liet zich echt niet door een ander zeggen hoe ze zich gedroeg. De wijn aan het woord. En de dochters stonden er schaapachtig bij. Net de boze stiefmoeder met de lelijke stiefzusjes van Assepoester. Hoe is het daar eigenlijk mee afgelopen? Daar hoor je nooit iets over in die sprookjes...
Met deze twee zal het wel niet helemaal goed aflopen, vrees ik. Weinig kansen met zo'n opvoeding en moeder. Treurig. Niet alle sprookjes lopen even mooi af.
Maar we hadden lol. En genoeg teksten. Veel te lachen. En heerlijk mensen kijken. Want dat is toch eigenlijk wel het leukste van het terras. Die eindeloze stoet mensen die voorbij trekt. Hoe warmer het wordt in Nederland, hoe moeilijker mensen het vinden om passende kleding aan te trekken. Dus genoeg te zien en te gniffelen.
Al zullen mijn mede terrasbewoners ook wel hebben gegniffeld toen ik richting het toilet ging met de afdruk van de stoel permanent in mijn blote benen gekerfd. Maar goed, er zat een fruitig hoofd op en dat compenseert, hoop ik.
Al mensen kijkend zagen vriendin en ik op links een heel jong meisje stevig lurken aan een sigaret. Ik keek nog eens. Zo jong en dan al roken? En dan al op hakken? En dan al semi-sexy gekleed? Waar gaat het heen met de wereld, dacht ik bejaard.
Toen ik echter beter keek en vriendin me er op wees dat moeders gewoon bij het meisje zat, viel ik bijna van mijn - totaal onconfortabele, in mijn billen prikkende, wiebelige - stoel. Moeder en zuslief rookten gezellig mee met het meiske. ALs ketters de ene met de andere aanstekend. Ze was hooguit veertien. En zuslief hooguit zestien.
Vriendin en ik gingen er maar eens goed voor zitten. Bij nadere observatie bleek moeders te beschikken over een rokersgebit uit de categorie carnavalsartikelen. Het leek wel zo'n nepgebitje of alsof ze met zwarte verf een heksengebitje had geschilderd. Doodeng. En gewoon met open mond lachen hè. Kennelijk geen spiegels in huis.
Maar het ergste van alles was dat moeder en dochter wijntje na wijntje wegtikten. Zestien jaar hè, hooguit. Minstens drie wijntjes per persoon. Ik dacht en zei maar weer eens: waar gaat het heen met de wereld? Vriendin vond het ook. We fronsten en dachten aan onze fijne opvoeding en alle kansen die we daardoor in het leven hadden gekregen.
Ze hadden ook nogal wat geluid, dat drietal op links. Eerst omdat moeders het grappig vond om namens het jongste kind een smsje naar een jongen te sturen. Dochterlief vond dat natuurlijk geen goed idee en dat mochten we allemaal best weten want haar sms-bundel was bijna leeg. Vervolgens kwam er gekibbel omdat moeders vooral met haar oudste gezellig deed en de jongste zich miskend voelde. En tja, toen ging de wijn om. Weer rumoer op links.
Bij het betalen werden we getrakteerd op een knetterend uiteinde. Moeders sprak de serveerster erg boos aan op haar gedrag. Ze voelde zich niet netjes behandeld (ondanks dat ze gewoon een gratis nieuw wijntje had gekregen) en ze liet zich echt niet door een ander zeggen hoe ze zich gedroeg. De wijn aan het woord. En de dochters stonden er schaapachtig bij. Net de boze stiefmoeder met de lelijke stiefzusjes van Assepoester. Hoe is het daar eigenlijk mee afgelopen? Daar hoor je nooit iets over in die sprookjes...
Met deze twee zal het wel niet helemaal goed aflopen, vrees ik. Weinig kansen met zo'n opvoeding en moeder. Treurig. Niet alle sprookjes lopen even mooi af.
woensdag 1 juli 2009
De vlieger
De zomercolumns in het ochtendjournaal zijn er weer. Meestal een te kort stukje over iets net niet boeiends. Net als vanochtend. Totaal geen nieuwswaarde. Maar goed. De correspondent in China was aan de beurt en hij ging het hebben over vliegers. Saai dacht ik. Tot ik me opeens realiseerde ik me dat ik best iets heb met vliegers.
Vliegers en Texel. Buiten het eiland was er nooit een vlieger in mijn hand. Maar op het eiland heb ik toch best wat uurtjes vliegerplezier beleefd. Het begon met vliegers bouwen op de camping met mijn oom. Van dun papier en stokjes van balsahout. En ze deden het ook nog. Het had altijd iets magisch als die dingen weer aan een touwtje in de lucht bungelden.
Al gauw was één zo'n suf stilhangend vliegertje niet genoeg en kwamen er rijtjes vliegers, gevolgd door kleine deltavliegers, voor in de plaats. Dan kon je ze tenminste heen en weer bewegen en een beetje stunten. Voor zover je dat stunten mag noemen. Wij vonden het in ieder geval leuk. Maar dat kan natuurlijk altijd groot, groter, grootst. En dus kocht mijn broertje enorme "kites". Opeens is een Nederlandse benaming dan niet meer passend. En daar moest dan een "buggy" bij. Ik zou zeggen een wagentje, maar hij zei buggy. Waarmee je achter je vlieger aan kunt racen over het strand enzo. Heel stoer... Ik mocht er niet in. Het vereiste talent.
En dan is er nog het liedje van André Hazes. De vlieger. Ik vind het mooi. Vooral om mee te blèren in mijn zogenaamd Amsterdamse accent. X kan er niet naar luisteren. Niet omdat ik zo vals zing, maar omdat zijn moeder er helaas niet meer is. Het doet hem pijn. En mij dus ook. Dus zing ik niet mee als hij er is. En sla ik mijn arm om hem heen als we er naar luisteren.
In de zomercolumn vertelde de correspondent dat de vlieger uit China komt. En een oud Chinees mannetje legde uit dat de vlieger je dichter bij de hemel brengt. Communicatie met daarboven. Het spirituele element raakte me opeens. Een prachtig idee. André verwoorde dat op zijn manier. En ik voel het nu op mijn manier. X en zijn moeder. Ze is nooit echt weg. Misschien toch eens een vliegertje oplaten... om dichterbij haar te zijn.
dinsdag 30 juni 2009
Broer
Soms, op verjaardagen ofzo, duiken er weer allemaal leuke anekdotes op uit mijn jeugd. Mijn jeugd en die van mijn broer. Mijn broer was net iets minder voorzichtig en verlegen dan ik. En dus zijn er meer leuke anekdotes over hem dan over mij.
Als ik terugdenk aan de momenten dat die anekdotes zich hebben gevormd vervult dat mij standaard met een gelukzalig gevoel. Ik had een leuke jeugd. En hij ook.
Zo kan ik me herinneren dat we met mijn ouders en oom en tante, neef en nicht (oké mijn broer noemde ze in een kaartje kenissen -en dus niet kennissen- omdat ze niet familie waren, maar goed) in de Sluftervallei op Texel waren. Het was prachtig weer en we hadden een heel eind door de schitterende natuur gelopen om ergens vlak bij zee te spelen en te zwemmen. Totdat mijn broer ineens in een roestige spijker stond. En pijn had. Logisch. We moesten terug, want het was best ernstig. Hup, broer bij mijn vader op de rug en wij er in kolonne achteraan. Roept ie, ongeveer 6 jaar oud, ineens: "ik wil met de straaljager naar Wopke toe!".
Het is één van zijn gevleugelde uitspraken geworden. Wopke was namelijk het konijn dat we thuis hadden gelaten. Skitterend.
Eén van zijn andere machtig-mooie uitspraken was: "Au, mijn ribbelkast". Dit prachtexemplaar deden we op toen hij van een duin af was gedonderd. Wederom op Texel.
Voordat het zover kwam was hij al bekend om zijn "Colaslaatjes". Leuk woord als je nog geen "chocolaatjes" kunt zeggen.
Toen hij wat groter werd heb ik vooral gelachen om de idiote situatie waarbij een buurjongen het nodig vond om hem bij een visruzietje de sloot in te meppen. De buurjongen was zo'n echte, uit de klei getrokken boer en mijn broer was nog zo'n scheetje. Belachelijk natuurlijk. Maar wel gelachen.
Echt tranen met tuiten heb ik pas gelachen toen we eens zaten te eten en mijn broer te laat kwam. Al gauw werd duidelijk waarom hij te laat was. Aan het eind van de straat kwam hij aanslenteren met de fiets aan de hand. Lekke band natuurlijk. Maar dat was niet het hilarische aan alles. Nee, dat was zijn kapsel.
Hij had zijn haar laten blonderen. Maar dan niet in het bescheiden soort blond. Nee, peroxide, pisgeel, lichtgevend blond. Werkelijk géén gezicht. En maar stoer kijken. Prachtig. Vooral vanwege de discussie die mijn ouders voerden in de ogenblikken dat hij naderde. Moeders vond het leuk en rebels. Was vroeger ook zo. Vaders flipte zijn behoudende pan uit. Hoe kon die jongen dat nou doen? Wie zou hem nog serieus nemen? Het is toch afschuwelijk enzovoort. En ik maar lachen. Tot huilens aan toe.
Jammer dat er over mij niet zulke heerlijke verhalen te vertellen zijn.
Als ik terugdenk aan de momenten dat die anekdotes zich hebben gevormd vervult dat mij standaard met een gelukzalig gevoel. Ik had een leuke jeugd. En hij ook.
Zo kan ik me herinneren dat we met mijn ouders en oom en tante, neef en nicht (oké mijn broer noemde ze in een kaartje kenissen -en dus niet kennissen- omdat ze niet familie waren, maar goed) in de Sluftervallei op Texel waren. Het was prachtig weer en we hadden een heel eind door de schitterende natuur gelopen om ergens vlak bij zee te spelen en te zwemmen. Totdat mijn broer ineens in een roestige spijker stond. En pijn had. Logisch. We moesten terug, want het was best ernstig. Hup, broer bij mijn vader op de rug en wij er in kolonne achteraan. Roept ie, ongeveer 6 jaar oud, ineens: "ik wil met de straaljager naar Wopke toe!".
Het is één van zijn gevleugelde uitspraken geworden. Wopke was namelijk het konijn dat we thuis hadden gelaten. Skitterend.
Eén van zijn andere machtig-mooie uitspraken was: "Au, mijn ribbelkast". Dit prachtexemplaar deden we op toen hij van een duin af was gedonderd. Wederom op Texel.
Voordat het zover kwam was hij al bekend om zijn "Colaslaatjes". Leuk woord als je nog geen "chocolaatjes" kunt zeggen.
Toen hij wat groter werd heb ik vooral gelachen om de idiote situatie waarbij een buurjongen het nodig vond om hem bij een visruzietje de sloot in te meppen. De buurjongen was zo'n echte, uit de klei getrokken boer en mijn broer was nog zo'n scheetje. Belachelijk natuurlijk. Maar wel gelachen.
Echt tranen met tuiten heb ik pas gelachen toen we eens zaten te eten en mijn broer te laat kwam. Al gauw werd duidelijk waarom hij te laat was. Aan het eind van de straat kwam hij aanslenteren met de fiets aan de hand. Lekke band natuurlijk. Maar dat was niet het hilarische aan alles. Nee, dat was zijn kapsel.
Hij had zijn haar laten blonderen. Maar dan niet in het bescheiden soort blond. Nee, peroxide, pisgeel, lichtgevend blond. Werkelijk géén gezicht. En maar stoer kijken. Prachtig. Vooral vanwege de discussie die mijn ouders voerden in de ogenblikken dat hij naderde. Moeders vond het leuk en rebels. Was vroeger ook zo. Vaders flipte zijn behoudende pan uit. Hoe kon die jongen dat nou doen? Wie zou hem nog serieus nemen? Het is toch afschuwelijk enzovoort. En ik maar lachen. Tot huilens aan toe.
Jammer dat er over mij niet zulke heerlijke verhalen te vertellen zijn.
Tegelbuik
Ik ben een tegelkind. Een kind van een tegelman. Mijn hele leven heb ik aan tafel nooit anders gehoord dan over tegels en tegelzetters. Geen tegels voor buiten, tegels voor binnen. En nee, dat noem je geen plavuizen. Ik niet.
Mijn vader en broer kunnen alles maken met tegels en dat vervult mij met trots. Nou ja, bijna alles.
Vroeger, toen ik net ongesteld was en daar de nodige buikpijn van ondervond, wist mijn vader soms niet wat hij daar mee aan moest. Mijn vader is het type, stoer en sterk maar kom níet aan zijn dochter, dan is het een watje eerste klas. Dus als ik weer eens buikpijn had zocht hij, zoals een echte man betaamt, naar oplossingen.
Ik kan me nog goed herinneren dat hij dan vaak zei; kon ik maar een buik van tegeltjes voor je maken. En dan lachten we even naar elkaar.
Zo lief. Zo'n vader die het liefst een buik van tegeltjes maakt voor zijn kleine meisje. Ik zag het dan ook al helemaal voor me. Een buik met allemaal mozaiekjes en nooit meer pijn. Maar ja, dat kon ie dus net niet voor me regelen.
Een mooie badkamer, een mooie tegelvloer, een mooie keuken. Dat alles heeft hij wel voor me geregeld. En nog veel meer lieve dingen. Ik heb er in ieder geval een tegelhart aan overgehouden.
En als ik nu nog wel eens last heb van de rode vlaggetjes week denk ik aan mijn vader en zijn tegeltjes. Het had toch best handig geweest. Zo'n buik van tegeltjes. Maar gelukkig staat die buikpijn voor iets potentieel moois. Kleinkinderen voor mijn lieve vader. Die vast een geweldige opa zal worden. Opa Tegel.
Mijn vader en broer kunnen alles maken met tegels en dat vervult mij met trots. Nou ja, bijna alles.
Vroeger, toen ik net ongesteld was en daar de nodige buikpijn van ondervond, wist mijn vader soms niet wat hij daar mee aan moest. Mijn vader is het type, stoer en sterk maar kom níet aan zijn dochter, dan is het een watje eerste klas. Dus als ik weer eens buikpijn had zocht hij, zoals een echte man betaamt, naar oplossingen.
Ik kan me nog goed herinneren dat hij dan vaak zei; kon ik maar een buik van tegeltjes voor je maken. En dan lachten we even naar elkaar.
Zo lief. Zo'n vader die het liefst een buik van tegeltjes maakt voor zijn kleine meisje. Ik zag het dan ook al helemaal voor me. Een buik met allemaal mozaiekjes en nooit meer pijn. Maar ja, dat kon ie dus net niet voor me regelen.
Een mooie badkamer, een mooie tegelvloer, een mooie keuken. Dat alles heeft hij wel voor me geregeld. En nog veel meer lieve dingen. Ik heb er in ieder geval een tegelhart aan overgehouden.
En als ik nu nog wel eens last heb van de rode vlaggetjes week denk ik aan mijn vader en zijn tegeltjes. Het had toch best handig geweest. Zo'n buik van tegeltjes. Maar gelukkig staat die buikpijn voor iets potentieel moois. Kleinkinderen voor mijn lieve vader. Die vast een geweldige opa zal worden. Opa Tegel.
De vlinder
Open je ogen maar
En zie wat ik zie
Ik weet hoe mooi je bent
Maar jij weet het zelf nog niet.
Het komt allemaal goed
Wacht nou maar af wat de tijd met je doet
Het is nu nog te vroeg
Alles wat groot is begon ooit klein
Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn
Weet dat de tijd zal je helpen, geloof maar gewoon wat ik zeg
Al lijken je kleurrijke vleugels voor eeuwig gevangen
Ja, toch op een dag vlieg je weg
Hoog in de lucht
Zul je de wereld heel anders gaan zien
Voel je de rust
Zul je genieten ook als het maar even is
Adem het in
Durf, dan ontdek je de liefde misschien
En als je haar vindt
Voel je bij iedere slag die je maakt dat je leeft
Als je geduldig bent
Gebeurt het vanzelf
Als je genieten wil
Wil het dan niet te snel
Het komt allemaal goed
Wacht nou maar af wat de tijd met je doet
Het is nu nog te vroeg
Alles wat groot is begon ooit klein
Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn.
Vraag van de dag
Waarom zeggen mannen die een praatje met me willen maken dingen als: 'kijk niet zo chagerijnig'?
Alsof ik dáár vrolijk van word en zin krijg om met ze te praten!
Fem draait door
De zomer draait door. De zomervariant van De wereld draait door. Elke werkdag op de buis. Met Froukje en de vriend van Sophie Hilbrand. Of met Froukje en de presentator van Peking Express (die zat toch bij Net5?). Heb nog geen aflevering zonder Froukje meegemaakt. Dus misschien beïnvloedt dat mijn 'doordraaien' in negatieve zin.
De zomer draait door. Een soort van ernstig slap aftreksel van DWDD. Kweekvijver voor wannabe Mathijsen. Zomeruitverkoop van de VARA.
Ik draai dus door. Als ik kijk naar De zomer draait door. Wat een triestigheid bij elkaar zeg. De presentatie-popjes kunnen net autocue lezen volgens mij. Het gaat zo hakkelig...je zou bijna denken dat ze pas net hebben leren lezen. Of dat ze een brilletje nodig hebben. Glazig staren ze in de camera...de pupillen heen en weer schietend. Als bange hertjes voor de koplampen van een auto.
Om over het gestotter van 'het vriendje van' maar niet te spreken. Zodra hij moet freestylen, dus gewoon zijn eigen hersentjes moet gebruiken bij het formuleren van zinnen, begint ie te hakkelen. Het zou schattig zijn wanneer hij me op die manier in de kroeg aansprak. Of wanneer hij het gebruikte in één van zijn rollen van sukkeltje in een Nederlandse film. Maar op tv stoort het me mateloos! Als je trillende handen hebt wordt je toch ook geen schilder! Schoenmaker blijf bij je leest. Acteur wordt geen presentator! Niet als je moeite hebt met improvisatie en communicatie.
En dan Froukje. Vond ik haar nog een leuk, schattig en tof wijffie bij SixPack, nu erger ik me kapot. Ten eerste aan haar snee in haar wenkbrauw. Die ziet er zo opgepoetst uit, alsof het een handelsmerk is geworden. Borstel die haartjes er lekker overheen kind. En borstel je gewone haar ook eens. Iedere keer die zichtbare rand in haar bruine lokjes van waar tot voor de uitzending een elastiekje zat. Geen porum.
En dan die eeuwige glimlach van poppetje Frouk. Vol adoratie lijkt ze naar alle gasten te kijken. En je ziet haar onderwijl denken; 'ik moet goede vragen stellen, ik moet scherp zijn, ik moet de schoenen van Mathijs van N vullen'. Nou, dat lukt dus niet helemaal, hè Frouk? Ach...koetsie koetsie koetsie. Tja, bij zo'n klein mensje met zo'n hoog stemmetje krijg ik de neiging om te troosten als ik niet zo lief doe.
En die man van Net5. Ach, het bruist niet van de tv af en is net zo gemaakt als die andere twee, maar het is te verdragen. Vraag niet waarom, maar hij valt mee. Denk ik nu nog. Misschien denk ik daar na twee nieuwe afleveringen anders over. Als ik dat nog red, twee afleveringen kijken...Misschien draai ik dan te ver door.
De zomer draait door. Een soort van ernstig slap aftreksel van DWDD. Kweekvijver voor wannabe Mathijsen. Zomeruitverkoop van de VARA.
Ik draai dus door. Als ik kijk naar De zomer draait door. Wat een triestigheid bij elkaar zeg. De presentatie-popjes kunnen net autocue lezen volgens mij. Het gaat zo hakkelig...je zou bijna denken dat ze pas net hebben leren lezen. Of dat ze een brilletje nodig hebben. Glazig staren ze in de camera...de pupillen heen en weer schietend. Als bange hertjes voor de koplampen van een auto.
Om over het gestotter van 'het vriendje van' maar niet te spreken. Zodra hij moet freestylen, dus gewoon zijn eigen hersentjes moet gebruiken bij het formuleren van zinnen, begint ie te hakkelen. Het zou schattig zijn wanneer hij me op die manier in de kroeg aansprak. Of wanneer hij het gebruikte in één van zijn rollen van sukkeltje in een Nederlandse film. Maar op tv stoort het me mateloos! Als je trillende handen hebt wordt je toch ook geen schilder! Schoenmaker blijf bij je leest. Acteur wordt geen presentator! Niet als je moeite hebt met improvisatie en communicatie.
En dan Froukje. Vond ik haar nog een leuk, schattig en tof wijffie bij SixPack, nu erger ik me kapot. Ten eerste aan haar snee in haar wenkbrauw. Die ziet er zo opgepoetst uit, alsof het een handelsmerk is geworden. Borstel die haartjes er lekker overheen kind. En borstel je gewone haar ook eens. Iedere keer die zichtbare rand in haar bruine lokjes van waar tot voor de uitzending een elastiekje zat. Geen porum.
En dan die eeuwige glimlach van poppetje Frouk. Vol adoratie lijkt ze naar alle gasten te kijken. En je ziet haar onderwijl denken; 'ik moet goede vragen stellen, ik moet scherp zijn, ik moet de schoenen van Mathijs van N vullen'. Nou, dat lukt dus niet helemaal, hè Frouk? Ach...koetsie koetsie koetsie. Tja, bij zo'n klein mensje met zo'n hoog stemmetje krijg ik de neiging om te troosten als ik niet zo lief doe.
En die man van Net5. Ach, het bruist niet van de tv af en is net zo gemaakt als die andere twee, maar het is te verdragen. Vraag niet waarom, maar hij valt mee. Denk ik nu nog. Misschien denk ik daar na twee nieuwe afleveringen anders over. Als ik dat nog red, twee afleveringen kijken...Misschien draai ik dan te ver door.
De roze bril is er nog
Als ik denk aan toen heb ik daar allerlei plaatjes en gevoelens bij. En die gevoelens, die doen het 'em. Die vertroebelen de realiteit en maken het daardoor onmogelijk mijn eigen geschiedenis te begrijpen.
Het is die roze bril waar ik het wel eens over heb. Het uitbannen van negativiteit en het teren op goede herinneringen. In de meeste gevallen ontzettend handig. Maar wanneer je iets naars wilt verwerken, zit die roze bril alleen maar in de weg. Want nare tijden lijken daarmee immers een stuk rooskleuriger. Zo rooskleurig dat je die nare tijden zelfs wel eens mist. En ja, dan wordt het dus echt verwarrend.
Aan de ene kant wil ik heel graag de rasoptimist, de dromer en de positivist blijven die ik ben. Maar aan de andere kant vond ik ook graag het knopje waarmee ik een en ander even uit kon zetten.
De-alles-in-perspectief-plaatser. Waar zit ie? Ik kan hem wel gebruiken want ik ben die geintjes van mijn brein een beetje zat. Doe mij maar de rauwe werkelijkheid. Ik sla me er wel doorheen. Laat me maar wat traantjes plengen om hoe het was. Laat me waar verwerken. Ik ben er klaar voor. En ik wil er klaar mee zijn.
Zo nu en dan heb ik gelukkig het idee dat het begint te komen. Dat ik dingen zie en vooral voel zoals ze zijn. Maar dat is kort en vluchtig. Een gedachte of gevoel. Dat moment probeer ik dan vast te houden, maar telkens glipt het als zand door mijn vingers. Maar ik blijf oefenen. En ooit, als de tijd een beetje meehelpt, lukt het. En dan zie ik toen en hem als hoe het was.
Een harde les. Rauwe werkelijkheid. Vervlogen dromen.
Maar gelukkig droom ik al weer over hele andere dingen.
Dat is dan wel weer handig van die roze bril.
Het is die roze bril waar ik het wel eens over heb. Het uitbannen van negativiteit en het teren op goede herinneringen. In de meeste gevallen ontzettend handig. Maar wanneer je iets naars wilt verwerken, zit die roze bril alleen maar in de weg. Want nare tijden lijken daarmee immers een stuk rooskleuriger. Zo rooskleurig dat je die nare tijden zelfs wel eens mist. En ja, dan wordt het dus echt verwarrend.
Aan de ene kant wil ik heel graag de rasoptimist, de dromer en de positivist blijven die ik ben. Maar aan de andere kant vond ik ook graag het knopje waarmee ik een en ander even uit kon zetten.
De-alles-in-perspectief-plaatser. Waar zit ie? Ik kan hem wel gebruiken want ik ben die geintjes van mijn brein een beetje zat. Doe mij maar de rauwe werkelijkheid. Ik sla me er wel doorheen. Laat me maar wat traantjes plengen om hoe het was. Laat me waar verwerken. Ik ben er klaar voor. En ik wil er klaar mee zijn.
Zo nu en dan heb ik gelukkig het idee dat het begint te komen. Dat ik dingen zie en vooral voel zoals ze zijn. Maar dat is kort en vluchtig. Een gedachte of gevoel. Dat moment probeer ik dan vast te houden, maar telkens glipt het als zand door mijn vingers. Maar ik blijf oefenen. En ooit, als de tijd een beetje meehelpt, lukt het. En dan zie ik toen en hem als hoe het was.
Een harde les. Rauwe werkelijkheid. Vervlogen dromen.
Maar gelukkig droom ik al weer over hele andere dingen.
Dat is dan wel weer handig van die roze bril.
maandag 29 juni 2009
28
"Vrouwen hebben de beste seks als ze 28 zijn."
Het staat op internet en dus moet het wel zo zijn.
Ik denk trouwens wel dat het klopt. Deels. Ik kan het weten als 28-jarige. De beste seks. Tja. Logisch. Je oefent en dus wordt het beter. Dus is het beter dan toen ik 27 was. En dat was weer beter dan toen ik 26 was. Om over mijn 25ste maar niet te spreken. Laat staan over daarvoor.
Maar nu lees ik dus dat ik NU op mijn piek zit. Het kan alleen maar minder worden. Wat een onzin. Alsof je verjaardag ineens alles anders maakt. Omdat de grote, enge 30 meer nadert zeker? Of omdat de barsten er na je verjaardag meteen inspringen. Lariekoek. "Oefening baart kunst" gaat ook na mijn 29ste gewoon op. En dat psychische gedoe over de magische grens van 30 daar doe ik ook niet aan mee. Ik blijf seksueel gewoon altijd 28. Zo is het.
Maar wat nou als het klopt? Mooi balen dat ik nog maar een maandje 28 ben zeg! Ik moet het er geloof ik maar van nemen! Kan ik nu vakantie opnemen? NU?!
Het staat op internet en dus moet het wel zo zijn.
Ik denk trouwens wel dat het klopt. Deels. Ik kan het weten als 28-jarige. De beste seks. Tja. Logisch. Je oefent en dus wordt het beter. Dus is het beter dan toen ik 27 was. En dat was weer beter dan toen ik 26 was. Om over mijn 25ste maar niet te spreken. Laat staan over daarvoor.
Maar nu lees ik dus dat ik NU op mijn piek zit. Het kan alleen maar minder worden. Wat een onzin. Alsof je verjaardag ineens alles anders maakt. Omdat de grote, enge 30 meer nadert zeker? Of omdat de barsten er na je verjaardag meteen inspringen. Lariekoek. "Oefening baart kunst" gaat ook na mijn 29ste gewoon op. En dat psychische gedoe over de magische grens van 30 daar doe ik ook niet aan mee. Ik blijf seksueel gewoon altijd 28. Zo is het.
Maar wat nou als het klopt? Mooi balen dat ik nog maar een maandje 28 ben zeg! Ik moet het er geloof ik maar van nemen! Kan ik nu vakantie opnemen? NU?!
Ti-ta-toverdrank
Het was al laat. Erg laat. En we hadden al best diep in onze, zelf meegebrachte -want traditie-, flessen drank gekeken. De sfeer was goed. De muziek ook.
Hij keek al iets minder helder uit zijn ogen. En ook op hem had de alcohol het effect dat toverdrankjes van Ti-ta-tovenaar kunnen hebben. Een soort waarheids- of eerlijkheidselixer. En ook zeker een melancholicus.
Dus hij werd een klein beetje sentimenteel.
Hij zei dat hij mijn stukjes las en dat hij ze leuk vond.
Hij zei ook dat hij zou willen dat hij een vriendin had zoals ik. Open, spontaan, met tegengas.
En ik bedankte hem voor zo'n lief compliment. En besefte mij, dat de drank bij hem aan het woord was.
Hij zei dat hij zich onze kennismaking nog goed herinnerde.
En dat hij me best interessant had gevonden. "En toen ging die verdomde X er weer mee vandoor." De vraag waarom X wel en hij niet, de vraag wat X had dat hij niet had. Het klonk allemaal door in zijn opmerkingen.
We werden het erover eens dat we nooit bij elkaar zouden passen. En lachten erom.
En we spraken over liefdes, je leven. Zijn passie.
Ik voelde dat hij ook graag een meissie wilde. En dat hij zich afvroeg waarom het niet lukte.
Ik vroeg het me ook af.
Waarom lukt het niet?
Is het zijn fetisjisme voor meisjes in witte leren laarzen?
Nee, natuurlijk niet. Dat is alleen maar leuk en grappig. AL is het ook echt wel ordi hoor, in tegenstelling tot rode teennagels. Dat je het even weet (want je leest dit vast).
Volgens mij mankeert er niks aan hem. Hij is slim. Grappig. Heeft hobbies en passie. Heeft zijn zaakjes goed voor elkaar en is eigenzinnig. Volgens mij is hij ook nog lief en zorgzaam. Wat kan een vrouw zich nog meer wensen?
Niets.
Dus ligt het niet aan hoe hij is. Maar misschien aan wat hij wil.
Ik ken iemand die hem best beter zou willen leren kennen. Maar hij ziet het niet.
Hij zoekt vrouwen die niet bestaan. Of vrouwen die juist net op andere types vallen dan hij is. Kortom, hij is te kritisch. (Ja, jij ja.)
Geef de dames een kans, ook als je niet meteen weggeblazen wordt van WAUW! Ik weet zeker dat je dan heel snel iemand vindt die je kunt vragen of ze witte laarzen zou willen overwegen. En dan zegt ze waarschijnlijk ook nog JA!
Hij keek al iets minder helder uit zijn ogen. En ook op hem had de alcohol het effect dat toverdrankjes van Ti-ta-tovenaar kunnen hebben. Een soort waarheids- of eerlijkheidselixer. En ook zeker een melancholicus.
Dus hij werd een klein beetje sentimenteel.
Hij zei dat hij mijn stukjes las en dat hij ze leuk vond.
Hij zei ook dat hij zou willen dat hij een vriendin had zoals ik. Open, spontaan, met tegengas.
En ik bedankte hem voor zo'n lief compliment. En besefte mij, dat de drank bij hem aan het woord was.
Hij zei dat hij zich onze kennismaking nog goed herinnerde.
En dat hij me best interessant had gevonden. "En toen ging die verdomde X er weer mee vandoor." De vraag waarom X wel en hij niet, de vraag wat X had dat hij niet had. Het klonk allemaal door in zijn opmerkingen.
We werden het erover eens dat we nooit bij elkaar zouden passen. En lachten erom.
En we spraken over liefdes, je leven. Zijn passie.
Ik voelde dat hij ook graag een meissie wilde. En dat hij zich afvroeg waarom het niet lukte.
Ik vroeg het me ook af.
Waarom lukt het niet?
Is het zijn fetisjisme voor meisjes in witte leren laarzen?
Nee, natuurlijk niet. Dat is alleen maar leuk en grappig. AL is het ook echt wel ordi hoor, in tegenstelling tot rode teennagels. Dat je het even weet (want je leest dit vast).
Volgens mij mankeert er niks aan hem. Hij is slim. Grappig. Heeft hobbies en passie. Heeft zijn zaakjes goed voor elkaar en is eigenzinnig. Volgens mij is hij ook nog lief en zorgzaam. Wat kan een vrouw zich nog meer wensen?
Niets.
Dus ligt het niet aan hoe hij is. Maar misschien aan wat hij wil.
Ik ken iemand die hem best beter zou willen leren kennen. Maar hij ziet het niet.
Hij zoekt vrouwen die niet bestaan. Of vrouwen die juist net op andere types vallen dan hij is. Kortom, hij is te kritisch. (Ja, jij ja.)
Geef de dames een kans, ook als je niet meteen weggeblazen wordt van WAUW! Ik weet zeker dat je dan heel snel iemand vindt die je kunt vragen of ze witte laarzen zou willen overwegen. En dan zegt ze waarschijnlijk ook nog JA!
Jurkje
Het is mooi weer en dus is het weer tijd voor jurkjes. Nou verkeer ik in de gelukkige positie dat ik voor elke gelegenheid en elk weertype wel een geschikt jurkje heb. Ik draag ze graag. Lekker vrouwelijk en toch voelt het bijna alsof je gewoon je pyjama aanhebt. En eigenlijk altijd goed. Maar soms zijn er van die kritieke gevalletjes. Kan het wel of niet?
Vandaag was zo'n dag waarop ik me bijna hardop afvroeg of het betreffende jurkje wel geschikt was voor het weertype (warm, veel te warm), het werk (degelijk en niet te uitbundig) en of het wel kon bij mijn huid en haar. Het exemplaar: een wit, romantisch-achtig jurkje met brede bandjes. Errug leuk, maar een kritiek gevalletje.
Maar mijn oordeel was positief. Met een bolerootje was het niet te bloot, maar toch nog lekker frissig met dit weer. Voor het werk moest het ook kunnen, niet teveel kleur. Niet te bloot. Gewoon netjes. En ja, het belangrijkst, staat het ook een beetje? Nou, reken maar! Ik heb mijn pigment-celletjes de laatste weken al aardig aan het werk gezet en beschik over een redelijk gezond kleurtje. Dus wit maakt niet lijkwit. Wit maakt me nu nog bruiner. Helemaal goed dus. En ook leuk dat ik em eindelijk eens aan kon. Zo vaak is de gelegenheid er niet voor wit en skattig.
Kortom, het jurkje aangedaan, met bolero en leuke hakjes. Mooi, maar echt niet té. Dat was de conclusie bij de laatste blik in de spiegel voor ik op de fiets stapte.
MIS dus.
Wel té. Als je tenminste afgaat op de commentaren die mij vanochtend ten deel vielen. "Goh, ga je naar een bal ofzo?" Vroeg collega J van hiernaast. Een beetje een verstrooide man, met altijd erg veel oog voor vrouwelijk schoon. Dus van hem kon ik het hebben. Dat zei allemaal nog niets over mijn inschattingsvermogen.
" Wat ben jij sjiek vandaag!" Was de volgende. Net als "kind wat heb je een mooi jurkje aan", "wat ben je zomers" en "moet je naar een feestje?". Aangezien deze commentaren van iets modegevoeliger collega's kwamen, deden ze toch de vraag rijzen of ik overdressed ben vandaag.
Wat is overdressed? Als je leukere kleren aan hebt dan je collega's? Als je je best doet om er op je mooist uit te zien, ongeacht de gelegenheid? Tja, dan ben ik overdressed.
Maar als het betekent dat je fris en fruitig afsteekt bij je collega's omdat die zelf nogal behoudend zijn, dan vind ik dat niet overdressed. Dan zijn zij underdressed. Ik ben dan gewoon dressed.
To impress, dat wel.
Vandaag was zo'n dag waarop ik me bijna hardop afvroeg of het betreffende jurkje wel geschikt was voor het weertype (warm, veel te warm), het werk (degelijk en niet te uitbundig) en of het wel kon bij mijn huid en haar. Het exemplaar: een wit, romantisch-achtig jurkje met brede bandjes. Errug leuk, maar een kritiek gevalletje.
Maar mijn oordeel was positief. Met een bolerootje was het niet te bloot, maar toch nog lekker frissig met dit weer. Voor het werk moest het ook kunnen, niet teveel kleur. Niet te bloot. Gewoon netjes. En ja, het belangrijkst, staat het ook een beetje? Nou, reken maar! Ik heb mijn pigment-celletjes de laatste weken al aardig aan het werk gezet en beschik over een redelijk gezond kleurtje. Dus wit maakt niet lijkwit. Wit maakt me nu nog bruiner. Helemaal goed dus. En ook leuk dat ik em eindelijk eens aan kon. Zo vaak is de gelegenheid er niet voor wit en skattig.
Kortom, het jurkje aangedaan, met bolero en leuke hakjes. Mooi, maar echt niet té. Dat was de conclusie bij de laatste blik in de spiegel voor ik op de fiets stapte.
MIS dus.
Wel té. Als je tenminste afgaat op de commentaren die mij vanochtend ten deel vielen. "Goh, ga je naar een bal ofzo?" Vroeg collega J van hiernaast. Een beetje een verstrooide man, met altijd erg veel oog voor vrouwelijk schoon. Dus van hem kon ik het hebben. Dat zei allemaal nog niets over mijn inschattingsvermogen.
" Wat ben jij sjiek vandaag!" Was de volgende. Net als "kind wat heb je een mooi jurkje aan", "wat ben je zomers" en "moet je naar een feestje?". Aangezien deze commentaren van iets modegevoeliger collega's kwamen, deden ze toch de vraag rijzen of ik overdressed ben vandaag.
Wat is overdressed? Als je leukere kleren aan hebt dan je collega's? Als je je best doet om er op je mooist uit te zien, ongeacht de gelegenheid? Tja, dan ben ik overdressed.
Maar als het betekent dat je fris en fruitig afsteekt bij je collega's omdat die zelf nogal behoudend zijn, dan vind ik dat niet overdressed. Dan zijn zij underdressed. Ik ben dan gewoon dressed.
To impress, dat wel.
ik-jij-wij
Het is niet ik
Het is niet jij
Het is wij
Ik laat je niet alleen
Sleep je overal doorheen
Samen kunnen we het aan
Ik draag met jou samen
De lasten van het leven
Zodat we ook de lusten
Intenser kunnen delen
Je bent niet meer alleen
Ik ben er
Altijd
Het is niet jij
Het is wij
Ik laat je niet alleen
Sleep je overal doorheen
Samen kunnen we het aan
Ik draag met jou samen
De lasten van het leven
Zodat we ook de lusten
Intenser kunnen delen
Je bent niet meer alleen
Ik ben er
Altijd
Reporter
"Na Gutenabend Leute, hier ist die Fem von Deutsche Fernsehen, ihre Reporter vom TT nacht in Assen."
Tja, zo liep ik er vrijdagavond bij. In mijn beste Duits verslag doende van alle belevenissen en observaties tijdens de TT nacht. Tis de fruitigheid. Die slaat regelmatig op onverwachte momenten toe en dan moet ik gewoon even gek doen.
Zo ook in Assen.
Maar er was dan ook genoeg aanleiding om uitgebreid verslag te doen van alles wat ik zag. Zo heb ik namelijk geconstateerd dat ze in Drenthe geen bh's verkopen. En in de wijde omtrek van Drente kennelijk ook niet. Of zou de vanuit Vlaanderen aangekondigde bh-loze dag toch groots gevolg hebben gekregen? Nog nooit zoveel lellende, wapperende en deinende tieten (borsten, borstjes of tietjes is echt teveel eer) bij elkaar gezien. Schaamteloos in de meest lelijke hemdjes en topjes gepropt.
Ook nog nooit zoveel jonge mannen op klompen gezien. Kan je toch merken dat het nog een beetje achtergebleven gebied is daar, hè... (sorry lief).
Helaas ook nog nooit zo vaak gehoord dat ik vrolijker moest kijken. "NEEHEE, ik kijk niet boos, dat is mijn neutrale stand! Ik heb het wel naar mijn zin!"
Gelukkig ook erg vaak gehoord dat ik er best mocht zijn. Alleen een beetje jammer dat me dat niet keurig werd gezegd, maar dat dat werd geuit door een gegrom of rrrrrrrr.
Ook jammer dat de mannen die 'het woord' verkondigden vaak erg dikke rode ogen hadden, een evenzo dikke tong en niet geheel vast ter been waren. Maar ach, een kniesoor die daar op let.
Nog een tijdje luchtgitaar staan spelen met een bloedfanatieke, verlopen rocker van 40+. Kortom, het was een topnacht in Assen. De Deutsche Fernsehen doet volgend jaar weer uitgebreid verslag. Bis dann!
Tja, zo liep ik er vrijdagavond bij. In mijn beste Duits verslag doende van alle belevenissen en observaties tijdens de TT nacht. Tis de fruitigheid. Die slaat regelmatig op onverwachte momenten toe en dan moet ik gewoon even gek doen.
Zo ook in Assen.
Maar er was dan ook genoeg aanleiding om uitgebreid verslag te doen van alles wat ik zag. Zo heb ik namelijk geconstateerd dat ze in Drenthe geen bh's verkopen. En in de wijde omtrek van Drente kennelijk ook niet. Of zou de vanuit Vlaanderen aangekondigde bh-loze dag toch groots gevolg hebben gekregen? Nog nooit zoveel lellende, wapperende en deinende tieten (borsten, borstjes of tietjes is echt teveel eer) bij elkaar gezien. Schaamteloos in de meest lelijke hemdjes en topjes gepropt.
Ook nog nooit zoveel jonge mannen op klompen gezien. Kan je toch merken dat het nog een beetje achtergebleven gebied is daar, hè... (sorry lief).
Helaas ook nog nooit zo vaak gehoord dat ik vrolijker moest kijken. "NEEHEE, ik kijk niet boos, dat is mijn neutrale stand! Ik heb het wel naar mijn zin!"
Gelukkig ook erg vaak gehoord dat ik er best mocht zijn. Alleen een beetje jammer dat me dat niet keurig werd gezegd, maar dat dat werd geuit door een gegrom of rrrrrrrr.
Ook jammer dat de mannen die 'het woord' verkondigden vaak erg dikke rode ogen hadden, een evenzo dikke tong en niet geheel vast ter been waren. Maar ach, een kniesoor die daar op let.
Nog een tijdje luchtgitaar staan spelen met een bloedfanatieke, verlopen rocker van 40+. Kortom, het was een topnacht in Assen. De Deutsche Fernsehen doet volgend jaar weer uitgebreid verslag. Bis dann!
vrijdag 26 juni 2009
Mam
Moeder zijn is niet makkelijk. Denk ik. Want elke moeder is ook een dochter.
En ooit kom je dan op een leeftijd, een punt in je leven, dat je niet alleen zorgen om je kinderen hebt, maar (vooral) ook om je ouders.
Continue zorgen om je dierbaren. Want ook voor je man moet je er zijn.
Voor mijn moeder is het niet anders. Mijn pake heeft nu Alzheimer. Mijn beppe lijdt eronder. En mijn moeder doet haar best om ze te steunen en alles zo goed mogelijk te regelen.
En dan ook nog mijn broer en ik. Tuurlijk maakt ze zich ook over ons zorgen. Welke moeder doet dat niet? Zelfs als er geen reden voor is, maakt ze zich zorgen. Dus belt ze me vandaag hoe het gisteren was terwijl ze naar haar werk rijdt. Het werk dat ze samen met mijn vader en broer doet.
Waar ze wel eens een beetje tussen de mannen in moet zitten, moet bemiddelen, alles moet aanhoren. Waar ze schoonmaakt en allerlei vrouwenwerk doet. En dat ongeacht haar slechte gezondheid en continue pijn.
Ik vind het knap. Ik heb alleen mezelf om voor te zorgen en heb het daar al zo druk mee. Soms denk ik wel eens dat ik ook graag snel kinderen wil. Maar dan vraag ik me af, zou ik het wel zo goed kunnen? Zorgen, verzorgen, troosten, steunen, opvangen, afpoetsen, sjouwen, duwen...
Als ik maar een beetje de genen van mijn moeder heb, moet ik een heel eind komen. Al hoop ik nooit die genen te hoeven gebruiken voor het zorgen voor mijn ouders. Laat ze alsjeblieft gezond oud worden... Dat hebben ze wel verdiend.
En ooit kom je dan op een leeftijd, een punt in je leven, dat je niet alleen zorgen om je kinderen hebt, maar (vooral) ook om je ouders.
Continue zorgen om je dierbaren. Want ook voor je man moet je er zijn.
Voor mijn moeder is het niet anders. Mijn pake heeft nu Alzheimer. Mijn beppe lijdt eronder. En mijn moeder doet haar best om ze te steunen en alles zo goed mogelijk te regelen.
En dan ook nog mijn broer en ik. Tuurlijk maakt ze zich ook over ons zorgen. Welke moeder doet dat niet? Zelfs als er geen reden voor is, maakt ze zich zorgen. Dus belt ze me vandaag hoe het gisteren was terwijl ze naar haar werk rijdt. Het werk dat ze samen met mijn vader en broer doet.
Waar ze wel eens een beetje tussen de mannen in moet zitten, moet bemiddelen, alles moet aanhoren. Waar ze schoonmaakt en allerlei vrouwenwerk doet. En dat ongeacht haar slechte gezondheid en continue pijn.
Ik vind het knap. Ik heb alleen mezelf om voor te zorgen en heb het daar al zo druk mee. Soms denk ik wel eens dat ik ook graag snel kinderen wil. Maar dan vraag ik me af, zou ik het wel zo goed kunnen? Zorgen, verzorgen, troosten, steunen, opvangen, afpoetsen, sjouwen, duwen...
Als ik maar een beetje de genen van mijn moeder heb, moet ik een heel eind komen. Al hoop ik nooit die genen te hoeven gebruiken voor het zorgen voor mijn ouders. Laat ze alsjeblieft gezond oud worden... Dat hebben ze wel verdiend.
De King is niet meer
Hij is niet meer. De King of Pop.
Vijftig werd ie. En vannacht was het gebeurd. Een hartstilstand, of wat dan ook maar. De complottheorieën zullen wel weer volgen. Ongeacht de oorzaak, het is triest als iemand maar vijftig mag worden. Maar wat het in mijn ogen pas echt triest maakt is het leven dat hij heeft geleid. Een leven dat op mij altijd overkwam als de eeuwige zoektocht naar geluk. Zonder het te vinden.
Nooit kind kunnen zijn. Nooit een eigen identiteit hebben kunnen ontwikkelen. Een karikatuur van zichzelf geworden. Arme man.
En nu is hij dood. Hebben zijn kinderen geen vader meer. Maar misschien wel een kans op een normaler leven.
Hebben fans geen concerten in Londen meer (zo jammer voor M). Maar wel heel erg veel mooie platen om tot in de eeuwigheid van te genieten.
Want zingen kon ie. En mooie dingen bedenken ook. Hij heet niet voor niets de King.
De hele dag komen liedjes voorbij. De één nog mooier en knapper bedacht dan de ander. Jammer dat ik zijn dood nodig heb om dat weer even te beseffen.
Maar Farah is ook dood. En die mist nu de spotlight. Ook al zo tragisch. Net niet getrouwd met Ryan O'neil. Als eerbetoon heb ik vandaag ook wapperende, Charlie's Angels manen. Tis wat.
Maar het leven gaat door. En zij leven voort in de harten en hoofden van hun fans en geliefden. Best mooi toch?
Fatale vrouw
"Fem Fataal". Het heeft toch iets arroganterigs om je site zo te noemen. Zeker als je het voor het eerst leest en de achtergrond van die titel niet kent.
Maar Fem Fataal heeft niets te maken met fatale vrouwen, mannenverslindsters, hotties (al ben ik dat natuurlijk wel, hotter dan hot zelfs) of sloeries uit de slobben. Het gaat gewoon over fataal-achtige gekkigheden. Truukjes van mijn lichaam.
Hoe ben ik ooit aan die naam gekomen?
Het was in de tijd dat ik bij zo'n beetje de meest gehate instantie van Nederland werkte. Het was zomer en ik werd midden in de nacht wakker van een enorme buikpijn. Het voelde echt niet goed, maar ik dacht er helemaal niets ergs van. Ik werd ook nog eens erg misselijk (en dat mag een wonder heten want ik heb een ijzeren maagje). Toch maar midden in de nacht naar de dokterswacht. Daar was er niet echt iets ernstigs want ik had niet overgegeven. Dus weer naar huis, ellendig elk hobbeltje in de weg voelend.
Als ik moest overgeven moest ik maar weer bellen, hadden ze me op het hart gedrukt. Nou, eenmaal thuis kon ik meteen op zoek naar een emmer. Dus de dokter maar weer gebeld. Doorgestuurd naar de Eerste Hulp. Blinde darm ontsteking.
Terwijl ik in mijn operatieschort op de nieuwe dokter lag te wachten doezelde ik eindelijk eens in. Mijn toenmalige lief ging spulletjes halen voor een wat langer ziekenhuisverblijf. Toen hij terug was en de nieuwe dokter kwam kennismaken voelde ik me ineens een beetje beter. Heel gek.
De dokter wilde niet meer opereren. Mijn mooie buikje mocht heel blijven en ik mocht naar huis. Na een week was alle buikpijn over en ik heb nooit geweten wat het was.
Binnen een half jaar lag ik weer op de eerste hulp met een lading plakkers op de buik. Pijn op de borst en gierend benauwd. Een longembolie. Of toch niet? Ik had ergens TBC (jahaa hoe krijg je het voor elkaar) opgeduikeld en slikte daar medicijnen tegen... Géén longembolie. Misschien bijwerkingen van de medicatie. Maar misschien ook niet. Nog een nachtje opgenomen geweest. Maar niets aan het handje. Het ging vanzelf weer over. Nooit geweten wat het was. Alweer niet.
Tja, zulke gekkigheden leveren je dan de bijnaam Fem Fataal op. En die heb ik maar onthouden. De dubbelzinnigheid spreekt me namelijk wel aan. Het past wel bij me.
Fem Fataal staat voor mij voor het onvoorspelbare, zwart-witte in mij. En voor mijn vrolijkheid en levenslust. Waarmee ik heeeel misschien toch wel een woest aantrekkelijke beeb voor het mannelijk geslacht ben. Laten we het hopen!
Maar Fem Fataal heeft niets te maken met fatale vrouwen, mannenverslindsters, hotties (al ben ik dat natuurlijk wel, hotter dan hot zelfs) of sloeries uit de slobben. Het gaat gewoon over fataal-achtige gekkigheden. Truukjes van mijn lichaam.
Hoe ben ik ooit aan die naam gekomen?
Het was in de tijd dat ik bij zo'n beetje de meest gehate instantie van Nederland werkte. Het was zomer en ik werd midden in de nacht wakker van een enorme buikpijn. Het voelde echt niet goed, maar ik dacht er helemaal niets ergs van. Ik werd ook nog eens erg misselijk (en dat mag een wonder heten want ik heb een ijzeren maagje). Toch maar midden in de nacht naar de dokterswacht. Daar was er niet echt iets ernstigs want ik had niet overgegeven. Dus weer naar huis, ellendig elk hobbeltje in de weg voelend.
Als ik moest overgeven moest ik maar weer bellen, hadden ze me op het hart gedrukt. Nou, eenmaal thuis kon ik meteen op zoek naar een emmer. Dus de dokter maar weer gebeld. Doorgestuurd naar de Eerste Hulp. Blinde darm ontsteking.
Terwijl ik in mijn operatieschort op de nieuwe dokter lag te wachten doezelde ik eindelijk eens in. Mijn toenmalige lief ging spulletjes halen voor een wat langer ziekenhuisverblijf. Toen hij terug was en de nieuwe dokter kwam kennismaken voelde ik me ineens een beetje beter. Heel gek.
De dokter wilde niet meer opereren. Mijn mooie buikje mocht heel blijven en ik mocht naar huis. Na een week was alle buikpijn over en ik heb nooit geweten wat het was.
Binnen een half jaar lag ik weer op de eerste hulp met een lading plakkers op de buik. Pijn op de borst en gierend benauwd. Een longembolie. Of toch niet? Ik had ergens TBC (jahaa hoe krijg je het voor elkaar) opgeduikeld en slikte daar medicijnen tegen... Géén longembolie. Misschien bijwerkingen van de medicatie. Maar misschien ook niet. Nog een nachtje opgenomen geweest. Maar niets aan het handje. Het ging vanzelf weer over. Nooit geweten wat het was. Alweer niet.
Tja, zulke gekkigheden leveren je dan de bijnaam Fem Fataal op. En die heb ik maar onthouden. De dubbelzinnigheid spreekt me namelijk wel aan. Het past wel bij me.
Fem Fataal staat voor mij voor het onvoorspelbare, zwart-witte in mij. En voor mijn vrolijkheid en levenslust. Waarmee ik heeeel misschien toch wel een woest aantrekkelijke beeb voor het mannelijk geslacht ben. Laten we het hopen!
donderdag 25 juni 2009
Linkjes knippen
Het einde van de werkdag nadert. Het gebouw loopt al langzaam leeg. De stilte neemt toe. Alleen het geluid van de rubber zolen van de schoonmaakster en de dweil over de vloer van de gang. De klepperende lamellen. Verder stilte.
Hoe stiller en kalmer, hoe voller mijn hoofd. Langzaam gebeurt het weer en stromen de gedachten naar binnen.
Gedachten over toen. Verwarring. Onbegrip. Verdriet. Een knoop in mijn buik. Gedachten die ik best eens wat minder zou willen hebben. Maar op een of andere manier lukt dat nog niet zo best.
Het is zo gek. Het is mijn hoofd en ik ben er niet de baas. Ik wil niet meer stilstaan bij het verleden. Het boek mag dicht en in het onderste laatje. Maar waarom lukt dat niet? Kennelijk roep ik toch steeds dingen op in mezelf. Is het verwerking? Of gewoon zelfkwelling?
Ik zet mijn koptelefoon maar weer eens op en probeer nog wat te werken. Uit de speakers knalt een liedje van The Fray. Beetje sip en somber. Roept gevoelens op. Alweer van toen. Het is overal, in alles zit een herinnering. Of een linkje naar een herinnering. Leuk, van die handige hersens...
Dan zie ik in mijn rechter ooghoek mijn telefoon oplichten. Het is X. Hij laat me weten dat hij trots op me is, dat hij aan me denkt en dat hij er altijd voor me is. Wat heb ik een geluk met zo'n man. Nu is het tijd om dat geluk eens wat bewuster te beleven. Om te leven in het nu.
Vanavond zet ik de eerste stap richting het onderste laatje. Hoop ik de linkjes één voor één door te kunnen knippen. De rugzak te verlichten. Ietsje bang, maar vol vertrouwen stap ik straks op de fiets naar huis.
Hoe stiller en kalmer, hoe voller mijn hoofd. Langzaam gebeurt het weer en stromen de gedachten naar binnen.
Gedachten over toen. Verwarring. Onbegrip. Verdriet. Een knoop in mijn buik. Gedachten die ik best eens wat minder zou willen hebben. Maar op een of andere manier lukt dat nog niet zo best.
Het is zo gek. Het is mijn hoofd en ik ben er niet de baas. Ik wil niet meer stilstaan bij het verleden. Het boek mag dicht en in het onderste laatje. Maar waarom lukt dat niet? Kennelijk roep ik toch steeds dingen op in mezelf. Is het verwerking? Of gewoon zelfkwelling?
Ik zet mijn koptelefoon maar weer eens op en probeer nog wat te werken. Uit de speakers knalt een liedje van The Fray. Beetje sip en somber. Roept gevoelens op. Alweer van toen. Het is overal, in alles zit een herinnering. Of een linkje naar een herinnering. Leuk, van die handige hersens...
Dan zie ik in mijn rechter ooghoek mijn telefoon oplichten. Het is X. Hij laat me weten dat hij trots op me is, dat hij aan me denkt en dat hij er altijd voor me is. Wat heb ik een geluk met zo'n man. Nu is het tijd om dat geluk eens wat bewuster te beleven. Om te leven in het nu.
Vanavond zet ik de eerste stap richting het onderste laatje. Hoop ik de linkjes één voor één door te kunnen knippen. De rugzak te verlichten. Ietsje bang, maar vol vertrouwen stap ik straks op de fiets naar huis.
POK
Word nu lid van POK.
POK = Puur Op Karakter
Pok is het geluid van een badmintonpluimpje wanneer je hem vangt op je racket en wegslaat.
Pok is: ik vang je als je valt.
Pok is een club voor fruitige mensen die graag met andere fruitige mensen, fruitige dingen doen.
Pok staat voor: er zijn voor elkaar.
En Pok is ook een beetje: het geluid van een sukkel die zijn hand tegen zijn hoofd slaat omdat ie zich realiseert dat ie het mooiste meisje van de wereld heeft laten lopen. In dat opzicht verwacht ik veel pokkerdepok pok te horen, de komende tijd.
POK aan de top.
POK = Puur Op Karakter
Pok is het geluid van een badmintonpluimpje wanneer je hem vangt op je racket en wegslaat.
Pok is: ik vang je als je valt.
Pok is een club voor fruitige mensen die graag met andere fruitige mensen, fruitige dingen doen.
Pok staat voor: er zijn voor elkaar.
En Pok is ook een beetje: het geluid van een sukkel die zijn hand tegen zijn hoofd slaat omdat ie zich realiseert dat ie het mooiste meisje van de wereld heeft laten lopen. In dat opzicht verwacht ik veel pokkerdepok pok te horen, de komende tijd.
POK aan de top.
Voor P
Elk eind is een nieuw begin
Maar elk eind doet pijn
Neemt de zin in een begin weg
Maar pijn slijt
En zin groeit
Dan bruist iets in je
Om je
Kansen in overvloed
Geluk op de loer
Een nieuw begin
Eindige pijn
Maar elk eind doet pijn
Neemt de zin in een begin weg
Maar pijn slijt
En zin groeit
Dan bruist iets in je
Om je
Kansen in overvloed
Geluk op de loer
Een nieuw begin
Eindige pijn
Snot
Bij beebies denk ik altijd aan wolken van kindertjes, met plooitjes bij elke scharnier in hun lichaam. Iets te veel vet, rozige wangetjes. Glanzend haar en één en al schattigheid. Ik was vroeger ook zo'n beebie, blijkens mijn foto-albums.
Waarom is de praktijk vandaag de dag dan toch zo anders? Waarom bestaan er geen poezelige beebies meer? Hoe kan het dat de meeste beebies altijd, ja echt altijd, onder het snot en spuug zitten? En waarom willen die kinderen altijd een stukje van dat spuug of snot op mij achterlaten? Op schoot duwen ze ineens hun gezichtje tegen mijn voorgevel. Vlek. Zo'n glanzend slakkespoor...
Als ze kunnen staan proppen ze hun snoet tegen mijn net gewassen legging. Vlek. Nog een slakkespoor.
Ik vind het vies, ik baal er van en snap het niet.
Er bestaan nu toch 'snoetenpoetsers'? Poets die snoetjes dan ook!!!
Die wegwerpdoekjes had je vroeger niet eens. Toen moesten de spuugdoekjes keurig in de wasmachine. Had je er veel meer werk van. En de moeders maar poetsen toen.
De moderne moeder niet hoor... Die vindt het een teken van relaxterigheid dat ze niet continu bezig is om haar kroost in de plooi te houden. Ik vind dat niet. Ik vind het een teken van onverzorgderigheid als je je kind de godganse tijd met een groene snottebel laat rondkruipen. Zo eentje die in en uit gaat bij iedere ademtocht. De arme stakker kan hem zelf toch niet wegpoetsen. Maar kruipt ondertussen wel behoorlijk voor jan-joker door het leven. Leuk ook voor het foto-album.
Maar aan de kwestie van het poetsen gaat nog iets vooraf. Hoe kan het dat alle kinderen altijd, gewoon altijd, ziek zwak en misselijk zijn? Dan zijn het weer de oortjes, dan zijn het weer de oogjes (pus is ook ze vreselijk), dan is het iets met de luchtwegen. Allergieën. Het houdt nooit op. Ze hebben allemaal wat. En dat uit zich standaard in snot. Ik zie hier grond voor een achtergrond onderzoek. Misschien iets voor Alberto Stegeman, dé speurneus van Nederland.
Maar zolang er nog geen duidelijkheid over de oorzaken is zou ik het fijn vinden als alle relaxte moeders gewoon even relaxt een doekje over hun snotkindjes halen. Knuffelt en fotografeert een stuk lekkerder.
Waarom is de praktijk vandaag de dag dan toch zo anders? Waarom bestaan er geen poezelige beebies meer? Hoe kan het dat de meeste beebies altijd, ja echt altijd, onder het snot en spuug zitten? En waarom willen die kinderen altijd een stukje van dat spuug of snot op mij achterlaten? Op schoot duwen ze ineens hun gezichtje tegen mijn voorgevel. Vlek. Zo'n glanzend slakkespoor...
Als ze kunnen staan proppen ze hun snoet tegen mijn net gewassen legging. Vlek. Nog een slakkespoor.
Ik vind het vies, ik baal er van en snap het niet.
Er bestaan nu toch 'snoetenpoetsers'? Poets die snoetjes dan ook!!!
Die wegwerpdoekjes had je vroeger niet eens. Toen moesten de spuugdoekjes keurig in de wasmachine. Had je er veel meer werk van. En de moeders maar poetsen toen.
De moderne moeder niet hoor... Die vindt het een teken van relaxterigheid dat ze niet continu bezig is om haar kroost in de plooi te houden. Ik vind dat niet. Ik vind het een teken van onverzorgderigheid als je je kind de godganse tijd met een groene snottebel laat rondkruipen. Zo eentje die in en uit gaat bij iedere ademtocht. De arme stakker kan hem zelf toch niet wegpoetsen. Maar kruipt ondertussen wel behoorlijk voor jan-joker door het leven. Leuk ook voor het foto-album.
Maar aan de kwestie van het poetsen gaat nog iets vooraf. Hoe kan het dat alle kinderen altijd, gewoon altijd, ziek zwak en misselijk zijn? Dan zijn het weer de oortjes, dan zijn het weer de oogjes (pus is ook ze vreselijk), dan is het iets met de luchtwegen. Allergieën. Het houdt nooit op. Ze hebben allemaal wat. En dat uit zich standaard in snot. Ik zie hier grond voor een achtergrond onderzoek. Misschien iets voor Alberto Stegeman, dé speurneus van Nederland.
Maar zolang er nog geen duidelijkheid over de oorzaken is zou ik het fijn vinden als alle relaxte moeders gewoon even relaxt een doekje over hun snotkindjes halen. Knuffelt en fotografeert een stuk lekkerder.
BH loos
Een Vlaamse vrouwenorganisatie roept de Vlaamse dames via Facebook op om morgen hun BH thuis te laten. Ze vinden de BH een door de commercie opgedrongen seksobject dat je helemaal niet nodig hebt. En dat niet lekker zit.
Tja. Sommige mensen hebben het helemaal niet nodig misschien. Ik denk dan meteen aan de dames met de zogenoemde 'erwtjes op een plankje'. Maar zij zullen daar waarschijnlijk anders over denken. Want in hun geval is een BH juist nodig om het een en ander nog wat volume te geven. Vulling erin, wonderbra, kipfiletjes. Van alles kun je bedenken om de voorgevel te pimpen. Reken maar dat de meeste platte dames liever mét dan zonder BH de deur uitgaan. Dan voel je af en toe maar een bandje. Nemen de platte tantes graag op de koop toe.
Ik behoor tot de categorie vrouwen die redelijk vooraan stond bij het uitdelen van welgevormde bustes. Hoewel ze me regelmatig in de weg zitten als ik op mijn buik wil liggen op het strand of in bed, ben ik aardig tevreden met 'de grote bloemkoluh' zoals André van Duin ze ooit noemde.
Maar je hoeft niet te denken dat ik ze ooit in het wild laat hangen en gewoon naar mijn werk ga. Inpakken die hap! Wat zeg ik, inbinden!
Zodra die dingen wat volume hebben, krijgen ze de neiging om te deinen. En dat doen die van mij dus ook. Rode striemen van bh-bandjes aan het einde van de dag zijn 1000X beter dan deinende tietjes gedurende de dag. Dat je de trap oploopt en ze omstebeurt over je schouders vliegen. Mij niet gezien. En de mensen om me heen ook niet gezien. Tis echt geen verbetering voor de looks als ik ze gewoon vrijlaat. En dat geldt niet alleen voor mij.
Dus die Vlaamse dames doen maar lekker. Ik doe niet mee. Ik ben anti-tietjesbevrijdingsfront.
Behalve op het strand op vakantie. Daar ken ik toch niemand.
Tja. Sommige mensen hebben het helemaal niet nodig misschien. Ik denk dan meteen aan de dames met de zogenoemde 'erwtjes op een plankje'. Maar zij zullen daar waarschijnlijk anders over denken. Want in hun geval is een BH juist nodig om het een en ander nog wat volume te geven. Vulling erin, wonderbra, kipfiletjes. Van alles kun je bedenken om de voorgevel te pimpen. Reken maar dat de meeste platte dames liever mét dan zonder BH de deur uitgaan. Dan voel je af en toe maar een bandje. Nemen de platte tantes graag op de koop toe.
Ik behoor tot de categorie vrouwen die redelijk vooraan stond bij het uitdelen van welgevormde bustes. Hoewel ze me regelmatig in de weg zitten als ik op mijn buik wil liggen op het strand of in bed, ben ik aardig tevreden met 'de grote bloemkoluh' zoals André van Duin ze ooit noemde.
Maar je hoeft niet te denken dat ik ze ooit in het wild laat hangen en gewoon naar mijn werk ga. Inpakken die hap! Wat zeg ik, inbinden!
Zodra die dingen wat volume hebben, krijgen ze de neiging om te deinen. En dat doen die van mij dus ook. Rode striemen van bh-bandjes aan het einde van de dag zijn 1000X beter dan deinende tietjes gedurende de dag. Dat je de trap oploopt en ze omstebeurt over je schouders vliegen. Mij niet gezien. En de mensen om me heen ook niet gezien. Tis echt geen verbetering voor de looks als ik ze gewoon vrijlaat. En dat geldt niet alleen voor mij.
Dus die Vlaamse dames doen maar lekker. Ik doe niet mee. Ik ben anti-tietjesbevrijdingsfront.
Behalve op het strand op vakantie. Daar ken ik toch niemand.
Stomme dag
Wat een stomme dag.
Mijn beste vriendin is verdrietig.
Gebleken is dat mannen ware pracht niet op waarde weten te schatten.
Mijn kantoor staat midden in een bouwput waar wordt geheid.
Mijn beeldscherm trilt bij elke slag.
Vanavond een vervelende afspraak.
Het is bloody hot op mijn werk.
Ik heb puistjes door de zon.
Mijn haar zakt per minuut meer in.
Mijn schoenen zitten niet lekker.
Ik hoor niks van X.
Vriendin die leuk plan voor morgen heeft afgezegd.
Klanten die niet komen.
Ik wil slapen en een nieuwe dag!
Mijn beste vriendin is verdrietig.
Gebleken is dat mannen ware pracht niet op waarde weten te schatten.
Mijn kantoor staat midden in een bouwput waar wordt geheid.
Mijn beeldscherm trilt bij elke slag.
Vanavond een vervelende afspraak.
Het is bloody hot op mijn werk.
Ik heb puistjes door de zon.
Mijn haar zakt per minuut meer in.
Mijn schoenen zitten niet lekker.
Ik hoor niks van X.
Vriendin die leuk plan voor morgen heeft afgezegd.
Klanten die niet komen.
Ik wil slapen en een nieuwe dag!
dinsdag 23 juni 2009
Groot nieuws
Vol verbazing heb ik het volgende stukje gelezen op NU.nl
"Leuk detail is dat er in het vissersdorp (Volendam natuurlijk, F)wordt gesproken over Jans geslacht: ‘Het is algemeen bekend in onze leeftijdsgroep dat hij ‘een grote’ heeft,’ aldus de nicht (met zulke familie heb je geen vijanden meer nodig, F). Ahaa, nú begrijpen we waarom Yolanthe zo’n verdriet heeft van de breuk."
Het is een stukje dat wordt aangehaald in de categorie over de roddelbladen. Nu weet ik dat niet alles wat in roddelbladen staat waar is, maar dit!!! Ongekend.
Vooral dat laatste zinnetje. Natuurlijk is het NU pas duidelijk waarom Yolanthe het zo erg vindt dat Jan haar aan de straat heeft gezegd. NU pas. Natuurlijk was het niet omdat ze gewoon al een paar jaar met hem samen was, niet omdat ze van hem houdt, niet omdat hij zo'n steun voor haar was bij het overlijden van haar vader, niet omdat ze net samen een huis hadden, niet omdat ze haar hele toekomst al met hem had uitgedacht. Het was natuurlijk gewoon zo erg voor haar omdat hij zo groot geschapen is. Ze moet het zonder grote Jan stellen. Uit met de pret. Dat Albert Verlinde niet met dat nieuws kwam. Waarom hoor ík dit nu pas??? Uren voor de tv gezeten om op de hoogte te blijven van dit Nederland-schokkende nieuws. Dan ga je er toch vanuit dat je te horen krijgt (en te zien) waar het werkelijk om gaat? Wat de betrokkenen werkelijk bezighoudt? Dat gezeur over Wesley, allemaal ruis op de lijn, bijzaak!
Gelukkig wordt er nu wel meteen grondig onderzocht wat ze in Wesley ziet. Dat kan natuurlijk niet zijn karakter, lekkere voetbalkontje, zijn dikke portemonnee of bijvoorbeeld zijn levenslust zijn. Yolanthe worden ondertussen wel röntgen-ogen toebedeeld... Dat ze op hem valt móet gewoon met zijn geslacht te maken hebben. Kan niet anders. Daar zal ze ze wel op uitzoeken. En dus doet de roddelpers een oproep om meer informatie over dit onderdeel van Wesley te krijgen.
Ik zou er bijna vanaf zien om in de zomervakantie alle roddelbladen te kopen (en te lezen natuurlijk). Bijna.
"Leuk detail is dat er in het vissersdorp (Volendam natuurlijk, F)wordt gesproken over Jans geslacht: ‘Het is algemeen bekend in onze leeftijdsgroep dat hij ‘een grote’ heeft,’ aldus de nicht (met zulke familie heb je geen vijanden meer nodig, F). Ahaa, nú begrijpen we waarom Yolanthe zo’n verdriet heeft van de breuk."
Het is een stukje dat wordt aangehaald in de categorie over de roddelbladen. Nu weet ik dat niet alles wat in roddelbladen staat waar is, maar dit!!! Ongekend.
Vooral dat laatste zinnetje. Natuurlijk is het NU pas duidelijk waarom Yolanthe het zo erg vindt dat Jan haar aan de straat heeft gezegd. NU pas. Natuurlijk was het niet omdat ze gewoon al een paar jaar met hem samen was, niet omdat ze van hem houdt, niet omdat hij zo'n steun voor haar was bij het overlijden van haar vader, niet omdat ze net samen een huis hadden, niet omdat ze haar hele toekomst al met hem had uitgedacht. Het was natuurlijk gewoon zo erg voor haar omdat hij zo groot geschapen is. Ze moet het zonder grote Jan stellen. Uit met de pret. Dat Albert Verlinde niet met dat nieuws kwam. Waarom hoor ík dit nu pas??? Uren voor de tv gezeten om op de hoogte te blijven van dit Nederland-schokkende nieuws. Dan ga je er toch vanuit dat je te horen krijgt (en te zien) waar het werkelijk om gaat? Wat de betrokkenen werkelijk bezighoudt? Dat gezeur over Wesley, allemaal ruis op de lijn, bijzaak!
Gelukkig wordt er nu wel meteen grondig onderzocht wat ze in Wesley ziet. Dat kan natuurlijk niet zijn karakter, lekkere voetbalkontje, zijn dikke portemonnee of bijvoorbeeld zijn levenslust zijn. Yolanthe worden ondertussen wel röntgen-ogen toebedeeld... Dat ze op hem valt móet gewoon met zijn geslacht te maken hebben. Kan niet anders. Daar zal ze ze wel op uitzoeken. En dus doet de roddelpers een oproep om meer informatie over dit onderdeel van Wesley te krijgen.
Ik zou er bijna vanaf zien om in de zomervakantie alle roddelbladen te kopen (en te lezen natuurlijk). Bijna.
Wilde Wilders
Politiek. Ik word er niet vrolijk van, dus volg ik het niet zo uitgebreid. Natuurlijk hoor en lees ik nieuws. Maar meer dan dat is echt niet nodig wat mij betreft.
Wel merk ik de laatste tijd steeds meer dat de gebeurtenissen in Den Haag zo nu en dan echt effect op mijn leven hebben. Zo staat de toekomst van mijn werkomgeving door Haagse onrust ineens op losse schroeven. Maar ook de opkomst van Wilde Wilders raakt me.
Ik vond het wel even schrikken dat de partij van Wilders het zo goed had gedaan bij de Europese verkiezingen laatst. Toen ik op televisie de commentaren van de Wilders-stemmers hoorde, maakte me dat best een beetje bang. Wij wonen met zijn allen in een land waarin mensen lukraak stemmen en vaak niet eens weten wat het effect van hun stem zal zijn. Dat mag en dat hoort zelfs bij een democratie. Maar dat kan dus zomaar betekenen dat de partij die zich voornamelijk richt op beleid omtrent immigranten en allochtonen straks de dienst uitmaakt in ons ooit zo sociale landje. En dat in tijden waarin we ons over hele andere dingen dan over 'buitenlanders' druk zouden moeten maken. Maar goed, dat zullen we dus wel zien bij de volgende verkiezingen. Ik roep nu alvast alle mensen met een gezond verstand en enige nuance in hun denken, op om te gaan stemmen. Niet stemmen is stemmen voor Wilders.
Naast de kortzichtigheid van veel kiezers is er echter een hele belangrijke andere reden waarom Wilders zo opkomt. Namelijk de houding van politiek Den Haag jegens hem. Zijn ze daar nou zo onnozel of ben ik nou zo slim?
Neem nou eens Harry van Bommel van de SP. Lees ik vandaag weer op een nieuwssite dat hij verkondigt dat Wilders oorlog met Iran wil. Belachelijk.
Wilders wil een spoeddebat over de explosieve situatie in Iran. En daar heeft ie op zich een punt. Zoals uit een andere blog van mijn hand blijkt, ben ik er een groot voorstander van dat we een halt toeroepen aan het bewind aldaar. Wilders wil ook de ambassadeur terughalen en die van Iran terugsturen. Tja, of dat zou moeten, weet ik niet precies. Maar Wilders wil actie. Terecht. En wat maakt Van Bommel ervan? Hij wil Iran bombarderen en dat alles om het paadje schoon te vegen voor Israël. Zou het? Zou Wilders echt zo dom zijn? Het zou natuurlijk kunnen. Zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte.
Maar het punt dat ik wil maken is dat de Haagse Heren op moeten houden Wilders in de hoek te zetten en af te doen als een idioot. Reageer eens inhoudelijk en ga de discussie aan. Neem hem en zijn enorme aanhang serieus en geef ze een oprecht en duidelijk tegengeluid. Wilders af blijven doen als de aanfluiting die hij is, gaat niet werken. Dat versterkt de afschuw van de burger jegens de arrogantie van de macht en maakt hem een underdog. En voor wie zijn we over het algemeen als het aankomt op winnen of verliezen? Voor de underdog natuurlijk. Den Haag maakt Wilders symphatieker dan hij is door hem dood te zwijgen en te demoniseren.
Wordt wijs en wijs Wilders inhoudelijk op zijn plaats. Degene die dat snapt krijgt mijn stem.
Wel merk ik de laatste tijd steeds meer dat de gebeurtenissen in Den Haag zo nu en dan echt effect op mijn leven hebben. Zo staat de toekomst van mijn werkomgeving door Haagse onrust ineens op losse schroeven. Maar ook de opkomst van Wilde Wilders raakt me.
Ik vond het wel even schrikken dat de partij van Wilders het zo goed had gedaan bij de Europese verkiezingen laatst. Toen ik op televisie de commentaren van de Wilders-stemmers hoorde, maakte me dat best een beetje bang. Wij wonen met zijn allen in een land waarin mensen lukraak stemmen en vaak niet eens weten wat het effect van hun stem zal zijn. Dat mag en dat hoort zelfs bij een democratie. Maar dat kan dus zomaar betekenen dat de partij die zich voornamelijk richt op beleid omtrent immigranten en allochtonen straks de dienst uitmaakt in ons ooit zo sociale landje. En dat in tijden waarin we ons over hele andere dingen dan over 'buitenlanders' druk zouden moeten maken. Maar goed, dat zullen we dus wel zien bij de volgende verkiezingen. Ik roep nu alvast alle mensen met een gezond verstand en enige nuance in hun denken, op om te gaan stemmen. Niet stemmen is stemmen voor Wilders.
Naast de kortzichtigheid van veel kiezers is er echter een hele belangrijke andere reden waarom Wilders zo opkomt. Namelijk de houding van politiek Den Haag jegens hem. Zijn ze daar nou zo onnozel of ben ik nou zo slim?
Neem nou eens Harry van Bommel van de SP. Lees ik vandaag weer op een nieuwssite dat hij verkondigt dat Wilders oorlog met Iran wil. Belachelijk.
Wilders wil een spoeddebat over de explosieve situatie in Iran. En daar heeft ie op zich een punt. Zoals uit een andere blog van mijn hand blijkt, ben ik er een groot voorstander van dat we een halt toeroepen aan het bewind aldaar. Wilders wil ook de ambassadeur terughalen en die van Iran terugsturen. Tja, of dat zou moeten, weet ik niet precies. Maar Wilders wil actie. Terecht. En wat maakt Van Bommel ervan? Hij wil Iran bombarderen en dat alles om het paadje schoon te vegen voor Israël. Zou het? Zou Wilders echt zo dom zijn? Het zou natuurlijk kunnen. Zo goed ben ik nou ook weer niet op de hoogte.
Maar het punt dat ik wil maken is dat de Haagse Heren op moeten houden Wilders in de hoek te zetten en af te doen als een idioot. Reageer eens inhoudelijk en ga de discussie aan. Neem hem en zijn enorme aanhang serieus en geef ze een oprecht en duidelijk tegengeluid. Wilders af blijven doen als de aanfluiting die hij is, gaat niet werken. Dat versterkt de afschuw van de burger jegens de arrogantie van de macht en maakt hem een underdog. En voor wie zijn we over het algemeen als het aankomt op winnen of verliezen? Voor de underdog natuurlijk. Den Haag maakt Wilders symphatieker dan hij is door hem dood te zwijgen en te demoniseren.
Wordt wijs en wijs Wilders inhoudelijk op zijn plaats. Degene die dat snapt krijgt mijn stem.
maandag 22 juni 2009
Idool
Ik houd me eigenlijk nooit zo bezig met vragen als: wie is je idool? Of: wie zou je willen zijn? Maar vandaag, tijdens een rondje nu.nl bekroop me ineens een ietwat jaloers gevoel terwijl ik naar een bekendheid zat te kijken. Die persoon zou ik wel willen zijn.
Wie zou het zijn? Jennifer Lop-ass wegens haar bijzondere ass? Cameron Diaz, wegens haar mooie blauwe kijkers? Paris wegens haar fortuin?
Nee, het is geen stoot uit the a-list. Het is Sacha Baron Cohen. Wie?
Ali G, Borat en nu Brüno. Sacha is goed in typetjes. En hij wordt er wereldberoemd mee. Dacht ik eerst dat Ali G briljant was, kwam ie met Borat. Rep en roer in Kazachstan omdat hij deed alsof incest en inteelt daar de normaalste zaken van de wereld waren. Op zoek naar Pamela reisde hij door Amerika. Skitterende televisie. Zelden iemand gezien die zo goed in zijn rol zat als hij.
En nu is hij Brüno. Hij speelt hem niet, hij is hem. Niet alleen op het doek, maar overal. Een Duitse relnicht in de mode-industrie. Overal lees je stukjes over Brüno en zie je foto's over Brüno. Brüno in Londen, Brüno in een klitteband-pak dat overal aan blijft plakken, Brüno in NY. Je kunt denken dat het humor van een laag niveau is. Dan heb je het mis. Sacha is alles behalve dom. Hij maakt, tussen de briljante grappen door, de hardste, meest rake statements. En hij komt er mee weg. Eerst neemt hij Kazachstan, maar vooral de VS op de hak. Dit keer zag ik de volgende foto.
Briljant. Die Spanjaarden met hun achterlijke stierengevechten. In één keer voor paal. Heerlijk!
Ik wil Sacha zijn. En Brüno en Ali G en Borat.
Wie zou het zijn? Jennifer Lop-ass wegens haar bijzondere ass? Cameron Diaz, wegens haar mooie blauwe kijkers? Paris wegens haar fortuin?
Nee, het is geen stoot uit the a-list. Het is Sacha Baron Cohen. Wie?
Ali G, Borat en nu Brüno. Sacha is goed in typetjes. En hij wordt er wereldberoemd mee. Dacht ik eerst dat Ali G briljant was, kwam ie met Borat. Rep en roer in Kazachstan omdat hij deed alsof incest en inteelt daar de normaalste zaken van de wereld waren. Op zoek naar Pamela reisde hij door Amerika. Skitterende televisie. Zelden iemand gezien die zo goed in zijn rol zat als hij.
En nu is hij Brüno. Hij speelt hem niet, hij is hem. Niet alleen op het doek, maar overal. Een Duitse relnicht in de mode-industrie. Overal lees je stukjes over Brüno en zie je foto's over Brüno. Brüno in Londen, Brüno in een klitteband-pak dat overal aan blijft plakken, Brüno in NY. Je kunt denken dat het humor van een laag niveau is. Dan heb je het mis. Sacha is alles behalve dom. Hij maakt, tussen de briljante grappen door, de hardste, meest rake statements. En hij komt er mee weg. Eerst neemt hij Kazachstan, maar vooral de VS op de hak. Dit keer zag ik de volgende foto.
Briljant. Die Spanjaarden met hun achterlijke stierengevechten. In één keer voor paal. Heerlijk!
Ik wil Sacha zijn. En Brüno en Ali G en Borat.
Iran in Nederland
Het is de dag na de verkiezingen. Heel de nacht is het onrustig geweest in de straten van de grote steden van Nederland. Massa's mensen gingen, met de Nederlandse vlag om hun schouders geslagen, de straat op. Rijen met toeterende auto's. Mensen die het vredesteken maken met twee vingers in de lucht. Kleine kinderen die nooit naar bed hoeven. Op het moment dat een revolutie plaatsvindt, dat geschiedenis wordt geschreven, moet je kind er bij zijn. Dan kan het later zeggen: 'die nacht, de nacht dat alles veranderde, ik was erbij!'
Op straat heerst nog steeds een uitgelaten stemming. Iedereen vertrouwt op een goede afloop. Eindelijk een democratisch gekozen, niet onderdrukkend bestuur in Nederland. Een bestuur dat ruimte zal geven voor vooruitgang, deelname aan de wereld, vrijheid van meningsuiting, religie, seksualiteit. Een bestuur waarin wij Nederlanders kunnen doen wat we willen, wanneer we het willen, zonder te vrezen voor vervolging zonder eerlijk proces. Zonder enige vrees.
Dit is de dag dat het gaat gebeuren. Aan het eind van de avond zijn de stemmen geteld. Onze waardevolle stemmen, die gaan zorgen voor verandering. En dan blijkt ineens dat niet de grote verandering heeft gewonnen, maar het bestaande regime. Twijfel alom. Wij hebben toch allemaal gestemd voor vernieuwing? We willen toch allemaal die dictator kwijt? Er moet gesjoemeld zijn met de stemmen. We willen duidelijkheid. 'Waar is mijn stem gebleven? Ik wil mijn stem terug!'
We gaan de straat op, met angst voor lijf en leden. Maar voor een groter goed. En nee, het is niet een Nederland waar je hardop kunt zeggen, laat staan schreeuwen, dat je tegen de machthebbers bent. Het is een Nederland waar je moet vrezen voor je leven als je zegt wat je denkt. Ik heb een bord gemaakt, waarop ik vraag om mijn stem terug te geven. Ik durf te schreeuwen. Ik besef me dat ik niet wil leven in onderdrukking en dat mijn angst niet in de weg mag staan aan mijn idealen. Ik zoek medestanders. Zou ik ze vinden in Nederland? Zijn we zo dapper om in te gaan tegen de militairen die ons terug willen dringen? Alles voor het grotere goed, de toekomst voor onze kinderen.
Ik sta op de Dam in Amsterdam, met mijn bord in de lucht. Ik schreeuw voor vrijheid. Ik blijf staan als een gewapende militair mij dwingt te vertrekken. Ik steek mijn twee vingers in de lucht voor vrijheid. De angst giert door mijn lichaam, mijn hart knalt uit haar voegen. Ik word gefilmd door omstanders. En dan zien ze hoe ik word neergeschoten. Ik sterf. Voor mijn idealen.
De beelden van mijn bloedige dood gaan de hele wereld over. Ik word een symbool voor de protesten in Nederland. Vanuit de hemel kijk ik naar beneden en hoop ik dat mijn daad, mijn dood, ertoe zal leiden dat wereldleiders hun mond open zullen trekken tegen het regime in Den Haag. Dat er iemand opstaat die een eind maakt aan de onderdrukking en onveiligheid in het land waar ik zo trots op ben en waar ik zo graag in vrijheid had willen leven, net zoals mensen in andere delen van de wereld dat kunnen.
Vanuit de lucht zie ik dat bijna iedereen de andere kant op kijkt. Het hemelse gevoel is verdwenen. Het vertrouwen in de mensheid en de menselijkheid ook.
Op straat heerst nog steeds een uitgelaten stemming. Iedereen vertrouwt op een goede afloop. Eindelijk een democratisch gekozen, niet onderdrukkend bestuur in Nederland. Een bestuur dat ruimte zal geven voor vooruitgang, deelname aan de wereld, vrijheid van meningsuiting, religie, seksualiteit. Een bestuur waarin wij Nederlanders kunnen doen wat we willen, wanneer we het willen, zonder te vrezen voor vervolging zonder eerlijk proces. Zonder enige vrees.
Dit is de dag dat het gaat gebeuren. Aan het eind van de avond zijn de stemmen geteld. Onze waardevolle stemmen, die gaan zorgen voor verandering. En dan blijkt ineens dat niet de grote verandering heeft gewonnen, maar het bestaande regime. Twijfel alom. Wij hebben toch allemaal gestemd voor vernieuwing? We willen toch allemaal die dictator kwijt? Er moet gesjoemeld zijn met de stemmen. We willen duidelijkheid. 'Waar is mijn stem gebleven? Ik wil mijn stem terug!'
We gaan de straat op, met angst voor lijf en leden. Maar voor een groter goed. En nee, het is niet een Nederland waar je hardop kunt zeggen, laat staan schreeuwen, dat je tegen de machthebbers bent. Het is een Nederland waar je moet vrezen voor je leven als je zegt wat je denkt. Ik heb een bord gemaakt, waarop ik vraag om mijn stem terug te geven. Ik durf te schreeuwen. Ik besef me dat ik niet wil leven in onderdrukking en dat mijn angst niet in de weg mag staan aan mijn idealen. Ik zoek medestanders. Zou ik ze vinden in Nederland? Zijn we zo dapper om in te gaan tegen de militairen die ons terug willen dringen? Alles voor het grotere goed, de toekomst voor onze kinderen.
Ik sta op de Dam in Amsterdam, met mijn bord in de lucht. Ik schreeuw voor vrijheid. Ik blijf staan als een gewapende militair mij dwingt te vertrekken. Ik steek mijn twee vingers in de lucht voor vrijheid. De angst giert door mijn lichaam, mijn hart knalt uit haar voegen. Ik word gefilmd door omstanders. En dan zien ze hoe ik word neergeschoten. Ik sterf. Voor mijn idealen.
De beelden van mijn bloedige dood gaan de hele wereld over. Ik word een symbool voor de protesten in Nederland. Vanuit de hemel kijk ik naar beneden en hoop ik dat mijn daad, mijn dood, ertoe zal leiden dat wereldleiders hun mond open zullen trekken tegen het regime in Den Haag. Dat er iemand opstaat die een eind maakt aan de onderdrukking en onveiligheid in het land waar ik zo trots op ben en waar ik zo graag in vrijheid had willen leven, net zoals mensen in andere delen van de wereld dat kunnen.
Vanuit de lucht zie ik dat bijna iedereen de andere kant op kijkt. Het hemelse gevoel is verdwenen. Het vertrouwen in de mensheid en de menselijkheid ook.
Chocolade-bubbels
Voorzichtig liet ik me zakken in het chocolade-sop... Het was afwachten wanneer het er zou komen, niet óf het er zou komen. Maar nu was het er. Chocolade-badschuim. En ik koop dat natuurlijk, chocoladefreak die ik ben. Helemaal lekker als je wat af wilt vallen. Dan heb je toch nog een beetje die choco-kick. Een beetje troela kan daar immers niet zonder.
De fles ziet er helaas niet uit. Vieze bruine smurrie in een doorschijnende verpakking. Als je het in het water gooit, drijft er een vies bruin babypoepje. Maar dat babypoepje verandert al snel in een schuimfestijn dat zijn weerga niet kent. Mét de geur van chocolade natuurlijk.
Bijna misselijk van de zoete lucht overdacht ik mijn zonden, terwijl ik houvast probeerde te vinden in het veel te grote bad van X. Ik staarde naar de grauwe luchten buiten en voelde me gelukkig. Gelukkig omdat ik merkte dat ik goed bezig was, omdat ik voelde dat het goed zat met ons en omdat ik binnen was en niet buiten.
Gelukkig, maar met een bodempje van zorg. Zelfs de gelukzaligheid van chocolade om me heen kon dat stukje zorg niet wegtoveren.
En daar was X. Klaar om zich ook onder te dompelen in de warme weldaad. Plek zat voor twee, dus daar zaten we met zijn twee. In de chocoladedampen. Ik met een gelukkig maar bezwaard hart. Hij met een luisterend oor of twee.
Ik deed mijn verhaal. Over geschiedenis die niet zo zoet en warm was als de plaats waar wij ons bevonden. Over koude fietstochten met tranen in de ogen. Over kille nachten op de bank. Over uitwaaien aan zee en hopen op beter. Over water in mijn gezicht. Over dingen die ik liever niet had meegemaakt. En X luisterde en veegde mijn tranen één voor één geduldig weg.
Langzaam maakten de zorgen plaats voor een gerust gevoel. Ik rook aan X zijn chocoladevelletje terwijl hij me omhelsde. Het schuim bruiste mijn geheugen schoon en alles voelde zoet, zacht en troostrijk als chocola.
De fles ziet er helaas niet uit. Vieze bruine smurrie in een doorschijnende verpakking. Als je het in het water gooit, drijft er een vies bruin babypoepje. Maar dat babypoepje verandert al snel in een schuimfestijn dat zijn weerga niet kent. Mét de geur van chocolade natuurlijk.
Bijna misselijk van de zoete lucht overdacht ik mijn zonden, terwijl ik houvast probeerde te vinden in het veel te grote bad van X. Ik staarde naar de grauwe luchten buiten en voelde me gelukkig. Gelukkig omdat ik merkte dat ik goed bezig was, omdat ik voelde dat het goed zat met ons en omdat ik binnen was en niet buiten.
Gelukkig, maar met een bodempje van zorg. Zelfs de gelukzaligheid van chocolade om me heen kon dat stukje zorg niet wegtoveren.
En daar was X. Klaar om zich ook onder te dompelen in de warme weldaad. Plek zat voor twee, dus daar zaten we met zijn twee. In de chocoladedampen. Ik met een gelukkig maar bezwaard hart. Hij met een luisterend oor of twee.
Ik deed mijn verhaal. Over geschiedenis die niet zo zoet en warm was als de plaats waar wij ons bevonden. Over koude fietstochten met tranen in de ogen. Over kille nachten op de bank. Over uitwaaien aan zee en hopen op beter. Over water in mijn gezicht. Over dingen die ik liever niet had meegemaakt. En X luisterde en veegde mijn tranen één voor één geduldig weg.
Langzaam maakten de zorgen plaats voor een gerust gevoel. Ik rook aan X zijn chocoladevelletje terwijl hij me omhelsde. Het schuim bruiste mijn geheugen schoon en alles voelde zoet, zacht en troostrijk als chocola.
Die-eet
Ik zat in de kantine wat om te prikken in mijn vanochtend zorgvuldig bereide bakje sla. Net zoals in bijna iedere andere pauze was er weer een collega die vragen had bij dat bakje sla van mij. Zoals altijd legde ik - voordat ik kon gaan genieten van de gezonde maaltijd - uit dat ik de salade zelf in elkaar geknutseld had en dat het heerlijk was.
En het is ook heerlijk. Salade met van alles en nog wat. En het fijne is ook nog, dat je er gewoon door afvalt. Dubbel leuk dus.
Toen kwam er een dame binnen die ook wel een bakje sla kon gebruiken. Gevolgd door nog een dame, die misschien een half bakje sla moest nemen. Ze liepen gezamenlijk naar het lunchbuffet en zochten van alles uit. Niet de meest gezonde dingen, maar neem het ze eens kwalijk, er is ook niets gezonds te krijgen.
En toen betrapte ik mezelf op de gedachte dat ze dat misschien beter niet konden doen. Dat iedere te dikke dame gewoon op dieet moest gaan. Dat het eigenlijk heel gek was dat ze niet op dieet waren.
Ik vond het een nare houding van mezelf. Want dat ik niet lekker in mijn velletje zat omdat er wat kilootjes bij waren gekomen is mijn ding. Een ander kan heel gelukkig zijn en tonnetje rond. Toch dacht ik dat ze maar beter mijn voorbeeld konden volgen.
Arrogante troela die ik ben. Alsof ik de waarheid en de wijsheid in pacht heb. Natuurlijk niet. Eigenlijk zijn die dames veel stoerder, want die-eten wel en diëten niet. Dus dames, geniet van al die lekkernijen en wees trots op jezelf. Iedereen is mooi op zijn manier! Ik zal proberen van binnen wat mooier te worden...
En het is ook heerlijk. Salade met van alles en nog wat. En het fijne is ook nog, dat je er gewoon door afvalt. Dubbel leuk dus.
Toen kwam er een dame binnen die ook wel een bakje sla kon gebruiken. Gevolgd door nog een dame, die misschien een half bakje sla moest nemen. Ze liepen gezamenlijk naar het lunchbuffet en zochten van alles uit. Niet de meest gezonde dingen, maar neem het ze eens kwalijk, er is ook niets gezonds te krijgen.
En toen betrapte ik mezelf op de gedachte dat ze dat misschien beter niet konden doen. Dat iedere te dikke dame gewoon op dieet moest gaan. Dat het eigenlijk heel gek was dat ze niet op dieet waren.
Ik vond het een nare houding van mezelf. Want dat ik niet lekker in mijn velletje zat omdat er wat kilootjes bij waren gekomen is mijn ding. Een ander kan heel gelukkig zijn en tonnetje rond. Toch dacht ik dat ze maar beter mijn voorbeeld konden volgen.
Arrogante troela die ik ben. Alsof ik de waarheid en de wijsheid in pacht heb. Natuurlijk niet. Eigenlijk zijn die dames veel stoerder, want die-eten wel en diëten niet. Dus dames, geniet van al die lekkernijen en wees trots op jezelf. Iedereen is mooi op zijn manier! Ik zal proberen van binnen wat mooier te worden...
Gavin
In mijn oren klinkt Gavin DeGraw. Ooit kocht ik zijn eerste cd omdat hij een mooi singeltje had. Samen met de ex luisterde ik vaak naar de cd. We zongen mee en genoten ervan. Het was zo'n cd die nooit saai werd. Mooie stem, goede teksten, lekker muziekje. En er was een liedje dat we deed denken aan de manier waarop we elkaar hadden ontmoet.
Toen ging het over met de ex. En de cd van Gavin lag nog bij hem thuis. Jammer eigenlijk, maar ik wilde niet door het gedoe heen om die cd nog te pakken te krijgen. Dus ik leefde verder zonder Gavin.
Laatst was ik met X in Sneek. We struinden wat rond en stonden in een muziekwinkeltje. Daar lag weer een cd van Gavin. Geen idee wat er op zou staan, maar ik wist zeker dat ik er wel weer van zou genieten. Dus de cd ging mee naar huis. En mee naar mijn werk. Nooit meer naar omgekeken op de een of andere manier. Kennelijk genoeg andere leuke muziekjes om af te spelen.
Maar vandaag was ik wel eens zat van Krezip en ik rommelde wat tussen mijn cd's. Daar lag ie, Gavin. Mijn grote vriend. Vol verwachting zette ik mijn koptelefoon op. Laat maar komen. Zo nu en dan een riedeltje, een klank die me deed denken aan het verleden. En ineens, liedje 11. Neemt me mee naar nu. Sleept me uit het verleden en plant me in het heden. Alsof X tegen me praat (zingen kan ie niet zo goed als Gavin, maar hij heeft andere kwaliteiten).
Let it go.
Settle into me.
Let it go. Let it all go.
Except for me,
I'm the one you've found.
Just hold on. Hold onto me now.
Don't you know you're the one for me.
After all, anyone can see,
Let it go. Let it all go now, let it go.
Loslaten... Ik zal mijn best doen. En als het me is gelukt, laat ik het weer weten. Want bloggen is veel te leuk om te stoppen. Wordt vervolgd dus.
En o ja, X laat ik natuurlijk niet gaan. Veel te leuk!
Toen ging het over met de ex. En de cd van Gavin lag nog bij hem thuis. Jammer eigenlijk, maar ik wilde niet door het gedoe heen om die cd nog te pakken te krijgen. Dus ik leefde verder zonder Gavin.
Laatst was ik met X in Sneek. We struinden wat rond en stonden in een muziekwinkeltje. Daar lag weer een cd van Gavin. Geen idee wat er op zou staan, maar ik wist zeker dat ik er wel weer van zou genieten. Dus de cd ging mee naar huis. En mee naar mijn werk. Nooit meer naar omgekeken op de een of andere manier. Kennelijk genoeg andere leuke muziekjes om af te spelen.
Maar vandaag was ik wel eens zat van Krezip en ik rommelde wat tussen mijn cd's. Daar lag ie, Gavin. Mijn grote vriend. Vol verwachting zette ik mijn koptelefoon op. Laat maar komen. Zo nu en dan een riedeltje, een klank die me deed denken aan het verleden. En ineens, liedje 11. Neemt me mee naar nu. Sleept me uit het verleden en plant me in het heden. Alsof X tegen me praat (zingen kan ie niet zo goed als Gavin, maar hij heeft andere kwaliteiten).
Let it go.
Settle into me.
Let it go. Let it all go.
Except for me,
I'm the one you've found.
Just hold on. Hold onto me now.
Don't you know you're the one for me.
After all, anyone can see,
Let it go. Let it all go now, let it go.
Loslaten... Ik zal mijn best doen. En als het me is gelukt, laat ik het weer weten. Want bloggen is veel te leuk om te stoppen. Wordt vervolgd dus.
En o ja, X laat ik natuurlijk niet gaan. Veel te leuk!
donderdag 18 juni 2009
Zieleroerselen
Ik las je weblog. PUNT. Een hardere punt had ze niet kunnen laten vallen.
Meteen vroeg ik me af waar die punt dan voor stond.
Dat werd al snel duidelijk toen ze zei dat ze verbaasd was dat ik al die persoonlijke dingen het internet opslingerde. "Daar was jij toch nooit van?" vroeg ze.
Ik wist meteen wat ze bedoelde en ik voelde ook meteen de behoefte om me te verantwoorden. Maar dat deed ik niet. Ik lachte het wat weg.
Nu, even na het gesprek, vraag ik me af waarom ik eigenlijk mijn hele hebben en houden op het internet deel met ..., tja met wie eigenlijk?
Ooit had ik een ex en die maakte er de gewoonte van om zijn hele leven te etaleren op internet en zelfs een hele intieme trouwsite te maken. Daar hebben we toen vaak lol om gehad. En we verbaasden ons regelmatig over zoveel openheid en de vele fotos.
En nu doe ik mee aan die poppenkast. Al voelt het anders. Ik noem geen namen, ook niet die van mezelf. Ik plaats geen foto's van mezelf of bekenden. Ik beschrijf geen weekenden etc. Ik probeer een beetje anoniem te blijven. Maar wat is die anonimiteit waard als je bekenden weten van je site en dus ook al je zieleroerselen kunnen lezen?
Ik weet het dus even niet. Waarom doe ik dit ookal weer, wat is er leuk aan?
Ik vind het heerlijk om te schrijven en geniet van de feedback die ik daarop van anderen krijg. Daarnaast voelt het soms als een soort verwerking om dingen op die manier te uiten. Niet alleen voor mezelf, maar gewoon met alles en iedereen. Alleen was het idee dat ik had dat "iedereen" vooral onbekenden zouden zijn.
Dus nu voelt het een beetje alsof ik mezelf teveel laat zien. Halfnakend de containers bij de weg zetten, dat idee.
Ik ga erover nadenken. Wie weet volgen alleen nog oppervlakkiger stukjes. Maar misschien....misschien heb ik gewoon wel 'Scheisse aan alles' en gooi ik alles als vanouds weer op het net.
Wordt vervolgd.
Meteen vroeg ik me af waar die punt dan voor stond.
Dat werd al snel duidelijk toen ze zei dat ze verbaasd was dat ik al die persoonlijke dingen het internet opslingerde. "Daar was jij toch nooit van?" vroeg ze.
Ik wist meteen wat ze bedoelde en ik voelde ook meteen de behoefte om me te verantwoorden. Maar dat deed ik niet. Ik lachte het wat weg.
Nu, even na het gesprek, vraag ik me af waarom ik eigenlijk mijn hele hebben en houden op het internet deel met ..., tja met wie eigenlijk?
Ooit had ik een ex en die maakte er de gewoonte van om zijn hele leven te etaleren op internet en zelfs een hele intieme trouwsite te maken. Daar hebben we toen vaak lol om gehad. En we verbaasden ons regelmatig over zoveel openheid en de vele fotos.
En nu doe ik mee aan die poppenkast. Al voelt het anders. Ik noem geen namen, ook niet die van mezelf. Ik plaats geen foto's van mezelf of bekenden. Ik beschrijf geen weekenden etc. Ik probeer een beetje anoniem te blijven. Maar wat is die anonimiteit waard als je bekenden weten van je site en dus ook al je zieleroerselen kunnen lezen?
Ik weet het dus even niet. Waarom doe ik dit ookal weer, wat is er leuk aan?
Ik vind het heerlijk om te schrijven en geniet van de feedback die ik daarop van anderen krijg. Daarnaast voelt het soms als een soort verwerking om dingen op die manier te uiten. Niet alleen voor mezelf, maar gewoon met alles en iedereen. Alleen was het idee dat ik had dat "iedereen" vooral onbekenden zouden zijn.
Dus nu voelt het een beetje alsof ik mezelf teveel laat zien. Halfnakend de containers bij de weg zetten, dat idee.
Ik ga erover nadenken. Wie weet volgen alleen nog oppervlakkiger stukjes. Maar misschien....misschien heb ik gewoon wel 'Scheisse aan alles' en gooi ik alles als vanouds weer op het net.
Wordt vervolgd.
woensdag 17 juni 2009
Het begin
Het begin. Ik vind het mooi om daarover te vertellen. Dus dat doe ik.
Hoe het begon?
Best gek eigenlijk. Want het begon niet echt.
Ik was op stap met mijn lieve vriendinnetje NM om mijn zinnen te verzetten. Oma was net begraven en de ex had net de relatie beëindigd (min of meer met mijn instemming). Kortom, ik had me wel eens beter gevoeld.
Daar stonden we dan. In één van de kringloopwinkels van mijn stadje. Weer dezelfde mensen als de laatste keer. Iedereen op zoek. Maar ik niet. Ik had mijn buik wel even vol van mannen... Wilde gewoon een leuke tijd hebben. Dus wat doe je dan? Raad het beroep natuurlijk!
NM en ik scanden de kroeg en bedachten bij een man die alleen stond dat hij vast iets creatieverigs moest doen. Wat het precies was, weten we helaas allebei niet meer. Die man bleek X te heten en best creatief te zijn, maar daar niet zijn werk van te hebben gemaakt. Toen we even met hem stonden te praten kwam zijn vriend aanlopen, waarschijnlijk was ie even naar het toilet geweest. We raakten aan de praat en ik raadde zijn beroep helemaal niet goed. Zijn naam had ik bijna goed ;-)
Andersom bakten ze er ook niets van. Secretaresse...dat dachten ze van mij. En als naam had hij bedacht dat ik vast Desiree heette ofzo. DESIREE!!! Hoe kun je het bedenken? Zie ik er zo tuttebollerig-ordinairderig uit? Kennelijk.
We kletsten maar raak. Vooral omdat hij een vriendin had en er dus geen extra lading was. Tenminste dat was de bedoeling. En dat lukte prima. Hij was off-limits. En ik ook. Toen we even gingen snacken deed hij heel kort zijn hand op mijn rug om me een zetje te geven. En heel heel even flitste er door mijn hoofd dat ik misschien best wel met hem wilde zoenen.
Hoe kon ik dat nou denken? Ik had in mijn leven nog maar met 3 (ja maar 3) mannen gezoend, dus zo bedreven was ik niet op het veroveringsterrein. Maar het voelde zo lekker om na de ex te merken dat ik open kon staan voor nieuwe mensen. En dat al na een week! Geen wonder, als je bedenkt dat ik al heel lang probeerde te stoppen met hem, maar dat geheel terzijde.
Maar goed, niets gebeurd die avond. Maar wat was ik al onder de indruk! Ik dacht aan hem. En ik weet niet precies waarom. Was het zijn openheid, stoerigheid, charme, intelligentie, uitstraling, lievigheid? Of gewoon alles tegelijk?
Ik had hem en zijn vriend bij hem thuis afgezet en zag de volgende dag dat er een peuk lag waar hij in de auto had gezeten. De mister X peuk. Die bleef liggen als aandenken aan een hele leuke avond.
Later in de tijd kregen mister X en ik meer en meer contact via internet. Hij was mij ook niet vergeten. Er was iets tussen ons. En hij was niet gelukkig met zijn meisje. Toen hij bij haar weg was hebben we voorzichtig eens afgesproken.
En toen... toen kwam hij met een kleinigheidje naar me toe.
Nadat mijn oma stierf had mijn moeder gezegd dat ze aan oma had gevraagd wat geluk en een leuke man mijn kant op te sturen. En ze wist zeker dat oma dat wel voor me zou regelen. Een heerlijk idee.
Toen mister X met een doosje Merci aan kwam zetten was ik van slag. Oma had nooit meer iets in huis omdat ze nauwelijks at en eten kreeg van het tehuis waar ze woonde...maar altijd had ze Merci. Als je bij oma kwam at je een Merci-tje. En daar stond hij, een stoere, mooie man met Merci.
Een signaaltje van oma. Een knipoog uit de hemel.
Sinds die dag is hij nooit meer uit mijn hoofd en uit mijn leven verdwenen. Een mooi begin van een mooi leven!
Hoe het begon?
Best gek eigenlijk. Want het begon niet echt.
Ik was op stap met mijn lieve vriendinnetje NM om mijn zinnen te verzetten. Oma was net begraven en de ex had net de relatie beëindigd (min of meer met mijn instemming). Kortom, ik had me wel eens beter gevoeld.
Daar stonden we dan. In één van de kringloopwinkels van mijn stadje. Weer dezelfde mensen als de laatste keer. Iedereen op zoek. Maar ik niet. Ik had mijn buik wel even vol van mannen... Wilde gewoon een leuke tijd hebben. Dus wat doe je dan? Raad het beroep natuurlijk!
NM en ik scanden de kroeg en bedachten bij een man die alleen stond dat hij vast iets creatieverigs moest doen. Wat het precies was, weten we helaas allebei niet meer. Die man bleek X te heten en best creatief te zijn, maar daar niet zijn werk van te hebben gemaakt. Toen we even met hem stonden te praten kwam zijn vriend aanlopen, waarschijnlijk was ie even naar het toilet geweest. We raakten aan de praat en ik raadde zijn beroep helemaal niet goed. Zijn naam had ik bijna goed ;-)
Andersom bakten ze er ook niets van. Secretaresse...dat dachten ze van mij. En als naam had hij bedacht dat ik vast Desiree heette ofzo. DESIREE!!! Hoe kun je het bedenken? Zie ik er zo tuttebollerig-ordinairderig uit? Kennelijk.
We kletsten maar raak. Vooral omdat hij een vriendin had en er dus geen extra lading was. Tenminste dat was de bedoeling. En dat lukte prima. Hij was off-limits. En ik ook. Toen we even gingen snacken deed hij heel kort zijn hand op mijn rug om me een zetje te geven. En heel heel even flitste er door mijn hoofd dat ik misschien best wel met hem wilde zoenen.
Hoe kon ik dat nou denken? Ik had in mijn leven nog maar met 3 (ja maar 3) mannen gezoend, dus zo bedreven was ik niet op het veroveringsterrein. Maar het voelde zo lekker om na de ex te merken dat ik open kon staan voor nieuwe mensen. En dat al na een week! Geen wonder, als je bedenkt dat ik al heel lang probeerde te stoppen met hem, maar dat geheel terzijde.
Maar goed, niets gebeurd die avond. Maar wat was ik al onder de indruk! Ik dacht aan hem. En ik weet niet precies waarom. Was het zijn openheid, stoerigheid, charme, intelligentie, uitstraling, lievigheid? Of gewoon alles tegelijk?
Ik had hem en zijn vriend bij hem thuis afgezet en zag de volgende dag dat er een peuk lag waar hij in de auto had gezeten. De mister X peuk. Die bleef liggen als aandenken aan een hele leuke avond.
Later in de tijd kregen mister X en ik meer en meer contact via internet. Hij was mij ook niet vergeten. Er was iets tussen ons. En hij was niet gelukkig met zijn meisje. Toen hij bij haar weg was hebben we voorzichtig eens afgesproken.
En toen... toen kwam hij met een kleinigheidje naar me toe.
Nadat mijn oma stierf had mijn moeder gezegd dat ze aan oma had gevraagd wat geluk en een leuke man mijn kant op te sturen. En ze wist zeker dat oma dat wel voor me zou regelen. Een heerlijk idee.
Toen mister X met een doosje Merci aan kwam zetten was ik van slag. Oma had nooit meer iets in huis omdat ze nauwelijks at en eten kreeg van het tehuis waar ze woonde...maar altijd had ze Merci. Als je bij oma kwam at je een Merci-tje. En daar stond hij, een stoere, mooie man met Merci.
Een signaaltje van oma. Een knipoog uit de hemel.
Sinds die dag is hij nooit meer uit mijn hoofd en uit mijn leven verdwenen. Een mooi begin van een mooi leven!
vrijdag 12 juni 2009
De poes
Ik heb een poes. Maar eigenlijk is het een ex-kater. En een bijzonder exemplaar, dat is het.
Zijn naam is Fero. Ooit was hij het 'liefdeskind' van mij en mijn eerste vriendje, en dus kozen we, totaal onbewust van het trieste gehalte van ons idee, voor een samentrekking van de eerste twee letters van onze beider namen.
De ex is vertrokken. Maar de poes is gebleven. Tja, zo'n naam verander je dan ook niet meer even. Dus al gauw werd meneer in het dagelijks spraakgebruik aangeduid met Veertje... vond ik ook wel grappig aangezien meneer niet bepaald de uiterlijke kenmerken vertoont van een veertje. Inmiddels is zijn naam zo gewend, en zo los komen te staan van de ex, dat hij gewoon als Fero door het leven sluipt.
Maar goed, een bijzonder exemplaar dus. Hij maakt er namelijk de gewoonte van om op zijn rug midden in de kamer te gaan liggen met zijn pootjes wijd. Een soort vloerkleedje vol vertrouwen.
Daarnaast is het een schijtert eerste klas. Hij is de grootste en meest imponerende poes van de buurt, maar gaat er altijd met de staart tussen de benen vandoor zodra een andere kat in zijn tuin komt. De rode kater van de overburen kan doodleuk uit het bakje van meneer eten terwijl hij hulpeloos toekijkt. En een vogel heeft ie nog nooit gevangen!
Mijn kersverse buurman, die nog niet eens in zijn huis woont, heeft ookal kennisgemaakt met Fero. Hij is er niet weg te slaan. De hele dag slijmen en aandacht trekken in de tuin. Gewoon omvallen en op de rug liggen in afwachting van geaai door een totaal onbekende.
Het leukste aan Fero is dat ie op me lijkt (al heb ik nog niet bij de buurman lopen slijmen).
Als ik mijn werkkleren, zwart met wit, aanheb, zijn we bijna een komisch duo. Daarnaast heeft ie dezelfde x-benen als het baasje. Bij mij aangeboren, bij hem het gevolg van een spelletje op de vensterbank in de flat (drie hoog) dat niet helemaal goed afliep. En qua karakter komen we ook aardig bij elkaar in de buurt. Allebei gezelligheidsdieren, angsthazen, dol op lui op de rug liggen, een beetje sukkelig, maar wel heel lief. Het enige verschil is dat ik er geen gewoonte van maak om op het aanrecht te piesen...
De mooiste foto
De mooiste foto die ik heb staat eigenlijk op een plaats waar hij helemaal niet hoort.
Het is een zwart-wit exemplaar van minstens 40 jaar geleden. Vergeelde randjes, het wit is meer beige geworden. Toen mijn oma stierf, heb ik het fotootje uit de stapel foto's gevist en meegepikt.
Op de foto zit mijn opa in kleermakerzit op het strand voor een bouwsel van gevonden planken. Het mooiste van de foto is dat hij het bikinitopje van mijn oma om heeft.
Waarom is dat nou de mooiste foto?
Mijn opa stierf toen ik acht maanden oud was. Echt gekend heb ik hem dus nooit. Toch betekent die foto heel veel voor me. Om meerdere redenen. Ten eerste omdat ik er een gekte in herken die ik zelf ook vaak tentoonspreid. Het soort gekte waarbij je een heel serieus gezicht trekt en verder gewoon je ding doet. "Scheisse aan alles" zeg maar. Opa kijkt heel serieus en laat zijn hand met peukje mooi op zijn been rusten. Hij kijkt ook niet in de camera. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij daar in het topje van oma zit.
De tweede reden dat ik de foto zo prachtig vind is de entourage. Hoe vaak hebben wij niet allerlei dingen op het strand van Texel verzameld om winkeltjes, hutjes, bootjes te bouwen? En wie nam dan het initiatief? Mijn vader, de zoon van opa. Dat waren prachtige dagen, de hele dag in het zand met mijn vader, moeder en broertje.
Een andere reden dat het fotootje zoveel voor me betekent is dat ik mijn vader in mijn opa herken. Die twinkeling in de ogen, die zo eigen is aan onze familie. Binnenpretjes in combinatie met een serieuze inslag. Ook speelt mee dat oma altijd zo liefdevol over opa sprak. Het moet een bijzondere man zijn geweest.
Eigenlijk symboliseert dat fotootje wie en wat ik ben. Mijn achtergrond spreekt eruit. En ik heb altijd een blij en trots gevoel als ik er naar kijk. Misschien toch tijd om hem te vergroten, of op zijn minst een mooier plaatsje te geven...
Het is een zwart-wit exemplaar van minstens 40 jaar geleden. Vergeelde randjes, het wit is meer beige geworden. Toen mijn oma stierf, heb ik het fotootje uit de stapel foto's gevist en meegepikt.
Op de foto zit mijn opa in kleermakerzit op het strand voor een bouwsel van gevonden planken. Het mooiste van de foto is dat hij het bikinitopje van mijn oma om heeft.
Waarom is dat nou de mooiste foto?
Mijn opa stierf toen ik acht maanden oud was. Echt gekend heb ik hem dus nooit. Toch betekent die foto heel veel voor me. Om meerdere redenen. Ten eerste omdat ik er een gekte in herken die ik zelf ook vaak tentoonspreid. Het soort gekte waarbij je een heel serieus gezicht trekt en verder gewoon je ding doet. "Scheisse aan alles" zeg maar. Opa kijkt heel serieus en laat zijn hand met peukje mooi op zijn been rusten. Hij kijkt ook niet in de camera. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat hij daar in het topje van oma zit.
De tweede reden dat ik de foto zo prachtig vind is de entourage. Hoe vaak hebben wij niet allerlei dingen op het strand van Texel verzameld om winkeltjes, hutjes, bootjes te bouwen? En wie nam dan het initiatief? Mijn vader, de zoon van opa. Dat waren prachtige dagen, de hele dag in het zand met mijn vader, moeder en broertje.
Een andere reden dat het fotootje zoveel voor me betekent is dat ik mijn vader in mijn opa herken. Die twinkeling in de ogen, die zo eigen is aan onze familie. Binnenpretjes in combinatie met een serieuze inslag. Ook speelt mee dat oma altijd zo liefdevol over opa sprak. Het moet een bijzondere man zijn geweest.
Eigenlijk symboliseert dat fotootje wie en wat ik ben. Mijn achtergrond spreekt eruit. En ik heb altijd een blij en trots gevoel als ik er naar kijk. Misschien toch tijd om hem te vergroten, of op zijn minst een mooier plaatsje te geven...
Your best just wasn't good enough
"Ik ging er helemaal voor", zei je.
Waar was je dan als er iets in en om mijn huis moest gebeuren?
Waar was je dan als ik bang was om je kwijt te raken?
Waar was je dan als ik met je wilde praten om onze verschillen te begrijpen?
Waar was je dan als ik verdriet had?
Waar was je dan als ik naar mijn familie wilde of moest?
Waar was je dan als mijn vrienden zich voor je openstelden?
Waar was je dan als ik veiligheid nodig had?
Waar was je dan toen je bewust afstand van me nam?
Waar was je dan toen je zag dat ik er aan kapot ging?
Waar was je dan toen ik ziek was?
Waar was je?
Als je zonder al die ontzettend belangrijke dingen er al 'helemaal voor ging', wil ik niet weten hoe het is als je er maar een beetje lafjes voor gaat. Jouw 'er helemaal voor gaan' is gewoon niet goed genoeg voor mij. Een belangrijke, zware les om te leren...
Waar was je dan als er iets in en om mijn huis moest gebeuren?
Waar was je dan als ik bang was om je kwijt te raken?
Waar was je dan als ik met je wilde praten om onze verschillen te begrijpen?
Waar was je dan als ik verdriet had?
Waar was je dan als ik naar mijn familie wilde of moest?
Waar was je dan als mijn vrienden zich voor je openstelden?
Waar was je dan als ik veiligheid nodig had?
Waar was je dan toen je bewust afstand van me nam?
Waar was je dan toen je zag dat ik er aan kapot ging?
Waar was je dan toen ik ziek was?
Waar was je?
Als je zonder al die ontzettend belangrijke dingen er al 'helemaal voor ging', wil ik niet weten hoe het is als je er maar een beetje lafjes voor gaat. Jouw 'er helemaal voor gaan' is gewoon niet goed genoeg voor mij. Een belangrijke, zware les om te leren...
donderdag 11 juni 2009
Knoffelen
Daar staan ze dan. Onder aan mijn benen, op de grond. Mijn rode hakken.
Ze zijn prachtig. Übersexy ook, in mijn ogen. Ik krijg er de mooiste benen en voeten van. Ze stralen me gewoon tegemoet.
Maar O!, wat doen ze toch pijn aan die poezelige voetjes van me.
Ze zijn prachtig. Übersexy ook, in mijn ogen. Ik krijg er de mooiste benen en voeten van. Ze stralen me gewoon tegemoet.
Maar O!, wat doen ze toch pijn aan die poezelige voetjes van me.
Geen zooltje kan het leed verzachten.
Zolang ik zit, lijkt het heel wat. Alleen niemand die het ziet, aangezien ik de hele dag alleen in mijn werkkamer zit.
Zolang ik zit, lijkt het heel wat. Alleen niemand die het ziet, aangezien ik de hele dag alleen in mijn werkkamer zit.
Maar zodra ik aan de wandel ga is het übersexy gehalte van mijn rode duivels als sneeuw voor de zon verdwenen. Van lopen is geen sprake. Het lijkt meer op "knoffelen". Dat is het enige woord dat in me opkomt om mijn gestrompel te omschrijven. Vanochtend leek het nog wel wat, Fem op haar rode schoentjes onderweg naar de koffiemachine, kittig en wel. De complimentjes waren niet van de lucht. Inmiddels zit ik hier zwaar te verpieteren, want die wandeling durf ik niet meer aan.
Helse pijnen doorsta ik inmiddels. En waarom? Voor de looks... ik geef het toe. Het oog wil ook wat, toch? "Wie mooi wil gaan, moet pijn uitstaan", dat was altijd het devies al toen vroeger veel te strak vlechtjes in mijn haar werden gedaan. Maar daar werd de pijn juist steeds draaglijker. Nu niet. Bij elke stap die ik zet voel ik mijn voetjes meer aan gruzelementen gaan. De komende dagen noodgedwongen op gympies, vrees ik [en dus alles behalve sexy, daar kan geen porno-sjaaltje tegenop].
Ik doe daarom een oproep aan schoenenontwerpend Nederland. Maak sexy schoenen waarin je toch op wolkjes loopt en maak het vrouwelijk deel der natie dolgelukkig!
Ze heet P
Ze heet P. Ik ken haar nog geen jaar, maar ik ken haar al mijn hele leven. Beter gezegd, we kennen elkaars hele leven.
Het was augustus 2008 en ik moest in mijn eentje naar een feestje waar allemaal stelletjes zouden zijn. Niet zoveel zin in dus. Ik kwam op de damesbank terecht tussen oude bekenden. Maar er was één nieuwe ster aan het firmament. De vriendin van een vriend van de gastheer. Leuk fris ding om te zien. De blonde haartjes strak in de plooi en een stel pittig, stralende ogen in het gezicht. Leek wel leuk. En dat was ze ook. Lekker kletsen en beppen...de avond vloog om. Ik had meteen het idee dat we vriendinnen zouden worden.
Na een mailtje over hyves dat ik haar wel een leuke meid (volgens haar een leuk 'wijf') vond en dat we maar eens wat moesten gaan drinken, werd er een afspraak gemaakt. Later begreep ik van haar dat haar zusjes dachten dat ik van de damesliefde was. Skitterend!
P is nu - met stip op één - mijn meest hechte vriendin. Altijd is ze er voor me en snapt ze mijn idioterietjes. Zwart-wit zijn we allebei, dus als we weer eens de kolder in de kop hebben weten we van elkaar dat het de volgende dag wel weer totaal anders kan zijn. Wat, de volgende dag? De volgende minuut mogelijkerwijs. Nooit saai dus!
Allebei bezig de wereld en onszelf te ontdekken. Maar ook allebei bewust van wat we waard zijn.
Tis de fruitigheid.
Wat ben ik blij dat ze in mijn leven is gekomen. Een vriendin waarvan ik weet dat ze er gewoon altijd zal zijn.
P weet nu alleen even niet zo goed wat ze waard is. Kan gebeuren. Iedere vlinder fladdert wel eens wat minder hard. Daarom nog even een reminder!
P, je bent fris, fruitig, slim, guitig, stralend, flink, dapper, wijs, leergierig, gezellig, behulpzaam, een doorzetter, een lachebek, mooi, lief, grappig, interessant, zorgzaam, open, spontaan, lekker gek, en allerlei andere dingen aan de positieve kant van het spectrum. Maar één ding ben je niet. Dan moet ik je teleurstellen. Hier komt ie. Je bent geen bitch...al doe je nog zo je best ;-)
Het was augustus 2008 en ik moest in mijn eentje naar een feestje waar allemaal stelletjes zouden zijn. Niet zoveel zin in dus. Ik kwam op de damesbank terecht tussen oude bekenden. Maar er was één nieuwe ster aan het firmament. De vriendin van een vriend van de gastheer. Leuk fris ding om te zien. De blonde haartjes strak in de plooi en een stel pittig, stralende ogen in het gezicht. Leek wel leuk. En dat was ze ook. Lekker kletsen en beppen...de avond vloog om. Ik had meteen het idee dat we vriendinnen zouden worden.
Na een mailtje over hyves dat ik haar wel een leuke meid (volgens haar een leuk 'wijf') vond en dat we maar eens wat moesten gaan drinken, werd er een afspraak gemaakt. Later begreep ik van haar dat haar zusjes dachten dat ik van de damesliefde was. Skitterend!
P is nu - met stip op één - mijn meest hechte vriendin. Altijd is ze er voor me en snapt ze mijn idioterietjes. Zwart-wit zijn we allebei, dus als we weer eens de kolder in de kop hebben weten we van elkaar dat het de volgende dag wel weer totaal anders kan zijn. Wat, de volgende dag? De volgende minuut mogelijkerwijs. Nooit saai dus!
Allebei bezig de wereld en onszelf te ontdekken. Maar ook allebei bewust van wat we waard zijn.
Tis de fruitigheid.
Wat ben ik blij dat ze in mijn leven is gekomen. Een vriendin waarvan ik weet dat ze er gewoon altijd zal zijn.
P weet nu alleen even niet zo goed wat ze waard is. Kan gebeuren. Iedere vlinder fladdert wel eens wat minder hard. Daarom nog even een reminder!
P, je bent fris, fruitig, slim, guitig, stralend, flink, dapper, wijs, leergierig, gezellig, behulpzaam, een doorzetter, een lachebek, mooi, lief, grappig, interessant, zorgzaam, open, spontaan, lekker gek, en allerlei andere dingen aan de positieve kant van het spectrum. Maar één ding ben je niet. Dan moet ik je teleurstellen. Hier komt ie. Je bent geen bitch...al doe je nog zo je best ;-)
woensdag 10 juni 2009
Anderhalf jaar tot mijn 30ste
Ik ben bloggen zo leuk gaan vinden dat ik af en toe gewoon nieuwtjes zoek om weer wat over te schrijven. Natuurlijk stikt het van de nieuwtjes waar je wel iets over kunt zeggen. Maar te gezocht moet het ook weer niet worden en ik wil ook niet schrijven om het schrijven.
Maar goed, tijdens mijn laatste speurtochtje naar wat nieuws belandde ik, zoals vaker, op nu.nl.
Lekker overzichtelijke site. Het meest opmerkelijke nieuws vind ik meestal niet eens onder de kop 'opmerkelijk' (al vind ik het best opmerkelijk dat een Belgische leraar examenvragen steelt voor zijn dochter en dat een man voor de tweede keer moeder is geworden, maar dat geheel ter zijde) maar onder de kop 'achterklap'.
'Achterklap'. Een briljant gevonden woord voor de afdeling van de site waar het gaat om showbizz nieuwtjes. Roddel en achterklap. Daar hebben we het over. Heerlijk. Maar datgeen waar vandaag mijn donshaar van overeind ging staan is geen roddel. Het is weer eens een citaat uit een intervieuw van een zogenaamde BN-er aan een glossy. Dit keer maakt Chantal Janzen het bont.
Chantal Janzen is zowiezo niet mijn favoriete BN-er, laat ik daar eerlijk over zijn. Echt veel goed doen, kan ze niet bij mij (zo begrijp ik ook TOTAAL niet waarom zo'n muts als meest sexy moeder wordt verkozen, huh!). Misschien komt het door haar popperige hoofdje in combinatie met het 'achter de ellebogen' gevoel dat ik misselijk wordt zodra ik die oververzorgde pony van haar in beeld zie opduiken? Ik denk het. De enige keer dat ik haar een beetje kon waarderen was bij het Televizier gala, toen ze (mijn andere favoriete BN-er, NOT), Fatima Moreiro de Melo een sneer gaf. Heerlijk, catfight!!!
Enniewee, Chantal Janzen gaf een intervieuw aan het blad Mama. Nooit van gehoord natuurlijk, maar dat zal wel zijn omdat ik zelf nog niets gebaard heb. Chantal heeft namelijk een zoon. James. Geef het een internationale naam, het gaat zich vast op een internationaal podium begeven. Tuurlijk schat.
Terug naar het punt. Chantal zegt dat, als ze morgen dood gaat, ze alles wat ze wilde doen al heeft gedaan.
Laat dat maar even op je inwerken. Chantal, 30 jaar, huppelmoeke eerste klas; heeft alles wat ze wilde doen in het leven al gedaan. Ik heb een tissue gegrepen om zoveel treurigheid weg te poetsen. De stakker. Alles al beleefd wat ze uit het leven wil halen. Op haar dertigste. Niets meer om voor te leven dus? Behalve dan de zorg voor James?
HOE KUN JE NOU OP JE 30STE ALLES AL GEDAAN HEBBEN WAT JE WILT?
Er zijn in mijn ogen drie mogelijkheden.
1) Chantal wil errug weinig in het leven
2) Chantal wil een interessante quote aan een tijdschrift geven
3) Chantal wil iedereen laten weten hoe geweldig haar leven is en dat al ze zovéél heeft bereikt (wat dan?)
En het juiste antwoord is?:
1, 2 én 3
Wat een troelala drie keer in de rondte van je hopsasa zeg!
Ik heb het gevoel dat ik nog moet beginnen met de dingen die ik wil van het leven.
Hier komt alvast een opsomminkje:
- trouwen (ouderwets)
- moeder worden (suf?)
- in een MK met KM
- naar New York, Londen, Barcelona, Rome, Parijs en Florida
- heel goed leren skiën
- nog beter leren tennissen
- een schilderij verkopen voor een dikke smak geld
- misschien ooit een expositie zelfs
- promoveren
- de 11stedentocht fietsen
- oma en oud worden
- een goede vriendin blijven
- mijn gekte behouden
- in het 'nu' leren leven
Ik zeg, dat lukt niet binnen nu en anderhalf jaar. Dus Chantal is me dik voor. So be it. Ik wil altijd wat te dromen houden. Ook dat kan wel in mijn lijstje.
Maar goed, tijdens mijn laatste speurtochtje naar wat nieuws belandde ik, zoals vaker, op nu.nl.
Lekker overzichtelijke site. Het meest opmerkelijke nieuws vind ik meestal niet eens onder de kop 'opmerkelijk' (al vind ik het best opmerkelijk dat een Belgische leraar examenvragen steelt voor zijn dochter en dat een man voor de tweede keer moeder is geworden, maar dat geheel ter zijde) maar onder de kop 'achterklap'.
'Achterklap'. Een briljant gevonden woord voor de afdeling van de site waar het gaat om showbizz nieuwtjes. Roddel en achterklap. Daar hebben we het over. Heerlijk. Maar datgeen waar vandaag mijn donshaar van overeind ging staan is geen roddel. Het is weer eens een citaat uit een intervieuw van een zogenaamde BN-er aan een glossy. Dit keer maakt Chantal Janzen het bont.
Chantal Janzen is zowiezo niet mijn favoriete BN-er, laat ik daar eerlijk over zijn. Echt veel goed doen, kan ze niet bij mij (zo begrijp ik ook TOTAAL niet waarom zo'n muts als meest sexy moeder wordt verkozen, huh!). Misschien komt het door haar popperige hoofdje in combinatie met het 'achter de ellebogen' gevoel dat ik misselijk wordt zodra ik die oververzorgde pony van haar in beeld zie opduiken? Ik denk het. De enige keer dat ik haar een beetje kon waarderen was bij het Televizier gala, toen ze (mijn andere favoriete BN-er, NOT), Fatima Moreiro de Melo een sneer gaf. Heerlijk, catfight!!!
Enniewee, Chantal Janzen gaf een intervieuw aan het blad Mama. Nooit van gehoord natuurlijk, maar dat zal wel zijn omdat ik zelf nog niets gebaard heb. Chantal heeft namelijk een zoon. James. Geef het een internationale naam, het gaat zich vast op een internationaal podium begeven. Tuurlijk schat.
Terug naar het punt. Chantal zegt dat, als ze morgen dood gaat, ze alles wat ze wilde doen al heeft gedaan.
Laat dat maar even op je inwerken. Chantal, 30 jaar, huppelmoeke eerste klas; heeft alles wat ze wilde doen in het leven al gedaan. Ik heb een tissue gegrepen om zoveel treurigheid weg te poetsen. De stakker. Alles al beleefd wat ze uit het leven wil halen. Op haar dertigste. Niets meer om voor te leven dus? Behalve dan de zorg voor James?
HOE KUN JE NOU OP JE 30STE ALLES AL GEDAAN HEBBEN WAT JE WILT?
Er zijn in mijn ogen drie mogelijkheden.
1) Chantal wil errug weinig in het leven
2) Chantal wil een interessante quote aan een tijdschrift geven
3) Chantal wil iedereen laten weten hoe geweldig haar leven is en dat al ze zovéél heeft bereikt (wat dan?)
En het juiste antwoord is?:
1, 2 én 3
Wat een troelala drie keer in de rondte van je hopsasa zeg!
Ik heb het gevoel dat ik nog moet beginnen met de dingen die ik wil van het leven.
Hier komt alvast een opsomminkje:
- trouwen (ouderwets)
- moeder worden (suf?)
- in een MK met KM
- naar New York, Londen, Barcelona, Rome, Parijs en Florida
- heel goed leren skiën
- nog beter leren tennissen
- een schilderij verkopen voor een dikke smak geld
- misschien ooit een expositie zelfs
- promoveren
- de 11stedentocht fietsen
- oma en oud worden
- een goede vriendin blijven
- mijn gekte behouden
- in het 'nu' leren leven
Ik zeg, dat lukt niet binnen nu en anderhalf jaar. Dus Chantal is me dik voor. So be it. Ik wil altijd wat te dromen houden. Ook dat kan wel in mijn lijstje.
Revanche of a nerd
Daar stond ie, bij de botsauto's. Hij keek wat schuchter om zich heen. Handen in de zakken, als ik het me goed herinner. Ik was op slag verliefd. Geen idee wie hij was, wat hij deed, maar ik was verliefd.
We schrijven 1993. Gewoon al meer dan een half leven geleden. Maar ik weet het nog zo goed. De verliefdheid ging ook niet zomaar over. Die werd van alle kanten gevoed. Hij bleek een vriend te zijn van het groepje jongens waar ik en mijn vriendinnetje bij omhingen. Ik als wormvormig aanhangsel dat haar tong was verloren, zij als stralend middelpunt van de aandacht. Zo nu en dan kwam hij eens langs en werd ik week in de knietjes. Wat was ie leuk, en zo knap!
Toen ik hoorde dat hij ging verhuizen en bij mij in de wijk kwam wonen, dacht ik: dit is het lot! En dat hij ook nog bij me op school kwam, dat moest helemaal een zegening van boven zijn! Zodra ik de kans kreeg fietste ik langs zijn huis. Hij sliep op zolder, dus als ik daar licht zag branden, zei ik zachtjes: "hoi JdeL" en fietste ik braaf weer door. Thuis droomde ik over hem en schreef ik mijn hele agenda vol met zijn naam.
Maar JdeL zag mij niet staan... De liefde bleef onbeantwoord. Achteraf niet gek, want ik zag er nou niet bepaald prachtig uit in de puberjaren. Hoog nerd-gehalte, zeg maar. Ook iets teveel schuimgel in mijn gepermanente haar en iets te veel puistjes rondom mijn plaatjesbeugel. Maar een rups wordt vaak een vlinder en inmiddels fladder ik met de nodige sjeu door het leven. Dus toen ik JdeL - inmiddels pokdaliger en kaliger dan toen, maar nog best schattig - tegenkwam in de kroeg, dacht hij ineens best een beetje anders over mij. Hij deed zelfs een poging om te zoenen, die ik natuurlijk niet beantwoordde, stoer als ik was. En toen hij vroeg waar ik na het stappen naar toe ging zei ik: Naar huis! En dat deed ik. Toen ik naar huis fietste voelde ik de warme gloed van triomf in mij borrelen. Ik denk dat de term: 'revanche of the nerds' nog dagen door mijn hoofd heeft gespookt. Heerlijk was het.
Later zijn we nog eens naar de film geweest. Ook best leuk, maar er gebeurde niks. De knikkende knietjes van jaren geleden waren er niet meer. Toch, in een moment van volslagen verstandsverbijstering ben ik 's nachts, na het stappen, een keer op zijn verzoek langsgefietst en hebben we gezoend. For oldtimes sake ofzo. De kolder in de kop.
Mocht er nog ergens een gevoel van zwakte in mijn lichaam hebben gezeten. Dat was op slag verdwenen toen hij zijn shirt uittrok, als gebaar dat meer aktie ook tot de mogelijkheden behoorde. Dat was niet de bedoeling! Ik schrok ervan! Dat ie dan ook nog stoppeltjes had doordat ie zijn borsthaar had geschoren leidde zeker niet tot verhoging van de feestvreugde. Ik wist niet hoe rap ik weg moest komen. Toen ie, nadat ik ongeveer vijf keer had gezegd dat we niet meer gingen doen dan zoenen, aan mijn riem begon te prutsen ben ik hem gesmeerd. Nee, behoorde niet geheel tot zijn vocabulaire, denk ik.
Achteraf leerde ik van iets ervarener vriendinnen dat het vrij logisch is dat je op onze leeftijd niet alleen maar even gaat zoenen bij iemand thuis en dat hij dus niet gek was dat hij hoopte op meer. Wist ik veel. Had daar gewoon geen zin in. Ga niet met de eerste de beste uit de kleren...
Nog altijd zo groen als gras, maar wel een ervarinkje rijker. Thanks JdeL.
We schrijven 1993. Gewoon al meer dan een half leven geleden. Maar ik weet het nog zo goed. De verliefdheid ging ook niet zomaar over. Die werd van alle kanten gevoed. Hij bleek een vriend te zijn van het groepje jongens waar ik en mijn vriendinnetje bij omhingen. Ik als wormvormig aanhangsel dat haar tong was verloren, zij als stralend middelpunt van de aandacht. Zo nu en dan kwam hij eens langs en werd ik week in de knietjes. Wat was ie leuk, en zo knap!
Toen ik hoorde dat hij ging verhuizen en bij mij in de wijk kwam wonen, dacht ik: dit is het lot! En dat hij ook nog bij me op school kwam, dat moest helemaal een zegening van boven zijn! Zodra ik de kans kreeg fietste ik langs zijn huis. Hij sliep op zolder, dus als ik daar licht zag branden, zei ik zachtjes: "hoi JdeL" en fietste ik braaf weer door. Thuis droomde ik over hem en schreef ik mijn hele agenda vol met zijn naam.
Maar JdeL zag mij niet staan... De liefde bleef onbeantwoord. Achteraf niet gek, want ik zag er nou niet bepaald prachtig uit in de puberjaren. Hoog nerd-gehalte, zeg maar. Ook iets teveel schuimgel in mijn gepermanente haar en iets te veel puistjes rondom mijn plaatjesbeugel. Maar een rups wordt vaak een vlinder en inmiddels fladder ik met de nodige sjeu door het leven. Dus toen ik JdeL - inmiddels pokdaliger en kaliger dan toen, maar nog best schattig - tegenkwam in de kroeg, dacht hij ineens best een beetje anders over mij. Hij deed zelfs een poging om te zoenen, die ik natuurlijk niet beantwoordde, stoer als ik was. En toen hij vroeg waar ik na het stappen naar toe ging zei ik: Naar huis! En dat deed ik. Toen ik naar huis fietste voelde ik de warme gloed van triomf in mij borrelen. Ik denk dat de term: 'revanche of the nerds' nog dagen door mijn hoofd heeft gespookt. Heerlijk was het.
Later zijn we nog eens naar de film geweest. Ook best leuk, maar er gebeurde niks. De knikkende knietjes van jaren geleden waren er niet meer. Toch, in een moment van volslagen verstandsverbijstering ben ik 's nachts, na het stappen, een keer op zijn verzoek langsgefietst en hebben we gezoend. For oldtimes sake ofzo. De kolder in de kop.
Mocht er nog ergens een gevoel van zwakte in mijn lichaam hebben gezeten. Dat was op slag verdwenen toen hij zijn shirt uittrok, als gebaar dat meer aktie ook tot de mogelijkheden behoorde. Dat was niet de bedoeling! Ik schrok ervan! Dat ie dan ook nog stoppeltjes had doordat ie zijn borsthaar had geschoren leidde zeker niet tot verhoging van de feestvreugde. Ik wist niet hoe rap ik weg moest komen. Toen ie, nadat ik ongeveer vijf keer had gezegd dat we niet meer gingen doen dan zoenen, aan mijn riem begon te prutsen ben ik hem gesmeerd. Nee, behoorde niet geheel tot zijn vocabulaire, denk ik.
Achteraf leerde ik van iets ervarener vriendinnen dat het vrij logisch is dat je op onze leeftijd niet alleen maar even gaat zoenen bij iemand thuis en dat hij dus niet gek was dat hij hoopte op meer. Wist ik veel. Had daar gewoon geen zin in. Ga niet met de eerste de beste uit de kleren...
Nog altijd zo groen als gras, maar wel een ervarinkje rijker. Thanks JdeL.
dinsdag 9 juni 2009
Schuldgevoel
Mag ik zeggen dat ik Micky Hogendijk stom vind? Dat mag ik op zich zeggen, maar zou ik er ook de handen voor op elkaar krijgen? Waarschijnlijk wel, want zij is toch dat loeder dat het droomhuwelijk van Patries aan gort heeft geholpen?
Ik vind Micky alleen níet stom omdat ze een homewrecker eerste klas is. Dat kan gebeuren. "Alles wat aan is - kan uit", is een vast motto van mij en mijn vriendinnetje NM. En zo is het natuurlijk ook gewoon. Heel technisch bekeken ben ik ook een homewrecker eerste klas. Zo'n loeder dat bezette mannen inpikt. Doelbewust.
Natuurlijk ligt het in praktijk een stuk genuanceerder. De liefde laat zich niet leiden door regeltjes over trouw en ontrouw. De liefde gaat dwars door alles heen. Dus stom is Micky niet omdat ze een huwelijk om zeep heeft geholpen. Mogelijk is ze stom omdat ze op Adam Curry valt, maar ook dat is niet de echte reden dat ik nu graag op wil schrijven dat Micky Hogendijk stom is. Want dat is ze, en niet zo'n klein beetje ook.
Micky Hogendijk is stom omdat ze een intervieuw heeft gegeven aan een of andere glossy over het hele verhaal. Be-la-che-lijk! Nou vind ik het al getuigen van een groot gebrek aan klasse dat je over dergelijke privé zaken, waar in ieder geval Patries en haar dochter veel verdriet van hebben, uit de school klapt in een tijdschrift. Dus ben je zowiezo al stom. Maar de inhoud!!!! Die maakt van Micky Hogendijk de stomste van de week. Met stip op één!
Ze had er toen ze Adam kuste niet aan gedacht dat ie een dochter had, och, och, och. En nu heeft Mickey Hogendijk last van schuldgevoel. En nu wil Mickey Hogendijk daar graag vanaf en dus geeft ze een intervieuw. Een intervieuw om haar schuldgevoel weg te praten en net te doen of ze een hele lieve vrouw is.
En wat doet die troela tot overmaat van ramp? Die haalt een quote aan van Guusje Nederhorst. Iets over dat negatieve energie niet bestaat als je het niet tot je neemt, ofzo. Op zich heel wijs van Guus. Maar wat is Micky Hogendijk toch een gehaaide troela om nou net iets aan te halen van onze landelijke knuffelmoeder die helaas te vroeg is overleden. Misschien denkt ze dat wij daardoor denken dat ze vrienden was met leuke mensen en dat ze dus zelf ook wel leuk moet zijn?
Nou Micky Hogendijk, zo stom ben ik dus niet!
Houd je liever een tijdje gedeisd en toon respect voor de ex en de dochter van je zogenaamde droomman. Ken je plaats een beetje en wacht rustig af.
Of had je gewoon geld nodig?
Ik vind Micky alleen níet stom omdat ze een homewrecker eerste klas is. Dat kan gebeuren. "Alles wat aan is - kan uit", is een vast motto van mij en mijn vriendinnetje NM. En zo is het natuurlijk ook gewoon. Heel technisch bekeken ben ik ook een homewrecker eerste klas. Zo'n loeder dat bezette mannen inpikt. Doelbewust.
Natuurlijk ligt het in praktijk een stuk genuanceerder. De liefde laat zich niet leiden door regeltjes over trouw en ontrouw. De liefde gaat dwars door alles heen. Dus stom is Micky niet omdat ze een huwelijk om zeep heeft geholpen. Mogelijk is ze stom omdat ze op Adam Curry valt, maar ook dat is niet de echte reden dat ik nu graag op wil schrijven dat Micky Hogendijk stom is. Want dat is ze, en niet zo'n klein beetje ook.
Micky Hogendijk is stom omdat ze een intervieuw heeft gegeven aan een of andere glossy over het hele verhaal. Be-la-che-lijk! Nou vind ik het al getuigen van een groot gebrek aan klasse dat je over dergelijke privé zaken, waar in ieder geval Patries en haar dochter veel verdriet van hebben, uit de school klapt in een tijdschrift. Dus ben je zowiezo al stom. Maar de inhoud!!!! Die maakt van Micky Hogendijk de stomste van de week. Met stip op één!
Ze had er toen ze Adam kuste niet aan gedacht dat ie een dochter had, och, och, och. En nu heeft Mickey Hogendijk last van schuldgevoel. En nu wil Mickey Hogendijk daar graag vanaf en dus geeft ze een intervieuw. Een intervieuw om haar schuldgevoel weg te praten en net te doen of ze een hele lieve vrouw is.
En wat doet die troela tot overmaat van ramp? Die haalt een quote aan van Guusje Nederhorst. Iets over dat negatieve energie niet bestaat als je het niet tot je neemt, ofzo. Op zich heel wijs van Guus. Maar wat is Micky Hogendijk toch een gehaaide troela om nou net iets aan te halen van onze landelijke knuffelmoeder die helaas te vroeg is overleden. Misschien denkt ze dat wij daardoor denken dat ze vrienden was met leuke mensen en dat ze dus zelf ook wel leuk moet zijn?
Nou Micky Hogendijk, zo stom ben ik dus niet!
Houd je liever een tijdje gedeisd en toon respect voor de ex en de dochter van je zogenaamde droomman. Ken je plaats een beetje en wacht rustig af.
Of had je gewoon geld nodig?
Liefdesliedjes, klinken in mijn oren
Het doet alleen maar pijn als ik adem
Mijn hart breekt alleen als het slaat
Dus ik houd mijn adem in
Om te vergeten
Mooi stukje. Het is de vertaling van het refrein van een prachtig liedje van Shania Twain. Toen ik het gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer eens hoorde op mijn oude laptop, nam het me mee terug naar de tijd waarin dit liedje me zo aansprak. Gelukkig is het liedje met uitzondering van juist het refrein nog steeds op me van toepassing. Want het gaat goed en het doet niet altijd meer pijn.
Wel deed het pijn toen ik daarna in mijn oude laptop een liedje van Phil Collins vond. Grijs gedraaid heb ik het. Come with me.
Come with me
Close your eyes
Hold my hand
It will be allright
Don't be scared
Don't be shy
Lift you head
It's gonna be allright
Even voelde ik weer alle warme gevoelens die ooit bij dit liedje hoorden en snapte ik niet waarom het misging. Maar toen kwam het volgende liedje uit de playlist.
When you try your best but you don't succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse
And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
Or you love someone but it goes to waste
Could it be worse
Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you
Toen wist ik weer hoe eenzaam ik heel lange tijd was en hoe jij me hebt gefixt en blijft fixen. Alles is simpel. Jij en ik.
En dus zing ik af en toe tegen je:
Have I told you lately
That I love you?
Have I told you
There's no one else above you?
You fill my heart with gladness
Take away all my sadness
Ease my troubles
That's what you do!
Mijn hart breekt alleen als het slaat
Dus ik houd mijn adem in
Om te vergeten
Mooi stukje. Het is de vertaling van het refrein van een prachtig liedje van Shania Twain. Toen ik het gisteren voor het eerst sinds lange tijd weer eens hoorde op mijn oude laptop, nam het me mee terug naar de tijd waarin dit liedje me zo aansprak. Gelukkig is het liedje met uitzondering van juist het refrein nog steeds op me van toepassing. Want het gaat goed en het doet niet altijd meer pijn.
Wel deed het pijn toen ik daarna in mijn oude laptop een liedje van Phil Collins vond. Grijs gedraaid heb ik het. Come with me.
Come with me
Close your eyes
Hold my hand
It will be allright
Don't be scared
Don't be shy
Lift you head
It's gonna be allright
Even voelde ik weer alle warme gevoelens die ooit bij dit liedje hoorden en snapte ik niet waarom het misging. Maar toen kwam het volgende liedje uit de playlist.
When you try your best but you don't succeed
When you get what you want, but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse
And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
Or you love someone but it goes to waste
Could it be worse
Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you
Toen wist ik weer hoe eenzaam ik heel lange tijd was en hoe jij me hebt gefixt en blijft fixen. Alles is simpel. Jij en ik.
En dus zing ik af en toe tegen je:
Have I told you lately
That I love you?
Have I told you
There's no one else above you?
You fill my heart with gladness
Take away all my sadness
Ease my troubles
That's what you do!
maandag 8 juni 2009
Vasthouden
Eigenlijk kan ik beter schrijven over vasthouden dan over loslaten. Ik wil namelijk veel meer dingen vasthouden dan loslaten. Voordat ik mijn vasthouders ga opsommen een overzicht van wat ik wil loslaten:
- verleden
- kilo's
Dan nu het vasthouden, het volgende komt daarvoor in aanmerking:
- de twinkeling in mijn ogen
- het warme gevoel als ik aan jou denk
- mijn ouders en broer
- de liefste vriendin P
- mijn gekste vriendin A
- mijn stoerste vriendin NM
- al mijn andere leuke lieve gekke vriendinnen
- mijn grappige tante tiet
- de trapleuning als ik naar beneden loop
- mijn gekte
- het getiener
- mijn knorretje als ik ga slapen
- mijn plezier in tennis
- mijn onmetelijke enthousiasme
- mijn doorzettingsvermogen
- de mooie herinneringen aan oma
- de goede band met mijn familie
- mijn zin in het leven
- mijn humor
- mijn fruitigheid
- jouw hand door weer en wind
- het stuur als ik fiets
- de durf om mijn angsten te overwinnen
- mijn optimisme
- mijn zin om te schrijven!
- verleden
- kilo's
Dan nu het vasthouden, het volgende komt daarvoor in aanmerking:
- de twinkeling in mijn ogen
- het warme gevoel als ik aan jou denk
- mijn ouders en broer
- de liefste vriendin P
- mijn gekste vriendin A
- mijn stoerste vriendin NM
- al mijn andere leuke lieve gekke vriendinnen
- mijn grappige tante tiet
- de trapleuning als ik naar beneden loop
- mijn gekte
- het getiener
- mijn knorretje als ik ga slapen
- mijn plezier in tennis
- mijn onmetelijke enthousiasme
- mijn doorzettingsvermogen
- de mooie herinneringen aan oma
- de goede band met mijn familie
- mijn zin in het leven
- mijn humor
- mijn fruitigheid
- jouw hand door weer en wind
- het stuur als ik fiets
- de durf om mijn angsten te overwinnen
- mijn optimisme
- mijn zin om te schrijven!
Aanvullend bericht J&Y
Gelet op alle recentere publiciteit in het drama J&Y voel ik mij geroepen en genoodzaakt om nogmaals aandacht aan dit illustere duo te schenken. Wie kent ze niet? J&Y, leuk voor feesten en partijen. Muziekfeest op het plein, deden ze het ook leuk.
Of was 'J&Y' al genoeg om te weten over wie ik het heb? Natuurlijk! Want wie is er niet doodgegooid met alle geruchten uit dat schattige vissersdorpje vol achterlijke Wilders-stemmers? (Deze uitspraak wordt gestaafd door cijfers, niet alleen in Rotterdam willen ze Wild, ook in V'dam.)
Ik ben dik een week op vakantie geweest. Heerlijk bijgekomen van alle drukte van het klussen en de grote klap van het uiteengespatte sprookje van J&Y. Natuurlijk niet om meteen na terugkomst die overjarige hippe homo Albert als één van de eerste dingen in zijn dagelijkse programma te horen roepen dat J iets heeft met Lisa.
Een klap in mijn zongebruinde gezichtje! J was de dader, de aanstichter, de ontrouwe hond, de rat, de buiten de pot-pieser, de leugenaar, de stiekemerd, de sloerie uit de sloppen. Niet Y. Zij was zielig en heeft zo sierlijk mogelijk menig traantje weggepikt vol adoratie voor onze 'o zo gewone' volkszanger.
Hoe geef je zulk nieuws een plaatsje? Alle zekerheden worden onzeker. Als een 'gewone' man een vrouw als Y al bedondert, welke troelala is dan nog veilig voor ontrouwe mannen? Niemand toch? Y is toch 'god's gift to men'? Of dacht ik dat alleen maar omdat J en Y deden alsof dat zo was?
Ik ben in de war. En Y ook als je de berichten mag geloven.
Haar beste vriendin (die het o zo goed met haar voorheeft) vertelde aan Albert dat Y helemaal geen relatie heeft met Wesley. Ze zocht gewoon troost, hoorde ik tussen de zinnen door. En geef haar eens ongelijk. Heb je net een kampersparadijs met een hoofdletter K uit de grond gestampt in een vissersdorpje waar de gemiddelde Nederlander een lijntje coke voor nodig heeft om het daar uit te houden (en de plaatselijke jeugd trouwens ook), gaat je schatje-popje-liefje er vandoor met een boerentrien uut het dorp (die zelfs al een kind gebaard heeft)! Heb je net de nota voldaan aan de schilder (geen woordspeling in Volendam) die een wandschildering van jou en de spetter in de badkamer heeft geschilderd, staat ie met een ander te douchen! Heb je net je moedertje in een huuske in dat akelige dorp gepropt, kun je zelf weer verkassen naar de hoofdstad!
Ik zou ook de eerste de beste voetballer op zijn gezichtje springen. Zelfs als ie Wesley heet.
Y was de grootste troelala allertijden in mijn ogen. Een beetje troost gun ik zélfs haar onder deze barre omstandigheden. Én nog veel meer vriendinnen die J door het slijk halen voor het oog der natie. Smullen!
Of was 'J&Y' al genoeg om te weten over wie ik het heb? Natuurlijk! Want wie is er niet doodgegooid met alle geruchten uit dat schattige vissersdorpje vol achterlijke Wilders-stemmers? (Deze uitspraak wordt gestaafd door cijfers, niet alleen in Rotterdam willen ze Wild, ook in V'dam.)
Ik ben dik een week op vakantie geweest. Heerlijk bijgekomen van alle drukte van het klussen en de grote klap van het uiteengespatte sprookje van J&Y. Natuurlijk niet om meteen na terugkomst die overjarige hippe homo Albert als één van de eerste dingen in zijn dagelijkse programma te horen roepen dat J iets heeft met Lisa.
Een klap in mijn zongebruinde gezichtje! J was de dader, de aanstichter, de ontrouwe hond, de rat, de buiten de pot-pieser, de leugenaar, de stiekemerd, de sloerie uit de sloppen. Niet Y. Zij was zielig en heeft zo sierlijk mogelijk menig traantje weggepikt vol adoratie voor onze 'o zo gewone' volkszanger.
Hoe geef je zulk nieuws een plaatsje? Alle zekerheden worden onzeker. Als een 'gewone' man een vrouw als Y al bedondert, welke troelala is dan nog veilig voor ontrouwe mannen? Niemand toch? Y is toch 'god's gift to men'? Of dacht ik dat alleen maar omdat J en Y deden alsof dat zo was?
Ik ben in de war. En Y ook als je de berichten mag geloven.
Haar beste vriendin (die het o zo goed met haar voorheeft) vertelde aan Albert dat Y helemaal geen relatie heeft met Wesley. Ze zocht gewoon troost, hoorde ik tussen de zinnen door. En geef haar eens ongelijk. Heb je net een kampersparadijs met een hoofdletter K uit de grond gestampt in een vissersdorpje waar de gemiddelde Nederlander een lijntje coke voor nodig heeft om het daar uit te houden (en de plaatselijke jeugd trouwens ook), gaat je schatje-popje-liefje er vandoor met een boerentrien uut het dorp (die zelfs al een kind gebaard heeft)! Heb je net de nota voldaan aan de schilder (geen woordspeling in Volendam) die een wandschildering van jou en de spetter in de badkamer heeft geschilderd, staat ie met een ander te douchen! Heb je net je moedertje in een huuske in dat akelige dorp gepropt, kun je zelf weer verkassen naar de hoofdstad!
Ik zou ook de eerste de beste voetballer op zijn gezichtje springen. Zelfs als ie Wesley heet.
Y was de grootste troelala allertijden in mijn ogen. Een beetje troost gun ik zélfs haar onder deze barre omstandigheden. Én nog veel meer vriendinnen die J door het slijk halen voor het oog der natie. Smullen!
De triller
Ik heb een triller. Onder mijn neus, boven mijn lip, links, voor de kijkers rechts. De hele dag trilt de boel daar op en neer. Een zenuwtrekje? Ik snap er niks van. Heb ik nooit. Heb allerlei gezichtsgymnastiek toegepast, maar de triller blijft onverschrokken trillen.
Wat valt er nou te trillen, niks toch?
Is het de zitting van morgen?
Is het de housewarming van zondag waar ik de perfecte vriendin hoop uit te hangen?
Is het de verrassing voor X en de financiële aderlating die ik daardoor ga lijden?
Is het... tja, wat is het?
Volgens mij heb ik alleen maar leuke dingen voor de boeg. Nog nooit zoveel gezellige dingen in de planning gehad als nu. Maar die lip, die blijft maar trillen.
Gisteren had ik het nog met X over mijn idool. KM, van mijn oude werk. Een iets oudere vrouw met ontieglijk veel sjeu en klasse. Lekker chaotisch, maar wel aan de top, mét kunstnagels. Die had ook een triller. In haar wang. Standaard.
Volgens mij ga ik gewoon steeds meer op haar lijken en doet de triller al een deel van het werk. Dat zal het zijn. Ik tril mezelf naar de top!
Wil je hem zien? Wees dan zondag van de partij!
Wat valt er nou te trillen, niks toch?
Is het de zitting van morgen?
Is het de housewarming van zondag waar ik de perfecte vriendin hoop uit te hangen?
Is het de verrassing voor X en de financiële aderlating die ik daardoor ga lijden?
Is het... tja, wat is het?
Volgens mij heb ik alleen maar leuke dingen voor de boeg. Nog nooit zoveel gezellige dingen in de planning gehad als nu. Maar die lip, die blijft maar trillen.
Gisteren had ik het nog met X over mijn idool. KM, van mijn oude werk. Een iets oudere vrouw met ontieglijk veel sjeu en klasse. Lekker chaotisch, maar wel aan de top, mét kunstnagels. Die had ook een triller. In haar wang. Standaard.
Volgens mij ga ik gewoon steeds meer op haar lijken en doet de triller al een deel van het werk. Dat zal het zijn. Ik tril mezelf naar de top!
Wil je hem zien? Wees dan zondag van de partij!
Loslaten
Ik wil loslaten, maar weet niet zo goed hoe. Hoe doe je dat?
Vroeger had ik al moeite met loslaten. En nu weet ik waarom. Ik hecht me als een dolle aan mensen, aan spullen, aan huizen. Zelfs aan kleren. Als kind groeide ik natuurlijk, net als alle kinderen. Dat had natuurlijk tot gevolg dat ik mijn kleren op een gegeven moment niet meer paste. Mijn moeder wilde zo nu en dan 'de kast even door' om te kijken wat nog paste en wat niet. Dramatische momenten waren dat. Ik kan me nog zo goed herinneren dat een door mijn moeder genaaide, blauw met witte jurk, te klein was geworden. Tranen met tuiten gehuild.
Toen ik uit huis ging, zelfde verhaal. Ik had voor mezelf de omstandigheden al zo ideaal mogelijk gemaakt. Gewoon iedere keer iets langer bij het toenmalige vriendje logeren. Totdat de spullen toch echt eens verhuisd moesten worden. Hoe vaak ik in die weken daarna niet snikkend op de bank heb gezeten omdat ik nu zo groot was geworden en omdat ik mijn ouders in de steek liet!
"Groot worden met horten en stoten", zo omschreef ik het altijd voor mezelf. Maar ik merk dat het niet alleen met groot worden te maken heeft. Het is gewoon hechten en loslaten. Ik ben net een soort zuignap. Zit ie vast, dan krijg je hem niet meer los. En zo is het ook met mij. Ooit heb ik gedacht altijd bij hem te blijven en op hem te passen. En nu doe ik dat allemaal niet. Nu weet ik niets van hem, heb geen idee hoe het gaat. En dat voelt soms gek.
Ondanks dat ik verstandelijk dolgelukkig ben dat ik niet meer met hem samen bent, ben ik nog niet helemaal onthecht. Gevoelsmatig kan het me nog steeds wel wat schelen of het goed met hem gaat. Maar dat wil ik niet. Ik wil me niet meer afvragen hoe het met hem en zijn familie is, of ze gezond zijn, of wat dan ook maar. Ik wil gewoon dat het met koud laat. IJskoud. Want dat verdient ie.
Vriendinnen zeggen dat het betekent dat ik een 'goed mens' ben. Ik denk dat ik gewoon een zuignap ben die heeeeeel rap moet leren los te laten.
Want loslaten zorgt ervoor dat je meer in het 'nu' kunt leven. En dat is mijn grote streven van de laatste tijd. Nu is nu en de rest is water onder de brug. Troebel water...
Tips zijn welkom!
Vroeger had ik al moeite met loslaten. En nu weet ik waarom. Ik hecht me als een dolle aan mensen, aan spullen, aan huizen. Zelfs aan kleren. Als kind groeide ik natuurlijk, net als alle kinderen. Dat had natuurlijk tot gevolg dat ik mijn kleren op een gegeven moment niet meer paste. Mijn moeder wilde zo nu en dan 'de kast even door' om te kijken wat nog paste en wat niet. Dramatische momenten waren dat. Ik kan me nog zo goed herinneren dat een door mijn moeder genaaide, blauw met witte jurk, te klein was geworden. Tranen met tuiten gehuild.
Toen ik uit huis ging, zelfde verhaal. Ik had voor mezelf de omstandigheden al zo ideaal mogelijk gemaakt. Gewoon iedere keer iets langer bij het toenmalige vriendje logeren. Totdat de spullen toch echt eens verhuisd moesten worden. Hoe vaak ik in die weken daarna niet snikkend op de bank heb gezeten omdat ik nu zo groot was geworden en omdat ik mijn ouders in de steek liet!
"Groot worden met horten en stoten", zo omschreef ik het altijd voor mezelf. Maar ik merk dat het niet alleen met groot worden te maken heeft. Het is gewoon hechten en loslaten. Ik ben net een soort zuignap. Zit ie vast, dan krijg je hem niet meer los. En zo is het ook met mij. Ooit heb ik gedacht altijd bij hem te blijven en op hem te passen. En nu doe ik dat allemaal niet. Nu weet ik niets van hem, heb geen idee hoe het gaat. En dat voelt soms gek.
Ondanks dat ik verstandelijk dolgelukkig ben dat ik niet meer met hem samen bent, ben ik nog niet helemaal onthecht. Gevoelsmatig kan het me nog steeds wel wat schelen of het goed met hem gaat. Maar dat wil ik niet. Ik wil me niet meer afvragen hoe het met hem en zijn familie is, of ze gezond zijn, of wat dan ook maar. Ik wil gewoon dat het met koud laat. IJskoud. Want dat verdient ie.
Vriendinnen zeggen dat het betekent dat ik een 'goed mens' ben. Ik denk dat ik gewoon een zuignap ben die heeeeeel rap moet leren los te laten.
Want loslaten zorgt ervoor dat je meer in het 'nu' kunt leven. En dat is mijn grote streven van de laatste tijd. Nu is nu en de rest is water onder de brug. Troebel water...
Tips zijn welkom!
donderdag 4 juni 2009
Weer thuis
Weer thuis. Een hoofd vol herinneringen, liefde, rust.
Ik word wakker van geschuur en doe mijn best om de slaap vast te houden. De schilder staat kennelijk al op de steiger om mijn huis een prachtige buitenkant te bezorgen? Balen, ik wilde lekker uitslapen. Als ik na een tijdje eindelijk de moed heb opgevat om door de luxaflex naar buiten te loeren, ontdek ik dat er helemaal geen schilder is. Wel staat er een auto bij de buren voor de deur. Buren? Buur? Ik heb geen idee. Er komt in ieder geval iets nieuws naast me wonen. Wie, wat en hoe is volledig onduidelijk. Het is niet meer zo gewoon om je voor te stellen kennelijk. Aan het lawaai te horen, gaan ze er in ieder geval iets moois van maken.
Ik sleep mezelf uit bed. Al dagen last van duizeligheid. Maar er moet nu toch echt iets gebeuren. Ik bewonder het kapsel dat deze nacht me heeft bezorgd, het is toch iedere keer weer lelijker dan gisteren. Mijn bruine kop doet zijn best om mijn witte tanden bloot te lachen naar de spiegel. Ik hoor de regen op het raam en voel het kippenvel op mijn benen. Ik ben weer thuis.
Hoe lang zal dit nog mijn thuis zijn? Het wordt steeds mooier, de tuin in netjes, de kozijnen glanzend wit. Mijn veilige haven in alle wilde stormen van de afgelopen jaren. Toch trekt het zuiden. Daar kan misschien onze veilige haven liggen. Maar wanneer neem ik die stap, durf ik het aan? Wat moet ik dan met mijn paleisje? Verkopen, verhuren? Het is te spannend. Eerst maar weer eens de was doen en de boel opruimen. Later neem ik wel eens een grote sprong. Nu maar kleine stapjes.
Ik word wakker van geschuur en doe mijn best om de slaap vast te houden. De schilder staat kennelijk al op de steiger om mijn huis een prachtige buitenkant te bezorgen? Balen, ik wilde lekker uitslapen. Als ik na een tijdje eindelijk de moed heb opgevat om door de luxaflex naar buiten te loeren, ontdek ik dat er helemaal geen schilder is. Wel staat er een auto bij de buren voor de deur. Buren? Buur? Ik heb geen idee. Er komt in ieder geval iets nieuws naast me wonen. Wie, wat en hoe is volledig onduidelijk. Het is niet meer zo gewoon om je voor te stellen kennelijk. Aan het lawaai te horen, gaan ze er in ieder geval iets moois van maken.
Ik sleep mezelf uit bed. Al dagen last van duizeligheid. Maar er moet nu toch echt iets gebeuren. Ik bewonder het kapsel dat deze nacht me heeft bezorgd, het is toch iedere keer weer lelijker dan gisteren. Mijn bruine kop doet zijn best om mijn witte tanden bloot te lachen naar de spiegel. Ik hoor de regen op het raam en voel het kippenvel op mijn benen. Ik ben weer thuis.
Hoe lang zal dit nog mijn thuis zijn? Het wordt steeds mooier, de tuin in netjes, de kozijnen glanzend wit. Mijn veilige haven in alle wilde stormen van de afgelopen jaren. Toch trekt het zuiden. Daar kan misschien onze veilige haven liggen. Maar wanneer neem ik die stap, durf ik het aan? Wat moet ik dan met mijn paleisje? Verkopen, verhuren? Het is te spannend. Eerst maar weer eens de was doen en de boel opruimen. Later neem ik wel eens een grote sprong. Nu maar kleine stapjes.
Britain's got talent
Het eerste nachtje in het hotel zit erop. We zijn gisteravond aangekomen, hebben wat rondgekeken, lekker gegeten en heerlijk geslapen. Jij staat met je warrige haar op het balkon en loert naar het zwembad. Het is nog vroeg en dus rustig. Toch liggen alle bedjes al vol met handdoeken.
Huh?
Ze bestaan dus echt, die vaders (natuurlijk allemaal uit Engeland) die 's ochtends in alle vroegte hun hotelkamer verlaten met hun armen vol badlakens. Stilletjes op rooftocht naar een mooi plekje aan de rand van het zwembad. 'Territorium'; dat woord komt bij me op. Ze willen hun territorium afbakenen. Oerinstincten spelen kennelijk ernstig op onder de Spaanse zon.
Waarom hebben jij en ik daar geen last van? Het is toch gewoon vakantie? Als er geen plaats is, hebben we pech. Maar er zijn zoveel bedjes, altijd plaats. Misschien dan niet rechtsvoor bij het fonteintje of linksachter, enigszins in de schaduw, maar overal lig je even lekker.
Engelsen, het is een bijzonder volkje. En dan bedoel ik niet de Engelsen zoals je ze gewoon ziet bij de BBC, maar de Engelsen op vakantie. Nog nooit heb ik zoveel plakplaatjes op één vierkante kilometer gezien. Namen, hartjes, roosjes, tribals, alles passeert de revue. Maar een stijlvol, origineel exemplaar? Nergens te bekennen...
En dan de klederdracht. Het moet een soort klederdracht zijn, want ze zien er allemaal hetzelfde uit. Te korte, te doorschijnende, te strakke kleding, waar aan alle mogelijke kanten vet en plakplaatjes onderuit puilen. En hakken waar je duizelig van wordt en waarop ze doodongelukkig door de niet zo mooi gestrate weggetjes van Spanje strompelen. Dat voor wat betreft de dames.
En de mannen? Die geven overal, op alle manieren uiting aan hun liefde voor de club. Welke club maakt niet uit, als je maar altijd in sporttenue en op sportschoenen loopt en een plakplaatje van je club hebt. Met een wapen van de club op je rug ben je pas écht DE man, en dan trek je dus bij iedere mogelijke gelegenheid geen shirtje aan.
Kinderen zijn nog een aparte categorie. Jongetjes zijn de kleine exemplaren van pa (als pa nog in de picture is) versierd met grote glimmende nepdiamanten in de veel te kleine oortjes en in het haar geschoren figuurtjes. Meisjes hebben veel te grote ringen in de oren en veel te blote hempjes, jurkjes of rokjes. En natuurlijk prop je die nog niet volgroeide voetjes in hakjes. Why not, darling?
Gelukkig was in elke kroeg en in elk restaurant avond aan avond te zien dat niet alle Engelsen zo zijn (al waren er ook wel een paar thuisgebleven). 'Britain's got talent' was elke avond te zien. Eerst de halve finales en toen de finale. Skitterende televisie, we konden er gewoon niet omheen. We waren er getuige van hoe Susan Boyle tweede werd. Een huisvrouw zonder plakplaatjes, met enorme wenkbrauwen en een soepjurk. Gelukkig zijn er dus ook zulke exemplaren in Engeland te vinden. Laten we daar een pint of beer op drinken! Somewhere on this planet it must be five o'clock ;-)
Huh?
Ze bestaan dus echt, die vaders (natuurlijk allemaal uit Engeland) die 's ochtends in alle vroegte hun hotelkamer verlaten met hun armen vol badlakens. Stilletjes op rooftocht naar een mooi plekje aan de rand van het zwembad. 'Territorium'; dat woord komt bij me op. Ze willen hun territorium afbakenen. Oerinstincten spelen kennelijk ernstig op onder de Spaanse zon.
Waarom hebben jij en ik daar geen last van? Het is toch gewoon vakantie? Als er geen plaats is, hebben we pech. Maar er zijn zoveel bedjes, altijd plaats. Misschien dan niet rechtsvoor bij het fonteintje of linksachter, enigszins in de schaduw, maar overal lig je even lekker.
Engelsen, het is een bijzonder volkje. En dan bedoel ik niet de Engelsen zoals je ze gewoon ziet bij de BBC, maar de Engelsen op vakantie. Nog nooit heb ik zoveel plakplaatjes op één vierkante kilometer gezien. Namen, hartjes, roosjes, tribals, alles passeert de revue. Maar een stijlvol, origineel exemplaar? Nergens te bekennen...
En dan de klederdracht. Het moet een soort klederdracht zijn, want ze zien er allemaal hetzelfde uit. Te korte, te doorschijnende, te strakke kleding, waar aan alle mogelijke kanten vet en plakplaatjes onderuit puilen. En hakken waar je duizelig van wordt en waarop ze doodongelukkig door de niet zo mooi gestrate weggetjes van Spanje strompelen. Dat voor wat betreft de dames.
En de mannen? Die geven overal, op alle manieren uiting aan hun liefde voor de club. Welke club maakt niet uit, als je maar altijd in sporttenue en op sportschoenen loopt en een plakplaatje van je club hebt. Met een wapen van de club op je rug ben je pas écht DE man, en dan trek je dus bij iedere mogelijke gelegenheid geen shirtje aan.
Kinderen zijn nog een aparte categorie. Jongetjes zijn de kleine exemplaren van pa (als pa nog in de picture is) versierd met grote glimmende nepdiamanten in de veel te kleine oortjes en in het haar geschoren figuurtjes. Meisjes hebben veel te grote ringen in de oren en veel te blote hempjes, jurkjes of rokjes. En natuurlijk prop je die nog niet volgroeide voetjes in hakjes. Why not, darling?
Gelukkig was in elke kroeg en in elk restaurant avond aan avond te zien dat niet alle Engelsen zo zijn (al waren er ook wel een paar thuisgebleven). 'Britain's got talent' was elke avond te zien. Eerst de halve finales en toen de finale. Skitterende televisie, we konden er gewoon niet omheen. We waren er getuige van hoe Susan Boyle tweede werd. Een huisvrouw zonder plakplaatjes, met enorme wenkbrauwen en een soepjurk. Gelukkig zijn er dus ook zulke exemplaren in Engeland te vinden. Laten we daar een pint of beer op drinken! Somewhere on this planet it must be five o'clock ;-)
Woelige wereld
20 bij 45 centimeter ontvouwt zich een prachtig schouwspel voor mijn ogen... Ik word er stil van. Met mijn hoofd tegen het vliegtuigraampje gedrukt vraag ik me af waarom ik nooit eerder naar buiten durfde te kijken, laat staan bij het raampje zitten.
Met een brok in mijn keel en tranen die hun best doen om door te breken geniet ik van het mooiste plaatje ooit. En er gaat zoveel door me heen.
Prachtige bergen met witte toppen prikken de hoogte in en doen hun best de rozige wolken te raken. Een zonnige gloed geeft de wolken van bovenaf een wollige uitstraling, bijna suikerspinnig. Nare herinneringen overdekt met een zachte deken van geluk. Daar moet ik aan denken...
Als de wereld zo groots en mooi is, waarom laat ik mijn geluk dan nog beïnvloeden door dingen die ooit mis zijn gegaan? Waarom leef ik niet gewoon nu? Nederigheid en een onmetelijk besef van waar het om draait...mijn hart bonkt er van. Alsof alle geluk en al het verdriet in één keer door mijn aderen stroomt.
Stilletjes draai ik me om bekijk ik jou stiekem vanachter mijn veel te grote zonnebril. Verzonken in je boek, je haar in de war, een glimlach om je mond, je hand op mijn been, roze shirtje, rode neus, witte gympen. Schoonheid voor en achter me. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Met jou kan ik die woelige wereld onder ons gemakkelijk aan.
Met een brok in mijn keel en tranen die hun best doen om door te breken geniet ik van het mooiste plaatje ooit. En er gaat zoveel door me heen.
Prachtige bergen met witte toppen prikken de hoogte in en doen hun best de rozige wolken te raken. Een zonnige gloed geeft de wolken van bovenaf een wollige uitstraling, bijna suikerspinnig. Nare herinneringen overdekt met een zachte deken van geluk. Daar moet ik aan denken...
Als de wereld zo groots en mooi is, waarom laat ik mijn geluk dan nog beïnvloeden door dingen die ooit mis zijn gegaan? Waarom leef ik niet gewoon nu? Nederigheid en een onmetelijk besef van waar het om draait...mijn hart bonkt er van. Alsof alle geluk en al het verdriet in één keer door mijn aderen stroomt.
Stilletjes draai ik me om bekijk ik jou stiekem vanachter mijn veel te grote zonnebril. Verzonken in je boek, je haar in de war, een glimlach om je mond, je hand op mijn been, roze shirtje, rode neus, witte gympen. Schoonheid voor en achter me. Ik ben een rijk en gelukkig mens. Met jou kan ik die woelige wereld onder ons gemakkelijk aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)